Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

"Αφύπνιση" Χαράλαμπος Κοκκινίδης






Αφύπνιση


Η σιωπή σου
κοντεύει να μου σπάσει
τα τύμπανα.

Ουρλιάζει...
Ένα ουρλιαχτό που
αντηχεί
στους τέσσερις τοίχους.

Κι εγώ,
στο κέντρο του δωματίου.
Μεθυσμένος από αγάπη,
μέσα σε όνειρο.

Προσπαθώ να διακρίνω
τη μορφή σου...

Ήθελες να με ξυπνήσεις.
Και τα κατάφερες.

Για να χαθείς την επόμενη στιγμή...


 Χαράλαμπος Κοκκινίδης

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

"Miłość czeka - Η αγάπη περιμένει" Tadeusz Robert Bialek







Miłość czeka

Twe stopy na moich tańczą,
ty w moich objęciach puchu drogi,
me ręce silnie cię niańczą,
boś dla mnie wszystkim, to jam ubogi.

To moje myślenie, w najszczerszej rozpaczy
siedzi wciąż w głowie rzucając skargi,
komukolwiek z myślą, że cię nie zobaczy,
że już nigdy nie dotknie twej wargi.

Ale ty w tym oddalonym gąszczu, szmerze
czekasz jeszcze na mnie? Nic nie wiem.
Ja w mym czekaniu biję o wybrzeże
jak morskie fale wzywam cię w śpiewie.



Η αγάπη περιμένει

Τα πόδια σου επάνω στα δικά μου χορεύουν,
εσύ στην αγκαλιά μου χνούδι ακριβό,
τα χέρια μου γερά σε νταντεύουν,
εσύ είσαι για μένα όλα, εγώ είμαι ο φτωχός.

Αυτό είναι το σκεπτικό μου, σε πιο ειλικρινή θλίψη
κάθεται ακόμα στο κεφάλι μου και ρίχνει καταγγελίες
στον καθένα με την σκέψη, ότι δε θα σε δει,
ότι ποτέ δε θα αγγίξει τα δικά σου χείλη.

Αχ! Εσύ σε αυτόν τον απομακρυσμένο θαμνώνα, σε θόρυβο
εξακολουθείς περιμένοντας για μένα; Τίποτα δεν ξέρω.
Εγώ σε αυτή την αναμονή χτυπιέμαι στον φλοίσβο
σαν τα κύματα, καλώ για σένα και τραγουδώ.




Tadeusz Robert Bialek


Η μετάφραση από τα Πολωνικά στα Ελληνικά έγινε από τον Tadeusz Robert Bialek

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

"Τα Μάτια" Αλέξης Αντωνόπουλος




 

Τα Μάτια


Τα μάτια μιας κοπέλας
σ’ εμπνέουν να γράψεις ένα ποίημα.

Κι εσύ θες, απρόσκλητος,
να της προσφέρεις τα δικά σου μάτια.

Μα τα μάτια σου
δεν ενέπνευσαν ποτέ κανέναν.
Και τα μάτια της κοπέλας
δεν σε κοιτάζουν ξανά.




Όμως κάποτε
μαθαίνεις
πως διάβασε το ποίημα.

Και τα μάτια της δάκρυσαν
διαβάζοντας το ποίημα.

Η Τέχνη λοιπόν, δίνει εκεί που οφείλει.
Πάντα.

Κάποιοι καλλιτέχνες την αποδέχονται
άλλοι, παραπονεμένοι, τη φοβούνται:
Η Αλήθεια παραμένει.

Η Τέχνη είναι δίκαιη.



 Αλέξης Αντωνόπουλος

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

"Αφαιρώ Συνέχεια" Νίκος Κυριακίδης







Αφαιρώ Συνέχεια



Η απάτη συντελέστηκε
μέχρι το μεδούλι.
Το βράδυ δεν μ΄έπιανε ύπνος.
Ερχόταν αυτός
και ζητούσε άλλοθι.
Εγώ συνέχεια απαντούσα :
‘’Αύριο, αυτά’’

Μετά το μπάνιο,
ερχόταν η ταχυπαλμία της απολύμανσης.
Φυσικότατη άφιξη.
Η καρδιά δεν συνηθίζει να ανήκει
σε καθαρό περιβάλλον.

‘’Δεν έχω ρυθμό κύριοι
Τον πούλησα για μια σταλιά,
αλήθειας’’
Χώρια ο έρωτας στον αιφνιδιασμό
Τον άναρχο αυτόν ιερέα.
Ιερουργεί κυρίως
σε κηδείες περιττών.


 Νίκος Κυριακίδης

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

"Για τον Μπαμπακάρ Ντιάε" Πελαγία Μπότση




 Για τον Μπαμπακάρ Ντιάε


Αυτές ήταν οι μέρες του.
Δε λέει κανείς πως ήταν καλοκαίρι
Μα τα απογεύματα αν ήσουν τυχερός
Μπορεί και να’ βλεπες εξωτικά πουλιά
Να τσιμπολογάν το σάπιο αίμα στις ντόπιες στέγες.

Τούτος ο ήλιος τύφλωνε το χρόνο
Σαν καρφίτσα στην κόρη του χειμώνα.
Λάστιχο η στιγμή που ντύνονταν οι γυμνοί
Για το μεγάλο καρναβάλι.
Ο βασιλιάς καρνάβαλος θα καιγόταν
Χωρίς τραγούδια ή κλάματα
Όπως τα επικίνδυνα απόβλητα.

Αυτές ήταν οι μέρες του
Μα έφυγε κυνηγημένος
Μ’ ένα πήδημα στο ξέφτι του χρόνου
Ως τη μεγάλη Κυριακή.
Ως την ευλογημένη εκείνη μέρα που θα κλάψουμε
Έξω φρενών
Υστερικά
Μαζικά
Ανθρώπινα
Για ένα σκοτωμένο πουλί στις ράγες του τρένου.

Πελαγία Μπότση

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

"Δεν πρέπει να τα λέμε όλα" Γιάννης Καρτέρης






"Δεν πρέπει να τα λέμε όλα"


Δεν πρέπει να τα λέμε όλα
Σε δύσκολους καιρούς όσοι δεν θέλουν να ακούσουν
ακούνε ό,τι θέλουν.
Οι όμορφες οι φλυαρίες οδηγούν
σε ανώδυνες διαπιστώσεις
συλλυπητήρια που δέχονται την απουσία
με ευχολόγια για ανύπαρκτο παράδεισο.
Προετοιμάζουν τον επόμενο θάνατο.
Θα τον δικαιολογήσουν στη νομοτέλεια της φύσης
ακολουθώντας την αρχή της αδράνειας.

Δεν πρέπει να τα λέμε όλα.
Αρκεί ένα κάλεσμα
σαν θρόισμα ανέμου
να διεγείρει τον ύπερο της σκέψης
να ελευθερώσει σπόρους
να περιπλανηθούν στα πεζοδρόμια με τις ενταφιασμένες ελευθερίες.
Να ριζώσουν τα βαριά τους σπέρματα στα διάκενα
Εκεί που δεν προνόησαν
να πνίξουν τα θεμέλια με αίμα
Οι βλαστοί τους να αγκαλιάσουνε
τα τσιμεντένια δέντρα με τους σιδερόπλεκτους κλώνους.
Και όταν το σίδερο ανθίσει
και σιωπήσουνε οι αδικίες
στις υποψιασμένες ώρες που ωριμάζουνε
θα ακούμε τις καρδιές των διπλανών μας
να φλυαρούνε ακατάπαυστα.


 Γιάννης Καρτέρης