Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

"Ένας ξένος που μου μοιάζει" Στράτος Τρογκάνης







Ένας ξένος που μου μοιάζει


Κοιτάω το είδωλό μου στο τζάμι του τρένου
και αντικρίζω την όψη ενός ξένου,
ποιος είναι αυτός που κρυφά μ’ ακολουθεί
ποιον θέλει να μου υποκριθεί;


Γυρίζω από μια μάχη που δεν ξέρω αν με έχρησε
επιτέλους νικητή ή ηττημένο,
μα νοιώθω τώρα που η αυγή το φως της έχυσε,
πως πάλι εμφύλιο στο διάβα μου προσμένω.

 
Οι εμπειρίες άσβηστες στα γκρίζα βλέμματά μας,
μαρτυρούν πότε αλήθειες και πότε τα ψέματά μας,
αυτά τα βλέμματα είναι τα πιο βαριά δεσμά μας,
πώς θ’ αντικρύσουμε μ’ αυτά τ’ αθώα τα παιδιά μας;
Για πόσο ακόμα θα μας καιν τα μαύρα δάκρυά μας;


Σε ρωτώ πώς να αφήσω τον ιδιωτικό μου βίο
και απαντάς: «η χαρά είναι για να μοιράζεται στα δύο…»
σου λέω δεν μπορώ ν’ ακούσω τον καθάριο του σύμπαντος ήχο,
όταν η μορφή σου παρεμβάλλεται
και μου λες: «νοιώσε της καρδιά σου τον αδύναμο χτύπο
και άσε το σώμα σου να πάλλεται…»

 
Άλλη μια νύχτα ξάγρυπνος,
προσκέφαλο ζεστό γυρεύω,
όσο θα είμαι ψεύτης κι άδικος,
γαλήνη να μην εύρω…

Στράτος Τρογκάνης
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου