Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

ΟΙ ΜΑΗΔΕΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ - Γιάννης Καρτέρης



ΟΙ ΜΑΗΔΕΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ


Το ανήσυχο φθινόπωρο έστελνε οιωνούς
μα εγώ σιωπούσα μαζεύοντας τα κόκκινα φύλλα που έπεφταν
αναπολώντας την ευμάρεια.
Με βρήκε ο χειμώνας απροετοίμαστο
και οι βροχές γεννούσαν καταιγίδες.
Έψαχνα στις ρωγμές φωτός ικμάδες
συντηρημένες στη φορμόλη.
Περίμενα την άνοιξη ημιθανής
κάτω από άμφια παράτες και ανεργία.
Οι Μάηδες χαθήκανε και εγω συνέχιζα να σιωπώ.
Φύσαγαν άνεμοι σαθροί και έθαβα τον ήλιο
μέσα σε κιτρινισμένα σύννεφα.
Δεχόμουν τις σταυρώσεις χωρίς ανάσταση
κρατώντας μίσχους μαργαρίτας
με υπνωτισμένη υπομονή.
Ήταν και αυτή η γάτα της Πελαγίας
που έψαχνε επίμονα να γρατζουνίσει
τα τυφλωμένα μάτια μου.
"Είναι καιρός να αρχίσει να μετράει η άνοιξη" νιαούριζε
"είναι καιρός να εκραγεί η άνοιξη"
οποιαδήποτε πρώτη
οποιονδήποτε μήνα
με οποιονδήποτε τρόπο.

Γιάννης Καρτέρης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου