Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

"Ωδή στην Αηδία" Νίκος Κυριακίδης


Ωδή στην Αηδία



Διάβασα πρόσφατα ένα ποίημα...

Είχα καμιά δεκαριά άγνωστες λέξεις.

Πρέπει να ήταν μάλιστα, ''όλα τα λεφτά'' του ποιήματος.

Ένα άλλοθι για να υπάρξουν,

οι λέξεις.

Ο ποιητής σίγουρα πίστευε πως κάποιοι σαν εμένα

Πρέπει να τρέξουν στο λεξικό τους

Ίσως ν΄ανιχνεύσουν την λεξιπλασία, θρυμματίζοντας την ομερτά της.

Εμένα πάλι μου φάνηκε-κακόυπνος ως ήμουν- πως όποτε ερχόταν η αμηχανία,

επιστρατευόταν σαν γάντι φορεμένο από άνθρωπο δίχως χέρια,

η οξυγονούχα λέξη-με δυσωδία απ΄ την αχρηστία.

Ίσως και την ανυπαρξία.

Αιώνες τώρα πεισματικά

σχεδόν όλοι, δεν τρέχουν.

Τσαντίζονται με τους αριστοκρατικούς εξυπνακισμούς.

Βρίσκουν -από τότε-τους γρίφους βαρετούς.

Όπως την συνεύρεση ανθρώπων, που αμοιβαία, εκτιμώνται.

Και δεν διαβάζουν

παρα αγγελτήρια,

ζώδια,

προγνωστικά,

συμβουλές γάμου,

γεύσεις και φαγητά,

επίσημες πολιτικές αγιογραφίες,

ιατρική και πρόληψη,

βίους ηθοποιών ή αγίων,

επώνυμες γκομενοδουλειές με ενδιαφέρουσες φωτογραφίες,

πως πρέπει να φέρονται στα παιδιά τους,

πως ν΄αποκτήσουν παιδιά (εφόσον χρειάζεται).

Σπανίως δε, βιβλία παλιών σπουδών που δεν χρειάζονταν λυσάρι.

Αναζητούν-

Μιαν έντιμη, μη προκλητική κενότητα.

Όπως αναζητούμε μια δουλειά με τον κλέφτη μας εργοδότη

Τουλάχιστον ευγενικό

Με τρόπους.


Νίκος Κυριακίδης



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου