Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

"Οι Παραιτημένοι" Σάκης Κονταξής

 
 
 
Οι Παραιτημένοι

Στον ίσκιο της ιστορίας μείναν να
στραβοκοιτάν όσους την άλλαξαν
Νουθετούνε ακόμη, με το μάτι καμπουριασμένο εντός
-όχι εμάς που επαναστατήσαμε-
μα τον άτσαλα θαμμένο νεκρό στο στήθος τους
που στην πρώτη εκπνοή ελευθερίας
σηκώνεται το χώμα και αναδύει όλη την μπόχα του.
 
   
 Σάκης Κονταξής 
 
Για τον Νίκο Ρωμανό
                                       

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

''Ανία'' Θεοχάρης Παπαδόπουλος




Ανία



Κοιτάς το σύννεφο αφηρημένος
μήπως και σπάσει η ανία του γραφείου,
στο δρόμο τους περαστικούς παρατηρείς.
Δε μπορεί,
κάποια στιγμή η ώρα θα περάσει…
Κάποιες φορές το μάτι ξεκουράζεται
πάνω σε κοντές φούστες κοριτσιών.
Κι όταν περάσει η ώρα,
όταν θα έρθει η πολυπόθητη στιγμή,
που σπίτι σου θα φτάσεις,
πιότερο από χτες,
θα νιώσεις άδειος.



Θεοχάρης Παπαδόπουλος

Η εικόνα είναι στιγμιότυπο από την κινηματογραφική ταινία YO-YO (1965).

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

''Απώλειες ενός Άυλου Πολέμου'' Άννα Σωτρίνη






Απώλειες ενός Άυλου Πολέμου




Δεν είναι εύσημο το τραύμα. Ξερνάει πυοραγούσα πραγματικότητα ως πέος που αλυχτά τις νύχτες, Χολή, θυμό, ενοχή, και το χθόνιο τρόμο του μάταιου, που μέρος του αποτελώ. Μόνο σκοτάδι κρύβει η ουλή. Τη θλίψη του εαυτού και τη θλίψη του κόσμου. Το φως που την διαπερνά είναι ο λαμπτήρας που ανάβω μες τη νύχτα. Ποιος νικητής ποιος ηττημένος; Μνήμες σαν όνειρο και όνειρο ως μνήμες. Ε και; Μακάρι νάξερα πως γράφεται το ποίημα.




Άννα Σωτρίνη

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

"Ένα πείραμα για την ελεύθερη πτώση στο φυλακισμένο χρόνο" Σάκης Κονταξής




"Ένα πείραμα για την ελεύθερη πτώση στο φυλακισμένο χρόνο"


Στην κορυφή της ελικοειδούς σκάλας βαστώ το κρανίο μου από τα μαλλιά
Μουδιάζει το χέρι
Μια ιλιγγιώδης πτώση στους κάτω ορόφους
Το κρανίο να
Περνά από το σαλόνι με το φλεγόμενο πάτωμα 
Από γέρους που φορούν παιδικά ρούχα για να κάνουν έρωτα
Από τα γερασμένα παιδιά που δαγκώνουν τα χείλη

- Γιατί σταμάτησες την πτώση, Άμλετ;
- Θέλω να κλάψω γοερά στον τάφο των γονιών μου.
- Μα, ζουν


Σάκης Κονταξής

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

''Παρθενόπη'' Άννα Σωτρίνη


Παρθενόπη


Οι σειρήνες του ασθενοφόρου. Οι σειρήνες των πολέμων Οι σειρήνες των καταφυγίων Οι ανθρωποφάγες σειρήνες σκούζουν πάνω από τα κεφάλια. Της Οσίας Παρθενοπιπίτσας σήμερα, Της αυτόχειρος, κληρονόμου του Ελέους, βοήθειά μας.
Κι εσύ Οδυσσέα, Ωραία πλανάσαι Καθώς περιπλανάσαι Πολυμήχανε, Αλλά σε άλλο κατάρτι είσαι δεμένος.
Όμως…. Θα ανάψουμε τα κεριά Και όλη νύχτα θα την περιφέρουμε Με θρήνους Στην πόλη που έθαψε την ηρωίδα των κλεπτών. Ω Ελάτε της Κύμης ξεπεσμένοι Ποιητάδες, Στον καθένα αξίζει μια νέα Πόλη Ακόμα και για την Αυτοχειρία Ενός σκιάχτρου. Povere Partenopei.



Άννα Σωτρίνη


Εικόνα από:
http://en.wikipedia.org/wiki/Parthenope_(Siren)#mediaviewer/File:Spinacorona.jpg

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

''Ο Ποιητής'' Αλέξης Αντωνόπουλος


Ο Ποιητής



Περνάει το δάχτυλο του από το εξώφυλλο.

Τα ποιήματα εδώ μέσα είναι δικά του.
Η πείνα έχει επιστρέψει
και η κούραση πια δεν φεύγει
και όταν σκέφτεται τον χρόνο
πονάει.

Ο χρόνος έχει τελειώσει.
Ο χρόνος τελειώνει όταν τελειώνουν
οι άνθρωποι που θα σε έσωζαν.
Ο χρόνος έχει τελειώσει.

Ο πόνος.

Ανοίγει το βιβλίο.
Χαϊδεύει τα γράμματα
το λευκό στις σελίδες.

Τα γράμματα είναι δικά του.
Ξεκίνησαν από το στυλό Bic στο τετράδιο
και τυπώθηκαν με όμορφο μελάνι στο όμορφο χαρτί
και διαβάστηκαν, και άνθρωποι δάκρυσαν.
Όχι πολλοί άνθρωποι, αλλά αρκετοί.

Σφίγγει το βιβλίο στην αγκαλιά του
το φιλάει με τους χτύπους της καρδιάς του.

Ξέρει. Ξέρει τι συμβαίνει όταν ένας ποιητής πλένει την ψυχή σου.
Και αυτό τον παρηγορεί.
Ψιθυρίζει λοιπόν στους ανθρώπους που τον διάβασαν

να πάνε σε όμορφα μέρη
να κάνουν έρωτα σε γενναιόδωρες γυναίκες
να δημιουργήσουν ιστορίες με τις ιστορίες τους
και να παίξουν, να παίξουν, να παίξουν
ώστε να παίζει κι αυτός μαζί τους.

Χαμογελάει.
Λίγο χρώμα από το εξώφυλλο έχει ξεβάψει πάλι στα χέρια του.

Όταν η πείνα, η κούραση, ο χρόνος
πεθάνουν
εκείνος θα βλέπει όσα
η πείνα, η κούραση, ο χρόνος έκρυβαν.

Και θα είναι. Εδώ. Άκου.
Σε παρακαλώ, πήγαινε τον κάπου όμορφα.



Αλέξης Αντωνόπουλος
www.alexantonopoulos.com

Εικόνα από: 
http://www.goldmarkart.com/sleeping-poet.html


Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

''Gathered. Avant-garde. Poets.'' Βασίλης Ντιλιάς


      Gathered.  Avant-garde.  Poets.


Σαν αποκούμπι μοναξιάς 
Αντίδοτο στη θλίψη
Ντόπα λαμπρής κληρονομιάς
Αντίσταση στην πλήξη
Σκόρπιες ψυχές
Κοινός σκοπός
Κάποια ιδέα, αναλαμπή
Η φλόγα της συσπείρωσης
Μεράκι στρώνει το χαρτί
Μελάνι το ημερώνει
Πρεμούρα, ν’ αρθρώσουμε φωνή
Πιλάλα, να προκάνουμε λέξεις για τα βιβλία
Ύστερα, άρχισαν
οι συνδιαλλαγές
οι ερωταποκρίσεις
οι τριβές
τ’ ατέλειωτα μηνύματα
τα ξεραμένα χείλη

Τι λες;
Θα ταίριαζε, σε κάποιο ποιητή,
η νεκρική σιωπή ενός μουσείου,
τα σκονισμένα ράφια κάποιου παλιατζίδικου,
πιότερο, απ’ το λάτρεμα της τέχνης του,
καταμεσής στ’ αλισβερίσι της αγοράς,
πάνω στ’ ασίγαστο παραλήρημα της μέθης;
Βασίλης Ντιλιάς

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

"Ξέφωτο" Άννα Σωτρίνη




Ξέφωτο

Βήμα και στιγμή
Βήμα και ζωή
Βήμα και στιγμή....

Η κατάρα των ανθρώπων
"Κλάψε"
Η κατάρα των ποιητών
"Γράψε"
Για πύρρειες νίκες
Για το κενό που φυλακίστηκε
στη χούφτα
Τη θλίψη που δραπέτευσε
απ' στο παλιό συρτάρι
Για το ποίημα των Ανθρώπων
και την ποίηση των Ημερών.
Γράψε
Για την ερημιά που
σκαρφάλωσε στα χείλη
για το χέρι το μετέωρο
στον αποχαιρετισμό.
Γράφω.
Για τον οδοιπόρο.
Φωτογραφίζει το σώμα
της καλής του
και την ψευδαίσθηση
του τίποτα.
Ρακοσυλλέκτης αναμνήσεων
δίχως μπουκέτο δυόσμου
Φωτογραφίζει αποτυπώματα
σε άδειες παραλίες.
Δίχως ένα ζεστό ρυάκι
στο μάγουλο
μια σταυροβελονιά πόνου
ένα δακτυλίδι καπνού
αγάπης.
Σκιάχτηκα.
Ίσως να είσαι Εσύ.
Μπορεί όμως κι Εγώ. 


Άννα Σωτρίνη

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

"ΠΕΙΡΑΙΩΣ 181-ΡΟΥΦ" Νίκος Κυριακίδης



                                              ΠΕΙΡΑΙΩΣ 181-ΡΟΥΦ


Την αγκάλιασε
Αυτή φυσικά έσπασε.
Τι να σου κάνουν οι τραυματιοφορείς;
Με ηλεκτρική σκούπα μαζεύτηκαν,
οι αυταπάτες με τις ηδονές της.
Τρία μικρά παιδιά κοιτούσαν το ασθενοφόρο.
Εγω έμπαινα στο κέντρο  θανάτου, όταν
το κουτί με τα κομμάτι της έβγαινε.
Ο πατέρας της η μάνα της
Μιλούσαν στο κουτί:
‘’Μη φοβάσαι Δημήτρη, τέλειωσε.
Θα βγεις απ΄το κουτί, θα σε προσέχεις λίγο περισσότερο πια.
Μην ανησυχείς’’
Εγώ πάλι κοίταζα τον τραυματιοφορέα
Το είχα ξαναδεί αυτό το παχουλό τερατάκι.
Από πού όμως ;
Αυτά τα παιδιά φορές-φορές, βρίσκονται
Παντού.
Τα ανθρώπινα απόβλητα, τα κομμάτια χωρίς συνέχεια
Οι φλύαροι συγγενείς που δεν λένε τίποτε,
στις συνεχείς τους ερωτήσεις
Τα καλαμπούρια όσων εύχονται να μην τους ξανακολλήσουν τα μέλη
Ποτέ.
Να μην ξαναδούν αυτό το άθλιο μελό.



                                             
                                                                                                 Νίκος Κυριακίδης


Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Αναμνήσεις: Παρουσίαση της ποιητικής ανθολογίας ΚΑΠΝΙΖΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΝΤΕΣ στο Polis Art Cafe

http://www.vakxikon.gr/content/view/1837/4678/lang,el/ 


Από αριστερά προς δεξιά: Γιάννης Καρτέρης, Αλέξης Αντωνόπουλος, Γιώτα Βούζνα.

Ο Γιώργος Κακαές.

Ο Γιώργος Κακαές. 

Ο Ρομπέρτ Μπιαλέκ.

Ο Νίκος Μπίνος. 

Ο Κώστας Χατζηφραγκιός-Μακρυδάκης.

Ο Βασίλης Χατζηιακώβου. 

Ο Βασίλης Χατζηιακώβου. 

 Ο Νέστορας Πουλάκος.

Η Ελένη Ψαρουδάκη.

 Η Γιώτα Βούζνα.

 Η Γιώτα Βούζνα.

Ο Γιάννης Καρτέρης.

Ο Γιάννης Καρτέρης.

 Ο Αλέξης Αντωνόπουλος.

 Ο Αλέξης Αντωνόπουλος.







Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

''Η Θυμωμένη Γυναίκα'' Αλέξης Αντωνόπουλος


Η Θυμωμένη Γυναίκα




Μια γυναίκα σπρώχνει ένα μικρό παιδί.
Πριν το παιδί προλάβει να καταλάβει,
η γυναίκα το αγκαλιάζει·
ίσως τώρα οι σφαίρες να μη φτάσουν το κορμί του.

Όμως τα κορμιά τους είναι σαν τις καρδιές τους
και οι σφαίρες και τα χέρια πίσω από τις σφαίρες
δεν ακούνε την ποίηση
και ενώ η γυναίκα κοιτάζει το παιδί
και το παιδί κοιτάζει τη γυναίκα

ενώ όλα τελειώνουν
η γυναίκα είναι θυμωμένη.

Νομίζει ότι απέτυχε,
αλλά δεν απέτυχε.

Το παιδί πεθαίνει σε μια αγκαλιά.


Αλέξης Αντωνόπουλος
www.alexantonopoulos.com

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

''Οι Πόνοι'' Δημήτρης Τρωαδίτης




Οι Πόνοι


Οι πόνοι σαϊτιές στο σώμα
θραύσματα στο μυαλό
υπογραφές σ' αδιάβαστα συμβόλαια


οι πόνοι νεράϊδες χορού
ψάχνοντας για ταίρι
εν μέσω χειμώνα διαρκείας


οι πόνοι αστερισμοί διαψεύσεων
ανακυκλωμένα λόγια
ημερομηνίες που έγιναν θεσμοί


οι πόνοι πετροβολητό στ' αδέσποτα
να διώξουμε το γρύλλισμά τους
να ουρλιάζουμε μόνοι μας


Δημήτρης Τρωαδίτης
http://tokoskino.wordpress.com/

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

"Συγνώμη" Σάκης Κονταξής



 Συγνώμη

Προτιμώ πια να μη μιλάω σε άλλους και  πολύ
Κυρίως αποφεύγω βαρύγδουπες λέξεις όπως
φαγητό και ναζί.
Και για σένα αποφεύγω να κάνω όνειρα
Προτιμώ να λέω μέσα μου
«έστω ότι δε θα μείνει η αγάπη μου για πάντα».
Κι αυτό, γιατί το τελευταίο ψωμί που πήρα ξεράθηκε
και τα βράδια φοβάμαι μην μπουν στο σπίτι οι ναζί.

Συγχώρεσέ με αν ακούγομαι γελοίος.
Έχω έναν ατσάλινο δεσμό στο λαρύγγι
κι έφτασε η καρδιά στο στόμα.

Σάκης Κονταξής

Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

''Δημόσια Ουρητήρια'' Γιάννης Καρτέρης



Δημόσια Ουρητήρια



Τα δημόσια ουρητήρια μιλάνε
Πάνω σε τοίχους βρώμικους
μαζί με το τηλέφωνο μιας πόρνης
συνθήματα που αναλώθηκαν στην προσμονή.
Στις σπασμένες φτηνές πορσελάνες
η ανεργία εδραιώθηκε
από πολυεθνικές ακαθαρσίες.
Πίσω από ξεκρέμαστες πόρτες
παραφυλά ο ρατσισμός.
Στην αγκαλιά της εξουσίας μάνας του
βυζαίνει το βυζί της δυσοσμίας.
Τα δημόσια ουρητήρια ακούγονται
Σαν αντηχούνε τα μαχαίρια
επάνω στο ταλαίπωρο κορμί
της απολυμένης καθαρίστριας
Οι ανάγκες σε αποσύνθεση στο πάτωμα
ανάκατες με όνειρα που μυρίζουν αμμωνία
Ακούγονται ρόχθοι φονικοί.
Άστεγε
Δεν δικαιούσαι να μένεις πια εδώ
Άφησε τη ζωή σου φιλοδώρημα
και φύγε.
Έξω σε περιμένουν με τιμές να σε κρεμάσουν.


Γιάννης Καρτέρης



Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

''Εδώ'' Αλέξης Αντωνόπουλος




Εδώ

Δύο εβδομάδες μετά το ατύχημα

ο μπαμπάς κι η μαμά
μπορούσαν να με κοιτάξουν, φευγαλέα, στα μάτια.

Μια μέρα,

ενώ η τηλεόραση έπαιζε το νέο κλιπ ενός ράπερ,
η μαμά κι ο μπαμπάς φαινόντουσαν χαρούμενοι.

Μου έλεγαν για το λυκόσκυλο μας που φοβόταν να μπει στο τζιπ

και γελούσαν, και μου έδειχναν φωτογραφίες απ’ το συμβάν
και εγώ τους άκουγα προσεχτικά, και όταν τελείωσαν
τους ευχαρίστησα για τα πάντα
τους είπα πως είναι οι καλύτεροι γονείς που θα μπορούσα να έχω
και τους ζήτησα να με σκοτώσουν.

Η παύση ήταν αναμενόμενη.

Η έκφραση στα πρόσωπα τους,
σαν να προσπαθούσαν ήδη να ξεχάσουν
αυτό που μόλις άκουσαν,
ήταν αναμενόμενη.

Εκμεταλλεύτηκα την παύση.

Τους εξήγησα πως θα το έκανα εγώ
αν μπορούσα να κουνήσω έστω ένα δάχτυλο 
πως έχω προσπαθήσει να κρατήσω την αναπνοή μου

αλλά το ηλίθιο σώμα μου δεν μ’ αφήνει

κάθε φορά
κάθε
φορά
το σώμα μου θ’ αναπνεύσει στο τέλος
ηλίθιο
γαμημένο
σώμα

πως έχω προσπαθήσει να κρατήσω την αναπνοή μου

αλλά δεν τα καταφέρνω.

Τους είπα, επίσης,

πως σίγουρα θα υπάρχουν sites
που θα γράφουν για το πώς μπορεί να γίνει
και πως δεν χρειάζεται άλλωστε να το κάνουν αυτοί
γιατί υπάρχουν χώρες, κάτι τέτοιο είχα διαβάσει παλιά
που οι γιατροί το κάνουν για σένα
και μάλιστα ένας ηλικιωμένος είχε οργανώσει πάρτι πριν

ΣΚΑΣΕ.


Η δισύλλαβη εντολή του πατέρα μου διακόπτει τον ειρμό μου.


Η μητέρα μου κλαίει.

Τώρα κι ο πατέρας μου κλαίει.

Από δω και πέρα

ο χρόνος χάνεται
με ξεγελάει.

Ο πατέρας μου με κοιτάζει σαν να τους είχα χτυπήσει

σε μια προηγούμενη ζωή
και μου απαριθμεί τις θυσίες τους
αλλά έγινε χθες αυτό;

Όχι, πρέπει να έχουν περάσει εφτά χρόνια από τότε.


Έχω μπερδευτεί λίγο, συγνώμη.


Η Νάντια είναι καλά,

αν και δεν με κοιτάζει πια στα μάτια.
Κρίμα, αφού για τα μάτια της την ερωτεύτηκα.
Για τα μάτια της και το χαμόγελο της·
μα και το χαμόγελο της δεν είναι πια το ίδιο.

Μου διαβάζει τη Θεία Κωμωδία στα ιταλικά

και στο πέμπτο canto του Inferno
προσπαθώ να γευτώ τη χώρα
ανάμεσα στον ώμο και τον λαιμό της·
να γευτώ τις λέξεις που διαβάζει
την ποίηση ολόκληρη
τον Θεό.

Όμως είναι πολύ μακριά

και τα χέρια μου δεν μπορούν να τη φέρουν εδώ.

Όταν ο Δάντης καταφέρνει να δει τ’ αστέρια

της ζητάω να με σκοτώσει.
Και ακολουθεί η παύση.
Και ακολουθεί το κλάμα:
Δάκρυα που θα έπρεπε να κυλάνε
στο δικό μου δέρμα.

Πάει καιρός πια.

Πού να βρίσκεται σήμερα η Νάντια;
Νόμιζα ότι μου μιλούσε πριν
αλλά ήταν η τηλεόραση.

Προσπαθώ να σταματήσω την καρδιά μου.

Όλη μου η ύπαρξη
βρίσκεται ανάμεσα στους χτύπους
και προσπαθώ να τεντωθώ, ν’ απλωθώ
ανάμεσα στους χτύπους
και να σταματήσω τους χτύπους
για πάντα.

Κάποιες φορές, αισθάνομαι πως τα έχω καταφέρει

πως ο επόμενος χτύπος δεν θα έρθει
και τότε ο χτύπος έρχεται
και δεν καταλαβαίνω
γιατί δεν σου επιτρέπουν να σταματήσεις την καρδιά σου.

Άλλες φορές, προσπαθώ να γίνω κάποιος άλλος.

Εκείνες τις φορές, πιστεύω πως μπορώ να γίνω κάποιος άλλος.

Και γίνομαι η Νάντια

όχι, γίνομαι ο άντρας που γεύεται τις λέξεις της Νάντιας
και γίνομαι το λυκόσκυλο που φοβάται να μπει στο αμάξι
και γίνομαι μια ψυχή που διαβάζει ένα ποίημα
ένα ποίημα που εξιστορεί μια κόλαση
μια κόλαση για την οποία η ψυχή διαβάζει, μα δεν βιώνει.

Τώρα, ως η ψυχή που διαβάζει, φτάνω στο τέλος του ποιήματος.

Είναι μονάχα ένα ποίημα που διαβάζω. Δεν είμαι εδώ.
Ναι, δεν είμαι εδώ. Δεν είμαι εδώ.

Να, το ποίημα βρίσκεται μπροστά μου.

Κοιτάζω γύρω μου, βλέπω κάτι όμορφο. Θέλω να το αγγίξω.
Αφήνω το ποίημα μόνο του, δεν με χρειάζεται πια.

Αγγίζω ό,τι άγγιξε τα μάτια μου.


Θυμάμαι.

Θυμάσαι.
                                                    Αλέξης Αντωνόπουλος
www.alexantonopoulos.com

 

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

"Καπνίζοντες και Μη Καπνίζοντες" Η ποιητική μας ανθολογία


Η παρουσίαση του βιβλίου "Καπνίζοντες και μη καπνίζοντες" θα πραγματοποιηθεί στο Polis Art Cafe, Πεσμαζόγλου 5, Στοά Βιβλίου.
Παρασκευή 11 Απριλίου στις 20:00. 
Μιλούν οι: Αλέξης Αντωνόπουλος, Γιάννης Καρτέρης και επίσημος καλεσμένος μας είναι ο ποιητής Γεράσιμος Λουκάτος.


Καπνίζοντες: Ευριπίδης Δρατσέλος, Tadeusz Robert Bialek, Βασίλης Ντιλιάς, Θανάσης Ζαφειρόπουλος, Άννα Σωτρίνη, Ανθοφίλη Τελωνιάτη, Δημήτρης Τρωαδίτης.

Μη Καπνίζοντες: Αλέξης Αντωνόπουλος, Γιώτα Βούζνα, Γιώργος Κακαές, Λάμπρος Καραγεώργος, Γιάννης Καρτέρης, Φωτεινή Μαρκάκη, Πελαγία Μπότση, Κωνσταντίνος Χατζηφραγκιός-Μακρυδάκης.
Εκδόσεις Vakxikon.gr 

Η ποιητική ομάδα G.A.P. (Gathered Avant-garde Poets) συστάθηκε το 2011, με σκοπό την αρωγή νεοεμφανιζόμενων λογοτεχνών. Το καλλιτεχνικό δίκτυο των G.A.P. εκτείνεται σε όλη τη χώρα και μέχρι σήμεραhttp://cdncache-a.akamaihd.net/items/it/img/arrow-10x10.png, περί τους σαράντα ποιητές αγκαλιάζουν και τροφοδοτούν ανελλιπώς με νέα άτομα και τάσεις τον σκληρό πυρήνα της ομάδας. Η έκδοση αυτή αποτελεί την πρώτη επίσημη, έντυπη παρουσία της ομάδας στα γράμματα, ενώ δημοσιεύσεις υπάρχουν στο διαδικτυακό της τόπο gatheredavantgardepoets.blogspot.gr, όπως και σε λογοτεχνικά περιοδικά.