Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

"Διάλογος με τον εαυτό μου" Γιάννης Καρτέρης



Διάλογος με τον εαυτό μου


Κοιμάσαι;

Κοιμάμαι με τα μάτια ανοιχτά
το πιθανότερο είναι πως με πέθαναν ζωντανό
Ούτε που το περίμενα
πνιγμένος μέσα στην ησυχία μου
Αυτοί αδυναμία το εξέλαβαν
και σάρωσαν τις αντοχές μου.

Χάνεις την αξιοπρέπεια σου το καταλαβαίνεις;

Έχω την αίσθηση ότι γίνονται
συνωμοσίες και τέρατα
Έτσι νεκρός που νιώθω
δεν έχω χρόνο να σκεφτώ
Αφήνομαι στη γαλήνη της εξαφάνισης
Αυτοί εκμεταλλεύονται την ανασφάλεια μου.

Αναπνέεις όμως ακόμα

Ναι ,με κοφτές ανάσες
Εισπνέω σκόνη και χαλαρές αντιδράσεις 
εξαρτήσεις και φοβίες
Μυρίζω χαλασμένα όνειρα
Νιώθω ένοχος που ονειρεύομαι
έτσι όπως λυτρωτικά περιμένω
τον τελευταίο ρόγχο.

Αυτοί λένε πως σε νοιάζονται . Τους πιστεύεις;

Με οδηγούν στο δικό τους όνειρο
ντυμένο με φθαρμένα ρούχα γαμπριάτικα
στα μέτρα τους ραμμένα
Με το νόμο του «έτσι μας αρέσει»
με το νόμο του ουρλαχτού
Ουρλιάζει το άδικο
Σαν επικήδειος μου φαίνεται.


 Εσύ ονειρεύεσαι ;

Με κλειστά τα μάτια ονειρεύομαι
Φοβάμαι μήπως το όνειρο χαθεί
και μου χρεώσουν την απώλεια
Αποχρωματίζομαι
Λένε τα όνειρα δεν έχουν χρώμα
Ούτε και οι συνειδήσεις
Ύστερα σκαρφαλώνω στα αστέρια
Βρίσκω στη θέση τους  μαύρες τρύπες
πανδαισίες θανάτων.

Και τι θα κάνεις;

Θα παρακούσω τους κανόνες
έχω να περάσω δεκάδες κόκκινες γραμμές
εξαντλήθηκα στις προσμονές
μου ζητάνε να καρπίσω σε άνυδρο χωράφι
αυτοί που κλέψαν το νερό
και μου άφησαν ξύδι και χολή

Από εμένα τι ζητάς;

Να μου θυμίζεις ότι ζω
Να μην λυγίσω
Μόνο να μου βάλεις το δίκιο στιλέτο στα δόντια
Γιατί το αίμα είναι δανεικό


 Γιάννης Καρτέρης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου