Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

"Τραγουδάκι ρυθμού για ζώα" Νίκος Κυριακίδης






Τραγουδάκι ρυθμού για ζώα





Ένας κατακόκκινος πάνθηρας
το έχει σκάσει, είπαν.
Ένας κατακόκκινος πάνθηρας
Σαν έρωτας, σαν έμμηνα, σαν αιμόπτυση
Είναι τώρα στην πόλη.
Τα κορίτσια ονειρεύονται μέρες σωμάτινες
Οι εργάτες απεργούν αυτόματα,
κανείς στο δρόμο, κανείς στη δουλειά του.
Οι γέροι να παρακαλούν να τον δούνε
Απ΄το παράθυρο.
-Ένας άρχοντας του τρόμου που απλά υπάρχει-
Πάνε να τον σημαδέψουν από μακριά
Τους βλέπει
Τινάζεται
Απλά ζημιές, κάνουν οι σφαίρες.
Ο στρατός θα επέμβει
Μα οι πόλεις...
Οι πόλεις δεν έχουν χτιστεί για κυνήγι αίλουρων
Κι η μια γειτονιά κοντά στην άλλη
Θα την πληρώσουν κι όσοι δεν πρέπει
Κι αυτός με άλματα εκατοντάδων μέτρων
πες, ένας πάνθηρας που πετάει όταν χρειαστεί.
Ίσως πάλι γλυτώσει.
Τα ελικόπτερα ‘’βέβαια’’, θα την κάνουν τη δουλειά
Φτάνει να σκοτωθεί το ζώο
Δε γίνεται χωρίς παράπλευρες απώλειες.
Φήμες λένε για οφθαλμαπάτη, δεν πετάει τάχα
Παραμύθια...
Τινάζεται
Μα, δεν είναι μόνον ένας.

‘’Κλαίω από χαρά μωρό μου,
αυτός....αυτοί ; απέξω.
Η πόλη δική τους
Θα πεις θα ληφτούν φαγώσιμα, φάρμακα
-είμαστε όλοι άρρωστοι, εδώ-
κλαίω από χαρά μωρό μου
λέω να βγώ να με δεί
το νιώθω δεν θα μου ορμήσει
έχει άλλωστε τα μάτια σου
Τα είδα
Θα καταλάβει’’

Των άστεγων οι σκύλοι -παρότι αφέθηκαν μόνοι- δε γαυγίζουν, δεν κρύβονται.
Συνύπαρξη θαρρείς.
‘’Έχει πλάκα...
Σαν το αίμα φυλάει τη δική του πόλη.
Πες μου, κι εσύ’’




Νίκος Κυριακίδης

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

"κλειδοκύμβαλα αλαλάζοντα" Δημήτρης Τρωαδίτης



κλειδοκύμβαλα αλαλάζοντα


κύλησαν τα τρίμματα
της θλίψης μας
κύλησαν τα χνάρια
 της ανημπόριας μας
κύλησαν τα σχήματα
της αποκοτιάς μας
και σχημάτισαν
έκκεντρους κομήτες
κλειδοκύμβαλα
αλαλάζοντα
στα ρημαγμένα πέλαγα
των καιρών


 Δημήτρης Τρωαδίτης


Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

"Στο τσίρκο" Άννα Σωτρίνη






Στο τσίρκο
 
Ας αλλάξω και πρόσωπο 
και θέμα. 
Ας αγγίξω υπαινιγμούς 
πολιτισμού 
αντίπαλους των αναστεναγμών μου. 
Με μια λειψή γκριμάτσα 
επιδοκιμασίας. 
Ύστερα 
ας σιωπήσω 
με όλες τις παλαιές αμφιβολίες 
παρατημένες στην λησμονιά. 
Εγκλωβισμένα περιττώματα 
στις επιλογές 
του ανέφικτου.

 Άννα Σωτρίνη

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

"Φυγή" Γιάννης Καρτέρης






Φυγή

Δυο μάτια φεγγαρόπλαστα
μπηγμένα στις παλάμες μου
κρατώ σφιχτά τους δρόμους
που επεκτείνουν το άπειρο
Το σφύριγμα ενός τρένου
σπάει της νύχτας μου τη σιωπή
Πετάω τα φθαρμένα πανωφόρια
Φοράω μόνο μια ανάσα ανυπομονησίας
Γυμνός ολότελα ανοίγω την πόρτα.
Χρόνια περίμενα μια φυγή.

  Γιάννης Καρτέρης