Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

"Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ" Αλέξης Αντωνόπουλος




 Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
 


Μια φορά κι έναν καιρό,
ένας αξιόλογος κύριος κοιτούσε τη θάλασσα.
Δεν ήθελε να φύγει από δω,
όμως όλες οι διακοπές δεν τελειώνουν κάποτε;

Όπως κάθε αξιόλογος κύριος λοιπόν
που γνωρίζει πως με το τέλος των διακοπών έρχεται η επιστροφή,
έτσι κι ο αξιόλογος κύριος της ιστορίας μας πήγε στο αεροδρόμιο.

"Λυπάμαι κύριε, αλλά φεύγετε στις 23, όχι σήμερα.
Να, δείτε."

Ο κύριος είδε την ημερομηνία στο εισιτήριο του.
Όντως.

"Μα τι αφηρημένος που είμαι! Συγχωρέστε με!"
Αν και σοκαρισμένος που είχε κάνει τέτοιο λάθος,
ο αξιόλογος κύριος ήταν ευτυχής που θα έμενε κι άλλο εδώ.

Τώρα, του φαινόταν πως πραγματικά είχε περισσότερο χρόνο να σκεφτεί
και να περπατήσει δίχως χάρτες, οδηγίες ή προορισμούς
και να αισθανθεί το χορτάρι στο πρόσωπο του
και το κύμα της θάλασσας να γλείφει το κορμί του.

Μα κάποια στιγμή η 23 του μηνός έφτασε, και,
όπως κάθε αξιόλογος κύριος
που γνωρίζει πως με το τέλος των διακοπών έρχεται η επιστροφή,
έτσι κι ο αξιόλογος κύριος της ιστορίας μας πήγε στο αεροδρόμιο.

"Λυπάμαι κύριε, αλλά φεύγετε στις 28, όχι σήμερα."

"Μα πώς είναι δυνατόν;!
Την προηγούμενη εβδομάδα μίλησα με συνάδελφο σας
και μου είπε πως φεύγω στις 23!"

"Μάλλον ο συνάδελφος θα έκανε λάθος.
Σημασία έχει τι γράφει το εισιτήριο.
Να, δείτε."

Ο κύριος είδε την ημερομηνία στο εισιτήριο.
Όντως.

"Μα ειλικρινά, η αφηρημάδα μου δεν έχει όρια. Χίλια συγνώμη."

Τώρα, του φαινόταν πως πραγματικά είχε περισσότερο χρόνο να σκεφτεί
και να δοκιμάσει φαγητά με ολοκαίνουργιες γεύσεις
και να σχεδιάζει για ώρες εικόνες στην άμμο
και ν' αφουγκράζεται τη σιωπή.

Και ήταν ευγνώμων για όλα αυτά
και γι' ακόμα περισσότερα,
όμως δεν είχε κανέναν
να τον βοηθήσει με τις εικόνες στην άμμο
ή να του προτείνει έναν προορισμό
ή να διακόψει, έστω για λίγο, τη σιωπή
και η θάλασσα δεν θα αντικαθιστούσε ποτέ
εκείνη
και, σιγά-σιγά,
το 28 μεταμορφωνόταν σ' έναν αριθμό
που έκανε την καρδιά του να χτυπάει πιο γρήγορα.

Και κάποια στιγμή η 28 του μηνός έφτασε, και,
όπως κάθε αξιόλογος κύριος που θέλει ν' αγκαλιάσει αγαπημένους
οι οποίοι καιρό τώρα δεν έχουν πνιγεί από την αγκαλιά του
(κάθε αξιόλογη αγκαλιά πρέπει να πνίγει
αλλά μόνο μέχρι η αγκαλιά να ολοκληρωθεί),
έτσι και ο αξιόλογος κύριος της ιστορίας μας πήγε στο αεροδρόμιο
τέσσερις ολόκληρες ώρες πριν την πτήση.

"Γεια σας!
Σήμερα είναι η μέρα που επιστρέφω σπίτι!
Να, δείτε την ημερομηνία στο εισιτήριο:
Είκοσι οχτώ του μηνός!
Και σήμερα είμαι τόσο ευτυχής,
γιατί έχουμε 28 του μηνός!"

Η υπάλληλος έμεινε για λίγο αμίλητη, κοιτάζοντας το εισιτήριο.
Ο αξιόλογος κύριος μπορούσε, όπως κάθε αξιόλογος κύριος,
ν' αναγνωρίσει συναισθήματα στο πρόσωπo που είχε απέναντι του,
και θα μπορούσε να ορκιστεί πως
η υπάλληλος
είχε κυριευτεί από λύπη.

"Κυρία μου, είστε καλά; Μήπως χρειάζεστε λίγο νερό;"

"Λυπάμαι κύριε, αλλά δεν μπορείτε να φύγετε."

"Γιατί;!" αναφώνησε ο αξιόλογος κύριος,
μα ένας ξαφνικός τρόμος τον διαπέρασε
αφού ένιωσε πως γνώριζε την απάντηση.

"Λυπάμαι κύριε. Είστε νεκρός."


 Αλέξης Αντωνόπουλος

Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

"Θεμελιώδεις αρχές" Θανάσης Πορφυρός



 Θεμελιώδεις αρχές


Αλληλοσπαρασσόμενοι κόσμοι
φωλιάζουν στους εφιαλτες
Καταριούνται το τώρα
προσδοκώντας το μετά
Μετά μόνο αναμονή
Οι πράξεις λιγοστεύουν
και το τείχος της κοινωνικής μεταβατικότητας
ορθώνεται ανυπέρβλητο
Στα θεμέλια, αδέρφια...
Στα θεμέλια ...

 Θανάσης Πορφυρός

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

"Ο χορός της αράχνης (ένα γρουσούζικο 33)" Ευριπίδης Δρατσέλος






Ο χορός της αράχνης (ένα γρουσούζικο 33)

                         Αμοιβαία ματιά που διασταυρώθηκε με βοήθεια από κάποιο σκούντηγμα,από κάποια αποφράδα,τελευταία καλο-ακονισμένη φωτοσυρμή
                        Η μορφή σου δυσοίωνα σκιερή,με την πλάτη ευθυγραμμισμένη τέλεια κόντρα στον ήλιο που με τύφλωνε, χτυπώντας με κατάφατσα
                        Να μη σκέφτομαι,να μη διακρίνω,την κίνησή σου,τη τόσο ντελικάτη στην αποφασηστικότητα της,υπόσχετική απόρροια πραγματικής απειλής
                        Που ένα-ένα ξεκρέμαγε και τα 9 σου πέπλα καθώς το πλησίασμά σου μου
έσβηνε το πρόσωπο
                        Με το 1ρώτο μου έδεσες τα μάτια 'σφαλιστά,προμελετημένα,για να αναρριγήσω ολόκληρος,ίνα προς ίνα από της αφή σου το σύγκρυο
                        Το 2εύτερο ήταν ο στερνός ήχος που με το σύριγμα του απομώνοσε την ακοή μου και σιγά-σιγά κώφευσε τη σκέψη μου
                        Κανένα σημείο εξόδου,καμιά αίσθηση πως το ρολόι θα δείξει 5 το απόγευμα,εκτός από ίσως απ'του κινδύνου
                        Γι'αυτό το 3ρίτο τυλίχτηκε στα πόδια μου,καλού-κακού μη το βήμα μου γυρίσω
για να φύγω
                        Ενόσω το 4έταρτο κατέβαινε σερνάμενο από το κεφάλι στο στήθος μου για να ηρεμήσει τον πανικό του παλμού
                        Με σίγουρη κίνηση,απόλυτα συντονισμένη αντίδραση στο τρέμουλο του χεριού μου που χαιδευτικά με την ανάστροφη σε ψηλάφιζε
                        Απαλά`από το μάγουλο ροηκά στο λαιμό σου,σαν αναποδωγυρισμένο μπουμπούκι που προσμένει να ανοίξει ίσια, αγκαλιάζοντας τον ώμο σου,απλώνοντας και τα πέντε του πέταλα
                       Μα αυτό αποσπούσε  κάπως το σκοπό σου κι έτσι με το 5έμπτο πέπλο μου έδεσες τα χέρια,ενώ το 6έκτο στριφογύρισε και μ'έσφιξε μπρος σου
                      Τα κορμιά μας πια αλληλένδετα,παραδωμένα σ'ενιαίο περίγραμμα που μαρτυρούσε μια μοιραία,μια προσχεδιασμένη συνάντηση χωρίς αποφυγή
                      Κάτι το καθορισμένο,τόσο συγκεκριμένο,ένα πάντα ταιριαστικό contrast-χαμελαίων, ολόιδια σύνομο από την αρμονία του λευκού στο γαλάζιο από πάνω μας
                     Η στη σύζευξη του μαύρου με το πορτοκαλί,σαν η ώρα μας προσπερνούσε,εγκλωβισμένοι στην απουσία  του χώρου και του χρόνου,είμαστε πάντα μαζί τα ίδια κομμάτια
                     Που είτε μένουν ακίνητα είτε ξεδιπλώνουν, για να συνέχουν ξανά και ξανά αλληλοσυμπληρόνωντας κι αυτά στο πιο καλοκαμωμένο σχέδιο tangram
                     Σε μηχανικά αέναο ρυθμό,αδιάκοπτα,ανενόχλητα από τη φθοροποιό τροπή των πραγμάτων,πολύ πιο πέρα από τη φυσική παραδοχή,που αντιστέκεται με άρθρωση τρόμου στο παράδοξο σαρκικό παλίμψηστο
                    Έτσι το 7βδομο πέπλο σου στρυφογύρισε στη γλώσσα ,και φύμωσε το στόμα μου,βασανίζωντας μεσα γκαρούτα
                    Να μη μιλώ,να μη ρωτώ,να μην ανασαίνω ακόμα,και πάνω απ'όλα παραδωμένος ν'αφεθώ, στην εσωτερική υποξία
                    Μόνο να ξέρω και να αποδέχομαι,πως αδειάζεις από πάνω προς τα κάτω και τα 11 δοχεία της ύπαρξής μου
                    Μέσα σου,στραγγίζοντας από την κάθε αβεβαιότητα την κάθε ικμάδα,καταργώντας όποιο απόθεμα ενέργειας με όριζε ως αύρα,μονάδα και πλαίσιο
                    Το 8γδοο πάλι,στρώθηκε μαλακά κάτω από την πλάτη μου,ίσα για να επιπλέω,όπως η στεγνή επιφάνεια του νούφαρου στη λίμνη,μόνο που ήμουν ανάσκελα στο πάτωμα
                    Και ούτε το έβαλες από πρόνοια να μη γδαρθώ,αλλά από σπουδή να μη βουλιάξεις από πάνω κι εσύ μαζί μου, μες στα νερά του ξύλου,ήδη φουσκωμένα απ΄τον ιδρώτα
                   Να μην σ'αγγίξει καν η υποψία του αλατιού-τίποτα σ'αυτό τον κόσμο να μη μπορεί να σ'αποσπάσει από αυτό το  ανο-μολόγητο αφαιμακτικό σμίξιμο
                    Έτσι κι αλλιώς γνωρίζω πως μου προοιωνίζεις έναν άλλο πνυγμό,μια κυκλική χειρονομία γυναικείας ευχαρίστησης, μα και προσποιητής αβρότητας
                   Σ'ένα καλο-υφασμένο μανιώδες κρεσέντο,που οδηγεί σε  ένα θριαμβευτικό κέντημα,σε μια οριστικά τελική χορευτική φιγούρα,αισθάνωμαι-μάλλον από ένστικτο-το 9νατο πέπλο να σφίγγεται στο λαιμό μου
                   Κι αυτό που κάποτε μ'έτρωγε σαν ευσεβής πόθος,ήλπιζα-ω ναι πόσο ήλπιζα-κι ευχόμουν να συμβεί,κατέληξε σε κάτι, που τώρα θα παριστάνω πως δε το θυμάμαι ή "δεν έγινε"

Ευριπίδης Δρατσέλος
                     

Κυριακή, 7 Ιουλίου 2013

ΕΝΝΟΗΣΙΣ Βασίλης Ντιλιάς

 
 
 
 
ENNOΗΣΙΣ
 
 Όπως ο έρωτας,
αγνά, δίχως τη λήθη,
αιχμαλωτίζει
τη μαγεία της αυτανάφλεξης,
η στιγμή της αυτοεκπλήρωσης,
αιτία αναμετάταξης στοιχείων,
υφάδι λεπτοφυέστερο,
η χαρά της παρόξυνσης
κι εσύ, ως μούσα και κυρά μαζί,
γαλαντόμος,
να ομορφαίνεις το δώρο της ζωής!
                                                                  
                                                                                     Βασίλης Ντιλιάς