Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

"Ο ουρανός του Βερολίνου" Κωνσταντίνος Χατζηφραγκιός Μακρυδάκης








Ο ουρανός του Βερολίνου

Καμπαρέ
Berlin express
έτος μηδέν

Σκισμένη πόλη
checkpoint Charlie
άλλων ζωές

Πέρασμα χρόνου
φτερά έρωτα
Goodbye Lenin

Soul kitchen
μαζί ποτέ
μέρες αφθονίας
μετρημένες.

Κωνσταντίνος Χατζηφραγκιός Μακρυδάκης

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

"Παρουσιάζομαι" Σάκης Κονταξής






Παρουσιάζομαι


Παρουσιάζομαι.
Το τέρας των ονείρων σας.
Το ερμαφρόδιτο πολιτικό χτικιό.
Απόψε θα χτυπήσω την πόρτα σας.
Εγώ είμαι εγώ.
Ο κακός του θεού.
Αυτός που ονειρεύεται ματωμένους δρόμους και
Παντού άθαφτους, αγνώριστους, ξεκοιλιασμένους
Αστούς, μικροαστούς,μεγαλοαστούς.
Αλλά κυρίως φασίστες.
Όχι;
Αποκαλύπτομαι γελώνατας σαν σατανάς.
Μα είμαι ο σατανάς.
Οργανώνω μανιακώς
Στη δουλειά, στον ύπνο μου,στο ζεστό φιλί
Το θάνατο του πολιτισμού.
Άλλο δεν έχω στο μυαλό μου από το θάνατο του πολιτισμού.
Το θάνατο της πενίας.
Το ίδιο κάνει.
Είμαι τρελός;
Ο τρελός του χωριού.
Ξελαρυγγιάζομαι σε έναν εφιάλτη
Σε μια πολιτεία κουφή μα ακόμα ζωντανή.
Θα άξιζε ίσως τον κόπο.
Το σχέδιο έχει ως εξής:
Θα δαγκώσω πρώτος το χέρι που με ταίζει
Το σάπιο χέρι του καπιταλισμού.
Κι εσείς δε θα γλείψετε πάλι τις πληγές του.
Το σάλιο σας υπήρξε πάντοτε το σημαντικότερο προνόμιο
Για την επιβίωσή σας,
Αλλά τώρα όχι.
Πρώτη φορά θα είμαστε αξιοπρεπείς.
Ε;

Είπα να αποκαλυφθώ
Και γι’αυτό σας λέω ότι είμαι ο πιο αδύναμος, κύριοι.
Πολλά απογεύματα κλαίω σαν καταθλιπτικός μαλάκας
Κι απ’όλα αυτά που σας είπα
Τίποτα δεν τολμώ ο δυστυχισμένος.




Σάκης  Κονταξής



Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

"Κάτοικος Αθήνας" Νίκος Κυριακίδης




Κάτοικος Αθήνας

Όταν ξανάπεσα πάνω της
-Νομίζω αληθινά τυχαία-
Δυο λέξεις , κι έφυγα γρήγορα.
Στο δρόμο μου έφυγε το ένα χέρι, πολύς αέρας φυσούσε
Και μάτωσε το στόμα μου
Απαίσια γεύση,
σαπισμένων δοντιών που πέφτουν σαν σε όνειρο.
Ξαναδώσαμε ένα τηλέφωνο.
Έκανε κι έναν περίεργο καιρό
Καφετί, τον έλεγες
Μνήμες νειάτων με τα γήινα χρώματα.
Θα πάρω τηλέφωνο με το άλλο χέρι
Θα μιλάω προσεχτικά μην ακούγεται το κενό στο στόμα
Θα πληρώσω κάποιους λογαριασμούς
Έτσι που να την πάρω με λίγη αυτοεκτίμηση.
Τις μέρες αυτές όλα επιταχύνονται
Τα απρόβλεπτα που πάντα έρχονται κατά καιρούς,
ήρθαν κατά ριπές.
Μου αρέσει να κοιτώ τα βουλωμένα ρείθρα,
κάτι σαν φραγή χασίματος.
Χάνω και τα τελευταία... και εμφανίζεται
Όλη- σαν σε πασαρέλα-η στριμωγμένη μου μνήμη
Ποτέ δεν περίμενα τα βότσαλα  να μου μιλούν
Ποτέ δεν περίμενα να μη κυνηγιέμαι
Ποτέ δεν περίμενα απάντηση στα τηλέφωνα
Ποτέ δεν περίμενα ένα όνειρο να ροδίζει
Και να το προλάβω.

 Νίκος Κυριακίδης