Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Η Ρώμη της ΡΩΜΗΣ (ΑΝΤΡΕΑ) Νίκος Κυριακίδης




Ένα ποίημα για το αγόρι με το ροζ παντελόνι, που το σκότωσε η ομοφοβία


 Η Ρώμη της ΡΩΜΗΣ (ΑΝΤΡΕΑ)
 

Δεν προλαβαίνω να παντρευτώ.
Γυρίζοντας κάθε βράδυ σπίτι να περνάω απ΄το πάρκο
Τις μέλισσες του μυαλού μου να βάζω στις κυψέλες
Να υπάρχει σαν τα ουρητήρια
μια πόρτα τρυφερότητας
μια πόρτα πόθου.
Διπολισμός, αυτό επιτρέπεται.
Να κάνω ένα παιδί αγόρι
Σαν μεγαλώσει να παθαίνω πανικό για τους συμμαθητές του
Μπορεί και τίποτε από αυτά......
Ίσως αρρωστήσω απ΄ την αρρώστεια της καταστολής
Να μου δώσουν στο νοσοκομείο έναν πρωκτό, δυο πέη κι ένα μυαλό
Κι εγω να τα κρύβω στην αριστερή τσέπη, δίπλα στα τσιγάρα,
καταταγμένος.
Δεν το γουστάρω σαν αστέρι
-πολύ γλυκερό-
προτιμάω να είναι στενό να μ΄ακουμπάει, να ερεθιζόμαστε μαζί.
Το χρώμα...ροζ-δεν το γουστάρω
Αλλά το γουστάρουν τ΄αγόρια, οι άντρες.
Τώρα θα με πάνε φυλακή
Μετά θα μου μιλήσουν για την ελευθερία, θα με πάνε σινεμά
Θα δούμε μίκυ μάους,
γουστάρω τον μαύρο Πητ.

Νίκος Κυριακίδης


7 σχόλια:

  1. Speechless....! Νίκο δεν παίζεσαι, το ξέρεις, έτσι; ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απλό στην πολυπλοκότητα του ..μα τόσο πολύπλοκο και εξαιρετικό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Απίστευτα νεο ,νεα άποψη,θα έλεγα πρωτοπορία σε μια καινούργια ποίηση.Απολυτη ακρίβεια στον λόγο ρυθμός ανεπανάληπτος,ο Νικος Κυριακιδης απογειώθηκε και μας απογείωσε Μπραβο

    ΑπάντησηΔιαγραφή