Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Ποιητική βραδιά με τον Τίτο Πατρίκιο - 4 Οκτώβρη 2012



















Η ποιητική ομάδα G.A.P. μαζί με τον Τίτο Πατρίκιο. 
 
Πέμπτη 4 Οκτώβρη και ώρα 21:00 στο Orfeu Negro 
Παραμυθίας 36 και Μυκάλης 49 στο Μεταξουργείο. 

Μελοποίηση, σύνθεση, πιάνο: Σπύρος Παρασκευάκος
Απαγγελία: Πελαγία Μπότση, Νίκος Κυριακίδης. 
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Thinkinfresh
http://thinkinfresh.com/

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

"Ερωτικό" Άγγελος Σπύρος Παρασκευάκος







Ερωτικό


Τι ωραία που η μοίρα τα είχε φέρει,
Να έχεις ξεχάσει τα κλειδιά και εγώ στο πλάι σου.
Και αυτό το απεγνωσμένο χέρι σου,
Που , που και που , άγγιζε λίγο το δικό μου
και ύστερα χανόταν στον αέρα με φιγούρες ,
θυμάσαι;
Δε θυμάμαι πολλά από τότε .
Θυμάμαι κάτι χείλη στο χείλος ενός ποτηριού κολλημένα όλο το βράδυ,
και μία μυρωδιά ,πατημένου από άξεστους εργάτες, σταφυλιού
που με το φυσικό σου άρωμα αναμιγνυόταν συνεχώς .
Είχες δεν είχες δυο μέρες να πλυθείς,
να λέμε αλήθειες μεταξύ μας
μην κοροϊδευόμαστε.

Και όλος αυτός ο σαματάς από οσμές και ήχους
με ξύπναγε κάθε λίγο και λιγάκι από τη ζαλάδα μου.
Δεν θυμάμαι πολλά.
Θυμάμαι τα απαραίτητα.
Εσύ ας πούμε μπροστά από έναν τοίχο
 και κάτι σαλιωμένα χείλη που πήγαιναν να χαμογελάσουν .
Και θα το έκαναν αν δεν ήσουν τόσο ευφυής
Και αν δεν είχες τόσα να σκέπτεσαι πριν από κάθε σου χαμόγελο .
Αν πάλι δεν ήσουν τόσο ευφυής ,δε θα θυμόμουν τίποτα απόψε.
Ούτε τα απαραίτητα.

Παραιτήθηκα για μια στιγμή να σε κοιτάω και ύστερα βαρέθηκα.
Μερικά βράδια είναι τόσο βαριά που αν δεν έχεις κάτι να στηρίζεσαι ξεχνιούνται .

Και αυτό που σε άγγιζα μια φορά στο τόσο
Που οι άλλοι θα το έλεγαν επαφή ,εγώ το είπα στήριγμα.

Δεν είναι, μωρέ, η αγάπη μου για σένα
Ούτε η φύση μου η καλλιτεχνική
Που τις αρέσει να σε βλέπει μπροστά από το λευκό
Με λίγο φως στα βλέφαρα για αντίθεση .
Είναι που ήθελα ένα στήριγμα
Και όχι επειδή είμαι αδύναμη
 Ή που τα πόδια μου λυγίζουνε με το παραμικρό
Είναι η ανάγκη
Που δεν είχα λεφτά για ένα ταξί
Και έπρεπε μόνος μου να περπατήσω ως το σπίτι
Και τι καλύτερο από σένα θα έβρισκα
Να με κρατάει όρθιο τόσο δρόμο.


Άγγελος Σπύρος Παρασκευάκος

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Το λογοτεχνικό περιοδικό Βακχικόν συνεχίζει το αφιέρωμα στην ποιητική μας ομάδα GAP . .
http://www.vakxikon.gr/content/view/1315/6518/lang,el/


Image
 
Ευχαριστούμε τους ανθρώπους του Βακχικόν  . .

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

"Χωρίς" Γιάννης Καρτέρης



Χωρίς 


Όταν σταμάτησε
του κέρματος ο ήχος
μας άφησαν ένα άταφο κουφάρι
σαν φτωχοί συγγενείς
να το μοιρολογήσουμε.
Ούτε οδυρμοί ακούστηκαν
ούτε δάκρυα νότισαν το χώμα.
Σκάβουμε με νύχια και με δόντια
όχι για να θάψουμε το πτώμα
αλλά για να ξεθάψουμε τα όπλα.

Γιάννης Καρτέρης 
 
 
 
 
 
 
 

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

"Ένας ξένος που μου μοιάζει" Στράτος Τρογκάνης







Ένας ξένος που μου μοιάζει


Κοιτάω το είδωλό μου στο τζάμι του τρένου
και αντικρίζω την όψη ενός ξένου,
ποιος είναι αυτός που κρυφά μ’ ακολουθεί
ποιον θέλει να μου υποκριθεί;


Γυρίζω από μια μάχη που δεν ξέρω αν με έχρησε
επιτέλους νικητή ή ηττημένο,
μα νοιώθω τώρα που η αυγή το φως της έχυσε,
πως πάλι εμφύλιο στο διάβα μου προσμένω.

 
Οι εμπειρίες άσβηστες στα γκρίζα βλέμματά μας,
μαρτυρούν πότε αλήθειες και πότε τα ψέματά μας,
αυτά τα βλέμματα είναι τα πιο βαριά δεσμά μας,
πώς θ’ αντικρύσουμε μ’ αυτά τ’ αθώα τα παιδιά μας;
Για πόσο ακόμα θα μας καιν τα μαύρα δάκρυά μας;


Σε ρωτώ πώς να αφήσω τον ιδιωτικό μου βίο
και απαντάς: «η χαρά είναι για να μοιράζεται στα δύο…»
σου λέω δεν μπορώ ν’ ακούσω τον καθάριο του σύμπαντος ήχο,
όταν η μορφή σου παρεμβάλλεται
και μου λες: «νοιώσε της καρδιά σου τον αδύναμο χτύπο
και άσε το σώμα σου να πάλλεται…»

 
Άλλη μια νύχτα ξάγρυπνος,
προσκέφαλο ζεστό γυρεύω,
όσο θα είμαι ψεύτης κι άδικος,
γαλήνη να μην εύρω…

Στράτος Τρογκάνης
 
 

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

"Άη Στράτης" Θανάσης Πορφυρός


Άη Στράτης



Εύγευστος ήλιος,
αστραφτερά νερά,
ευωδιαστά κελαηδήσματα,
ένας βράχος...

Η δημοκρατία δίπλα στον φασισμό
γειτνιάζουν παράλογα αρμονικά.
Για να μας θυμίζουν...
Για να μας διδάσκουν...

Μα για να θυμάσαι ,
πρέπει να έχεις δει.
Μα για να διδαχθείς,
πρέπει να έχεις ακούσει.

Απ'το βράχο του Τρότσκι,
στον βράχο του Λένιν.
Και πίσω στην οδό των Μπολσεβίκων.
Ένα χελιδόνι πετά...

Μα δεν διανοείσαι να το συλλάβεις.
Πετάει ψηλά.
Χελιδόνι ανυπόταχτο.
Σαν τους ανυπόταχτους που πότισαν τούτη τη γη.

Τόπος εξορίας
όμως και γέννησης.
Τόπος ιστορίας
όμως και θανάτου.

 Θανάσης Πορφυρός




Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

"Η ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΝΟΔΙΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ" Βασίλης Ντιλιάς

 
 
 
 
 
Η ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΝΟΔΙΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ
 
Πλανόδιος στοχαστής
έχοντας ανοιχτούς τους συσσωρευτές συναισθημάτων
διαισθάνεται τις αυξομειώσεις της πολικότητας, των μαγνητικών πεδίων
αφουγκράζεται τις σφυγμομετρήσεις της τάσης, των πιθανοτήτων
οραματίζεται το απάνθισμα της καταγραφής, των εμπνεύσεων
αποφθέγγεται, ιδού, η θέση της τέχνης στη μακαριότητα
η δρασκελιά της αντίληψης πιστοποιεί τη συγκίνηση
εφόσον ο έρωτας ανένηψε, αναδιαρθρώνει τις εσχατιές της δημιουργίας
το φθογγόσημο εξημερώνει τα μεσοδιαστήματα του πενταγράμμου
η συλλαβή, ξεκλειδώνει τα κάστρα της μνήμης
η πινελιά, κυματίζει τις θάλασσες του φωτός
η ατάκα, θρυμματίζει τα πετρώματα της σιωπής
η φιγούρα, στροβιλίζει τα πέπλα της αιωνιότητας
η δίνη της αέναης εναλλαγής, σκηνοθετεί
αδέκαστες, καθημερινές πραγματικότητες
ανυπόταχτες οφειλές καιροσκοπούν, εις βάρος συνειδήσεων
δεσμοί εξ αίματος αφοπλίζουν, την οργή της παράστασης
πάει, σκόρπισε τ’ ονειρόπαμα, η εύπλαστη σελίδα των θυμών
ορίζεται αμεσότητα
στο λόγο, που διαλέξαμε, πειθήνιοι εραστές.
 Το εντευκτήριο ανάρτησε την προκήρυξη της μετάληψης
άνθισε το χαμόγελο, οι πόρτες άνοιξαν, προσκυνητές της αμεροληψίας
εξουσιοδοτημένοι εκφραστές, σε προπατορικά αρχέτυπα
υπερθεματίζοντας ποιητικές συναστρίες.



Βασίλης Ντιλιάς

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

(....) Ελένη Λουβερδή



 
 
 
 
(....)
 
 
Το χιόνι είναι ο καλύτερος εαυτός των σιωπηλών ανθρώπων
Απόσταση και μη απόσταση
ένα σημείο που γίνεται όλα
καθώς η μαλακή λευκή μουσική της ψυχής ήδη αργά αργά
γλιστράει προς τα κάτω
και
άφωνη
αφήνεται στον χωρίς ορίζοντα
ορίζοντα
στο
χωρίς αναστεναγμό
ρίγος
στο χωρίς παράπονο
κλάμα
που είναι
-για όποιον ξέρει από αυτά-
η άσπρη
κάτασπρη
φτερούγα του
πόνου
η άσπρη κάτασπρη
φωλιά
του
 
Ελένη Λουβερδή