Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

"Ο ουρανός του Βερολίνου" Κωνσταντίνος Χατζηφραγκιός Μακρυδάκης








Ο ουρανός του Βερολίνου

Καμπαρέ
Berlin express
έτος μηδέν

Σκισμένη πόλη
checkpoint Charlie
άλλων ζωές

Πέρασμα χρόνου
φτερά έρωτα
Goodbye Lenin

Soul kitchen
μαζί ποτέ
μέρες αφθονίας
μετρημένες.

Κωνσταντίνος Χατζηφραγκιός Μακρυδάκης

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

"Παρουσιάζομαι" Σάκης Κονταξής






Παρουσιάζομαι


Παρουσιάζομαι.
Το τέρας των ονείρων σας.
Το ερμαφρόδιτο πολιτικό χτικιό.
Απόψε θα χτυπήσω την πόρτα σας.
Εγώ είμαι εγώ.
Ο κακός του θεού.
Αυτός που ονειρεύεται ματωμένους δρόμους και
Παντού άθαφτους, αγνώριστους, ξεκοιλιασμένους
Αστούς, μικροαστούς,μεγαλοαστούς.
Αλλά κυρίως φασίστες.
Όχι;
Αποκαλύπτομαι γελώνατας σαν σατανάς.
Μα είμαι ο σατανάς.
Οργανώνω μανιακώς
Στη δουλειά, στον ύπνο μου,στο ζεστό φιλί
Το θάνατο του πολιτισμού.
Άλλο δεν έχω στο μυαλό μου από το θάνατο του πολιτισμού.
Το θάνατο της πενίας.
Το ίδιο κάνει.
Είμαι τρελός;
Ο τρελός του χωριού.
Ξελαρυγγιάζομαι σε έναν εφιάλτη
Σε μια πολιτεία κουφή μα ακόμα ζωντανή.
Θα άξιζε ίσως τον κόπο.
Το σχέδιο έχει ως εξής:
Θα δαγκώσω πρώτος το χέρι που με ταίζει
Το σάπιο χέρι του καπιταλισμού.
Κι εσείς δε θα γλείψετε πάλι τις πληγές του.
Το σάλιο σας υπήρξε πάντοτε το σημαντικότερο προνόμιο
Για την επιβίωσή σας,
Αλλά τώρα όχι.
Πρώτη φορά θα είμαστε αξιοπρεπείς.
Ε;

Είπα να αποκαλυφθώ
Και γι’αυτό σας λέω ότι είμαι ο πιο αδύναμος, κύριοι.
Πολλά απογεύματα κλαίω σαν καταθλιπτικός μαλάκας
Κι απ’όλα αυτά που σας είπα
Τίποτα δεν τολμώ ο δυστυχισμένος.




Σάκης  Κονταξής



Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

"Κάτοικος Αθήνας" Νίκος Κυριακίδης




Κάτοικος Αθήνας

Όταν ξανάπεσα πάνω της
-Νομίζω αληθινά τυχαία-
Δυο λέξεις , κι έφυγα γρήγορα.
Στο δρόμο μου έφυγε το ένα χέρι, πολύς αέρας φυσούσε
Και μάτωσε το στόμα μου
Απαίσια γεύση,
σαπισμένων δοντιών που πέφτουν σαν σε όνειρο.
Ξαναδώσαμε ένα τηλέφωνο.
Έκανε κι έναν περίεργο καιρό
Καφετί, τον έλεγες
Μνήμες νειάτων με τα γήινα χρώματα.
Θα πάρω τηλέφωνο με το άλλο χέρι
Θα μιλάω προσεχτικά μην ακούγεται το κενό στο στόμα
Θα πληρώσω κάποιους λογαριασμούς
Έτσι που να την πάρω με λίγη αυτοεκτίμηση.
Τις μέρες αυτές όλα επιταχύνονται
Τα απρόβλεπτα που πάντα έρχονται κατά καιρούς,
ήρθαν κατά ριπές.
Μου αρέσει να κοιτώ τα βουλωμένα ρείθρα,
κάτι σαν φραγή χασίματος.
Χάνω και τα τελευταία... και εμφανίζεται
Όλη- σαν σε πασαρέλα-η στριμωγμένη μου μνήμη
Ποτέ δεν περίμενα τα βότσαλα  να μου μιλούν
Ποτέ δεν περίμενα να μη κυνηγιέμαι
Ποτέ δεν περίμενα απάντηση στα τηλέφωνα
Ποτέ δεν περίμενα ένα όνειρο να ροδίζει
Και να το προλάβω.

 Νίκος Κυριακίδης

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

"Η μοναξιά του χρόνου" Δημήτρης Τρωαδίτης

                                            
                                                                 Η μοναξιά του χρόνου


Οι πόλεμοι δεν κηρύσσονται
σιγοβράζουν μέσα μας
οι ήρωες δεν εμφανίζονται
υπάρχουν ως αναμνήσεις
τα γεγονότα ρέουν
αλλά είναι τα ίδια
με άλλους πρωταγωνιστές
κι οι ελπίδες είναι ίδιες
κι η κατάδοση μυστικών
κι η λιποταξία από τʼ όποιο χρέος
όταν ανασαίνουμε στον ύπνο
όταν φεύγουμε
αφήνοντας σκόνη
Δημήτρης Τρωαδίτης

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

"ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ" Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος




ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ

Δεν ήταν δύσκολος.
Παντα καλόκαρδος κι ενθουσιώδης.
Μόνιμα γελασμένος τις πρωταπριλιές
και των διαφημίσεων θερμός θιασώτης,
πρόθυμος να πειστεί "τοις 'κείνων ρήμασι".
΄Οταν τον είδαν ξάφνου να μένει αμετάπειστος
τα χάσανε
κι ούτε που μπόρεσαν
ποτέ τους
να συνέλθουν.
 
Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

"Η Λησμονημένη, μια Ηχώ" Γιάννης Καρτέρης

 
 "Η Λησμονημένη, μια Ηχώ"


 Μέσα μου σμίγουν λογισμοί αντίθετοι 
 μάτια που χύνουνε φωτιές
 λόγια που διανεμίζουνε δροσιά
 στο αγεροδιάβεμά τους.
 Ακούω φωνές που πυργώνουν σε ψηλά βουνά
 ηχώ αναζητήσεων.
 Κι άλλες που με καλούν να ελπίζω
 σε δεύτερες ζωές , καλύτερες.
 Βολική συνήθεια η ευταξία.
 Αποφεύγεις τις αμαρτίες που σου όρισαν
 ενώ συνεστιάζεσαι σε Θυέστεια δείπνα.
 Όσο ελκυστική και αν είναι η αποπλάνηση
 βαρύ μου φαίνεται φορτίο η αθανασία. 
 Μετέωρη αφήνω την ελπίδα 
 διαβάζοντας στα χείλη της λησμονημένης
 την απόφαση
 Κάπου – κάπου να ερωτευόμαστε
 …………………………………… 
 Μέχρι θανάτου.

 Γιάννης Καρτέρης

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ''ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΓΟΝΑΤΑ''

Προσωπική επιστολή - Πρόσκληση του Νίκου Κυριακίδης για την παρουσίαση του βιβλίου του "Δρόμοι με ματωμένα γόνατα" που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ars Poetica


Σας καλούμε στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Δρόμοι με ματωμένα γόνατα"
του Νίκου Κυριακίδη που θα γίνει την Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου στις 19:30 στο κουκλοθέατρο Μαιριβή http://www.mairivi.gr/ Σαχτούρη 4 και Σαρρή στου Ψυρρή.
 

Για τον ποιητή και το έργο του θα μιλήσουν
 

ο Γιώργος Κεντρωτής ποιητής, μεταφραστής και καθηγητής Θεωρίας της Μετάφρασης στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου

ο Γιώργος Πρίμπας ποιητής και μεταφραστής

και ο Χρήστος-Αρμάντο Γκέζος ποιητής

Ποιήματα του Νίκου Κυριακίδη θα διαβάσει και την συζήτηση θα συντονίσει η ηθοποιός και ποιήτρια Πελαγία Μπότση.

Σας περιμένουμε με χαρά όλους εκεί!

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

"Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ" Αλέξης Αντωνόπουλος








Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Υπάρχει πολύ οργή και πόνος αυτή την εποχή στη χώρα μας. Και πιστεύω πως αυτή η οργή και ο πόνος δεν πρέπει να μας καθορίζουν κοινωνικά και πολιτικά. Πολλοί μιλάνε για βίαιη επανάσταση αλλά εγώ φοβάμαι αυτές τις επαναστάσεις· φοβάμαι τι μπορεί να γίνει στο όνομα τους και, ακόμα περισσότερο, φοβάμαι αυτό που έρχεται μετά και τι είναι αυτό που του δίνει το δικαίωμα να αναδυθεί από την απελπισία μας.

Ένα κοινό λάθος, απολύτως δικαιολογημένο κατά τη γνώμη μου, είναι η πεποίθηση πως ο σιωπηλός παρατηρητής των άσχημων εξελίξεων είναι αναίσθητος- πως η σιωπή του πηγάζει από την αδιαφορία του για τους συνανθρώπους του, την παρακμή της κοινωνίας και τη διάλυση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Παρόλο που, αδιαμφισβήτητα υπάρχουν πολλά παραδείγματα που ταιριάζουν στην παραπάνω περιγραφή, η αλήθεια είναι πως, πολλές φορές, η σιωπή οφείλεται στο απλό γεγονός πως ο παρατηρητής δεν έχει πια λόγια, ή τουλάχιστον δεν έχει λόγια όμορφα, ή τουλάχιστον δεν έχει λόγια ορθά. Και αφού δεν έχει λόγια, δεν ξέρει και πώς να πράξει, αφού πράξη δίχως λόγο τον φοβίζει όσο μια επανάσταση δίχως μέλλον.

Έχοντας πιάσει το θέμα του λόγου, θέλω να εξομολογηθώ για ακόμη μια φορά πως αισθάνομαι ότι ο κόσμος του λόγου (δοκίμια, ποίηση, διηγήματα, μυθιστορήματα, δημοσιογραφία όταν ασκείται με σοβαρότητα, κτλ.) αποτυγχάνει να εισχωρήσει ενεργά στο τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα μας. Όμορφες ιδέες τυπώνονται στο χαρτί ή αναρτώνται σ’ ένα ηλεκτρονικό περιοδικό, αλλά ανεξαρτήτως του αν οι ιδέες αυτές επικροτηθούν ή αξίζουν, σπάνια θα μπουν στην αρένα του πλησίον μας, του οποίου το νόημα της ζωής ακρωτηριάζεται καθημερινά. Ο ποιητής φωνάζει για τον παθόντα, ο δε παθών ακούει σιωπή.

Αν τυχόν συνοδοιπόροι παρεξηγηθούν με τα παραπάνω λόγια, ας λάβουν υπόψιν πως οι σκέψεις αυτές δεν αποτελούν επίθεση αλλά γενική διαπίστωση. Αν αυτό δεν είναι αρκετό για να με συγχωρέσουν, ας αναλογιστούν το νεαρό της ηλικίας μου, τούτο το αδιαμφισβήτητο γεγονός το οποίο (το παραδέχομαι) μπορεί να με θολώνει στο συγκεκριμένο θέμα και να με εμποδίζει να δω σημερινά παραδείγματα τα οποία με αποδεικνύουν λάθος. Τέλος, αν το θράσος μου υποσκιάζει και τις δύο προαναφερθέντες υπερασπίσεις, τότε δεν μου μένει παρά η τρίτη και η πιο ουσιαστική: Τα παραπάνω λόγια αποτελούν, πάνω απ’ όλα και πριν απ’ όλα, αυτοκριτική.

Πιστεύω πως ο γραπτός λόγος έχει τη δύναμη ν’ αλλάξει ζωές. Το πιστεύω όχι επειδή γράφω, αλλά επειδή διαβάζω. Παραδέχομαι πως μπορεί να το πιστεύω ως μέρος μιας αξιολύπητης προσπάθειας να βρω νόημα στη ζωή, ή έστω να δημιουργήσω το δικό μου νόημα αν δεν υπάρχει. Όμως όπως και να χει, αυτό πιστεύω, και όσο μελοδραματικό κι αν ακούγεται, τούτη η πεποίθηση ορίζει, πλέον, την ταυτότητα μου.

Αισθάνομαι, λοιπόν, άχρηστος. Αισθάνομαι πως μπορείς να γράψεις κάτι, να το τυπώσεις, να το δημοσιεύσεις, να το στείλεις, να το απαγγείλεις, και όλα αυτά είναι πολύ όμορφα και σημαντικά αλλά αμφιβάλλω για το αν αρκούν. Αισθάνομαι πως πρέπει να προσθέσουμε έναν νέο τρόπο στις μεθόδους με τις οποίες προωθούμε την Τέχνη μας, έναν τρόπο με τον οποίον θα κάνουμε τις λέξεις μας σχετικές και γι’ αυτόν που δεν θα μπει καν στο βιβλιοπωλείο αφού έχει παραιτηθεί από μεγαλεπίβολες ιδέες.

Εδώ θα ήταν μια καλή στιγμή να μοιραστώ την ιδέα μου για έναν καινούργιο τρόπο, όμως δεν έχω καμία ιδέα για έναν καινούργιο τρόπο. Το οποίο φοβάμαι πως επιβεβαιώνει την πρώτη πρόταση της προηγούμενης παραγράφου.

Καληνύχτα και συγνώμη για το φλύαρο παράπονο. Έχω θάλασσα απέναντι μου και η θάλασσα πάντα με κάνει να σκέφτομαι.


Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε το βράδυ της 16ης Αυγούστου 2013.

Αλέξης Αντωνόπουλος

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

"ΚΗΔΕΙΑ ΕΠΙΦΑΝΟΥΣ" Γιάννης Καρτέρης




ΚΗΔΕΙΑ ΕΠΙΦΑΝΟΥΣ
 

Ήταν όλοι εκεί
Να τον τιμήσουν
Όμορφα λόγια για να πουν
Τώρα που ανυπεράσπιστος νεκρός
Δεν άκουγε κανέναν.
Ήταν όλοι εκεί
Φίλοι γνωστοί εχθροί
Και άγνωστοι περίεργοι
Και βαθμοφόροι και ιερείς,
'Εντιμοι επιχειρηματίες και οικοπεδοφάγοι
Και άλλοι που προσφάτως ανακάλυψαν
Την προσφορά του εκλιπόντος.
Ήταν όλοι εκεί , με τις επίσημες στολές ,
Τα πένθιμα κουστούμια
Και τα μαύρα τα γυαλιά στα
Αρπακτικά τους μάτια.
Δεν ήξερες αν έκλαιγαν ή αν γελούσαν.
Εκεί και ο πόνος των δικών του
Που υπέφεραν στην αδικία του θανάτου.
Εκεί και αυτοί που σε όλες τις κηδείες παρευρίσκονται
Δημοσιογράφοι συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι
Από την ίδια πάστα καμωμένοι ,
Έτοιμοι να σκυλεύσουν την μνήμη του.
Εξ άλλου όλοι έχουν μερίδιο από δημόσιο κουφάρι.
Ήταν και η μπάντα εκεί , που παιάνιζε γοερές εξαπατήσεις
Η ίδια μπάντα που απέδιδε τιμές στους ξυλένιους ταϊφάδες των παρελάσεων
Ήταν όλοι εκεί , όμως δεν ήξερες
Ποιος ήταν εκεί για αυτόν ή για τους άλλους
Κοίταζες με αμηχανία το σιωπηλό φθαρτό κι αναρωτιόσουν
Τι νόημα έχουν όλα αυτά μετά το τέλος...
Γιάννης Καρτέρης

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

"Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ" Αλέξης Αντωνόπουλος




 Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
 


Μια φορά κι έναν καιρό,
ένας αξιόλογος κύριος κοιτούσε τη θάλασσα.
Δεν ήθελε να φύγει από δω,
όμως όλες οι διακοπές δεν τελειώνουν κάποτε;

Όπως κάθε αξιόλογος κύριος λοιπόν
που γνωρίζει πως με το τέλος των διακοπών έρχεται η επιστροφή,
έτσι κι ο αξιόλογος κύριος της ιστορίας μας πήγε στο αεροδρόμιο.

"Λυπάμαι κύριε, αλλά φεύγετε στις 23, όχι σήμερα.
Να, δείτε."

Ο κύριος είδε την ημερομηνία στο εισιτήριο του.
Όντως.

"Μα τι αφηρημένος που είμαι! Συγχωρέστε με!"
Αν και σοκαρισμένος που είχε κάνει τέτοιο λάθος,
ο αξιόλογος κύριος ήταν ευτυχής που θα έμενε κι άλλο εδώ.

Τώρα, του φαινόταν πως πραγματικά είχε περισσότερο χρόνο να σκεφτεί
και να περπατήσει δίχως χάρτες, οδηγίες ή προορισμούς
και να αισθανθεί το χορτάρι στο πρόσωπο του
και το κύμα της θάλασσας να γλείφει το κορμί του.

Μα κάποια στιγμή η 23 του μηνός έφτασε, και,
όπως κάθε αξιόλογος κύριος
που γνωρίζει πως με το τέλος των διακοπών έρχεται η επιστροφή,
έτσι κι ο αξιόλογος κύριος της ιστορίας μας πήγε στο αεροδρόμιο.

"Λυπάμαι κύριε, αλλά φεύγετε στις 28, όχι σήμερα."

"Μα πώς είναι δυνατόν;!
Την προηγούμενη εβδομάδα μίλησα με συνάδελφο σας
και μου είπε πως φεύγω στις 23!"

"Μάλλον ο συνάδελφος θα έκανε λάθος.
Σημασία έχει τι γράφει το εισιτήριο.
Να, δείτε."

Ο κύριος είδε την ημερομηνία στο εισιτήριο.
Όντως.

"Μα ειλικρινά, η αφηρημάδα μου δεν έχει όρια. Χίλια συγνώμη."

Τώρα, του φαινόταν πως πραγματικά είχε περισσότερο χρόνο να σκεφτεί
και να δοκιμάσει φαγητά με ολοκαίνουργιες γεύσεις
και να σχεδιάζει για ώρες εικόνες στην άμμο
και ν' αφουγκράζεται τη σιωπή.

Και ήταν ευγνώμων για όλα αυτά
και γι' ακόμα περισσότερα,
όμως δεν είχε κανέναν
να τον βοηθήσει με τις εικόνες στην άμμο
ή να του προτείνει έναν προορισμό
ή να διακόψει, έστω για λίγο, τη σιωπή
και η θάλασσα δεν θα αντικαθιστούσε ποτέ
εκείνη
και, σιγά-σιγά,
το 28 μεταμορφωνόταν σ' έναν αριθμό
που έκανε την καρδιά του να χτυπάει πιο γρήγορα.

Και κάποια στιγμή η 28 του μηνός έφτασε, και,
όπως κάθε αξιόλογος κύριος που θέλει ν' αγκαλιάσει αγαπημένους
οι οποίοι καιρό τώρα δεν έχουν πνιγεί από την αγκαλιά του
(κάθε αξιόλογη αγκαλιά πρέπει να πνίγει
αλλά μόνο μέχρι η αγκαλιά να ολοκληρωθεί),
έτσι και ο αξιόλογος κύριος της ιστορίας μας πήγε στο αεροδρόμιο
τέσσερις ολόκληρες ώρες πριν την πτήση.

"Γεια σας!
Σήμερα είναι η μέρα που επιστρέφω σπίτι!
Να, δείτε την ημερομηνία στο εισιτήριο:
Είκοσι οχτώ του μηνός!
Και σήμερα είμαι τόσο ευτυχής,
γιατί έχουμε 28 του μηνός!"

Η υπάλληλος έμεινε για λίγο αμίλητη, κοιτάζοντας το εισιτήριο.
Ο αξιόλογος κύριος μπορούσε, όπως κάθε αξιόλογος κύριος,
ν' αναγνωρίσει συναισθήματα στο πρόσωπo που είχε απέναντι του,
και θα μπορούσε να ορκιστεί πως
η υπάλληλος
είχε κυριευτεί από λύπη.

"Κυρία μου, είστε καλά; Μήπως χρειάζεστε λίγο νερό;"

"Λυπάμαι κύριε, αλλά δεν μπορείτε να φύγετε."

"Γιατί;!" αναφώνησε ο αξιόλογος κύριος,
μα ένας ξαφνικός τρόμος τον διαπέρασε
αφού ένιωσε πως γνώριζε την απάντηση.

"Λυπάμαι κύριε. Είστε νεκρός."


 Αλέξης Αντωνόπουλος