Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

"Ερωτικό kwaidan-άκι (99)" Ευριπίδης Δρατσέλος





 Ερωτικό kwaidan-άκι (99)
 

  -Αρνήσου να ενδώσεις στο φόβο,σαν η κουρτίνα σε γεννοβολή τις σκιές προστάζει,
     καθώς το σκυλί στο δρόμο αλυχτά
  -Μόνο άπλωσε το χέρι και νιώσε με,με σταθερά τα ακροδάκτυλα,
      μέσα απ'το σκοτάδι που ψιθυρίζει
   Ύλης θύμηση να διαγραφεί στο πιο πυκνό,παχύ κι αδιόρατο βελούδο,
     που απλώνει ενώ διογκώνεται σιμά σου
   Ήρθα επενδυμένος με άραχλη,κουρελιασμένη,μα ρευστή μπέρτα,
     πασπαλισμένη με χρυσαφί αστερόσκονη
   Την έχεις ξαναδεί και τη μέρα,
     σαν τρίβεις τα κλειστά βλέφαρά σου...
  -Ούτε να τρομάξεις ξανά απ'τα κατακόκκινα φώτα στην πυροστιά,
     που ανοίγουν ανάβοντας έξαφνα, στ'απρόσμενα
   Νυσταγμένα παραφυλούν την έγερση σου για να σε θαυμάσουν,
     λοξοκοιτώντας τα ζοφερά, ψηλαφιστά αποτυπώματα που σαπίζουν τη σάρκα/7

  -Όμως εσύ ήσυχα κούρνιασε στο κουβάρι απ'τα σκεπάσματα,
      στην τόσο ζηλευτά επιθυμητή κοινή μας ζέση
    Υφής ασπίδας αδιαπέραστης,φτιαγμένες από ουσίες δανεικές κι ανοίκιες,
      αλλά και από τις μυρωδιές μας
    Και με κανένα τρόπο δε μπορεί το μανιακό τριζοβόλημα,
      του σωμένου κεριού να τις απορροφήσει/3

   -Έννοια σου και μη σκιαχτείς απ'το διαδοχικό κτύπο,
      του βλοσυρού ρολογιού ψηλά στο τοίχο
    Ίριδα που μας αγνοεί,η ξαφνική αναστάτωση,
      ταίρι του υπόκωφου γδούπου μες τη νύχτα 
   -Συγκράτησε την καυτή ανάσα που ξοδεύεις στο κενό κι οδήγησέ τη στην ξεδίπλωτα,
      καθρεφτικά διχαλωτή, βεντάλια των ενωμένων μορφών μας
   -Ίσως τα καταφέρω ν'αδράξω κάτω απ'όλα τα νύχια,διαπαντός,
      τον ιδρώτα που γοργοκυλά στο σώμα,απ'το λαιμό σου
   -Εσύ μόνο κράτησε και σφίξε αντί για φυλαχτό,
      το κομμάτι του κατάδεσμου που μου σημαδεύει το στήθος
   -Να το φιλάς υγρό και ζεστό,για να το πιπιλίσουμε μαζί,
      όταν τα στόματα και τα κορμιά μας θα στεγνώνουν
   -Αυτό ποτέ μη το ξεχάσεις,ειδάλλως να καλμάρουμε δε θα καταφέρουμε,
      τη μαύρη γεύση της πείνας-
    Ιδού... Ήδη αναβλύζει βαθυπράσινη,
     απ'τις τις γωνιές των δαγκωμένων χειλιών σου/8

    Ήρθαμε σε αμοιβαία προσφορά με λόγια 18 πρόσφορα
    Σε 9 ανοιχτά καλέσματα για 6 κλεισμένες ώρες
    Γίναμε μια παραφυσική μαντάλα από το σύμπλεγμα του 8 και του 9
    Υπέμεινες τα 9 προστάγματα κι απέκτησες 3 δικαιώματα

    Και τώρα μόλις φύγω,καβάλα στο μισεμένο πια,ωχροκίτρινο φεγγάρι,
 που κατέβασα μέχρι το παράθυρό σου
   Θα τυλίξω στον αριστερό καρπό σου, άλυτη κλωστή, ξετυλιγμένη απ'την ανέμη,
 που πέρασα κατόπιν στο δεξί δικό μου
   Στη μέση της θα στριφογυρνά ένας ξαναχρησιμοποιημένος άσος κούπα,
 αλλά σου υπόσχομαι:
   Μόλις μ'επιθυμήσεις μάζεψε το νήμα σιγά-σιγά,
 και φώναξε το όνομά μου 8 φορές
                    
                          -Όταν βέβαια το μάθεις σωστά-

  Στο ξέσκεπο είδωλο θα σου αφήνω κάθε φορά
 μια φρέσκια τουλίπα από καπνό
 
                         -Αυτήν όμως ποτέ μη την υπολογίσεις-

 Όταν το 8 εκπέσει στα ανάσκελα και μπρούμυτα μαζί,αυτή θα 'ναι το εξόδιο προς την 1,
αλλά και μοναδική σου ευκαιρία,να μη ζεις κι εσύ για πάντα,
μέσα στη θύμηση της ανθισμένης φθινοπωρινής καμέλιας...

 Ευχήσου ως τότε να έχεις προσέξει πως όλα τα δικαιώματα τέλειωσαν,
και πως με κάθε επόμενο άγγιγμα,
θα σε κλέβω στο μέτρημα.


Ευριπίδης Δρατσέλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου