Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

" Ό,τι θυμάμαι από σένα " Ερατώ Καρδιοφίλου


Ό,τι θυμάμαι  από σένα

Ό,τι θυμάμαι  . . καυτοί στίχοι
λιώνουν τον πάγο στο ποτήρι μου
Θυμάμαι  . . εκείνο το βράδυ
να χαρίζω λουλούδια σε έναν άγνωστο
Μεθυσμένη χλωμή εφηβεία
σε μπαρ εξαρχείων
να κυλάει η φλέβα της σαγήνης
Το μωρό να κλαίει
Το κτήνος να βριχάται
τρυφερότητα σφραγισμένη σε ωμή γύμνια
Ραγισμένη τη μάσκα να πέφτει
όταν τοποθετούσες τις νάρκες
Να ανοίγω τις πόρτες στους κλέφτες
και να γδύνομαι μπροστά στο βιαστή μου –θυμάμαι
Πετσοκόβοντας ονειροπαρμένη πλάνη
να φτύνω το σπέρμα σου
Η αφύπνιση κοιμόταν ξέγνοιαστα στο κομοδίνο σου
-Θυμάσαι;
Θυμάμαι - λέω - την πεζότητά σου
να σκοτώνει κάθε αθώο ποίημα μου
Ερατώ Καρδιοφίλου

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

"Θέρετρα Φασισμού" Νίκος Κυριακίδης




 
Θέρετρα Φασισμού


Καλπάζοντας ο ποντικός
τραγουδώντας για τη γλίτσα του θούριους αιμάτινους,
σε έδειξε.
Ήλπιζε στη κλάψα
Ποντάρισε στη κούραση...
Ούτε η σιχαμένη επανάληψη δεν του στάθηκε.
Οι εκκλησιές
μείναν κλειστές.
Οι συνετοί
λουφάξαν στα κρεβάτια τους.
Καμιά φλυαρία
Καμιά αυτοκτονία.
Τώρα οι φαντάροι δεν αλληλοπυροβολούνται
τώρα οι αρμονίες ενηλικιώθηκαν,
έγιναν κραυγές.
Τον ποντικό τον γέννησε
μια ηλίθια εκδρομή
τον νανούρισαν δραστήριοι νεκροί
τον θρέψαν οι κανόνες.
Οι τακτοποιήσεις τελείωσαν
Δεν έχει άλλα μερεμέτια.
Σάπιο κρέας οι καθαρότητες...
Να, κάποιοι κοριτσίστικοι χοροί
Οργή.

Νίκος Κυριακίδης

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

"Ερωτικό kwaidan-άκι (99)" Ευριπίδης Δρατσέλος





 Ερωτικό kwaidan-άκι (99)
 

  -Αρνήσου να ενδώσεις στο φόβο,σαν η κουρτίνα σε γεννοβολή τις σκιές προστάζει,
     καθώς το σκυλί στο δρόμο αλυχτά
  -Μόνο άπλωσε το χέρι και νιώσε με,με σταθερά τα ακροδάκτυλα,
      μέσα απ'το σκοτάδι που ψιθυρίζει
   Ύλης θύμηση να διαγραφεί στο πιο πυκνό,παχύ κι αδιόρατο βελούδο,
     που απλώνει ενώ διογκώνεται σιμά σου
   Ήρθα επενδυμένος με άραχλη,κουρελιασμένη,μα ρευστή μπέρτα,
     πασπαλισμένη με χρυσαφί αστερόσκονη
   Την έχεις ξαναδεί και τη μέρα,
     σαν τρίβεις τα κλειστά βλέφαρά σου...
  -Ούτε να τρομάξεις ξανά απ'τα κατακόκκινα φώτα στην πυροστιά,
     που ανοίγουν ανάβοντας έξαφνα, στ'απρόσμενα
   Νυσταγμένα παραφυλούν την έγερση σου για να σε θαυμάσουν,
     λοξοκοιτώντας τα ζοφερά, ψηλαφιστά αποτυπώματα που σαπίζουν τη σάρκα/7

  -Όμως εσύ ήσυχα κούρνιασε στο κουβάρι απ'τα σκεπάσματα,
      στην τόσο ζηλευτά επιθυμητή κοινή μας ζέση
    Υφής ασπίδας αδιαπέραστης,φτιαγμένες από ουσίες δανεικές κι ανοίκιες,
      αλλά και από τις μυρωδιές μας
    Και με κανένα τρόπο δε μπορεί το μανιακό τριζοβόλημα,
      του σωμένου κεριού να τις απορροφήσει/3

   -Έννοια σου και μη σκιαχτείς απ'το διαδοχικό κτύπο,
      του βλοσυρού ρολογιού ψηλά στο τοίχο
    Ίριδα που μας αγνοεί,η ξαφνική αναστάτωση,
      ταίρι του υπόκωφου γδούπου μες τη νύχτα 
   -Συγκράτησε την καυτή ανάσα που ξοδεύεις στο κενό κι οδήγησέ τη στην ξεδίπλωτα,
      καθρεφτικά διχαλωτή, βεντάλια των ενωμένων μορφών μας
   -Ίσως τα καταφέρω ν'αδράξω κάτω απ'όλα τα νύχια,διαπαντός,
      τον ιδρώτα που γοργοκυλά στο σώμα,απ'το λαιμό σου
   -Εσύ μόνο κράτησε και σφίξε αντί για φυλαχτό,
      το κομμάτι του κατάδεσμου που μου σημαδεύει το στήθος
   -Να το φιλάς υγρό και ζεστό,για να το πιπιλίσουμε μαζί,
      όταν τα στόματα και τα κορμιά μας θα στεγνώνουν
   -Αυτό ποτέ μη το ξεχάσεις,ειδάλλως να καλμάρουμε δε θα καταφέρουμε,
      τη μαύρη γεύση της πείνας-
    Ιδού... Ήδη αναβλύζει βαθυπράσινη,
     απ'τις τις γωνιές των δαγκωμένων χειλιών σου/8

    Ήρθαμε σε αμοιβαία προσφορά με λόγια 18 πρόσφορα
    Σε 9 ανοιχτά καλέσματα για 6 κλεισμένες ώρες
    Γίναμε μια παραφυσική μαντάλα από το σύμπλεγμα του 8 και του 9
    Υπέμεινες τα 9 προστάγματα κι απέκτησες 3 δικαιώματα

    Και τώρα μόλις φύγω,καβάλα στο μισεμένο πια,ωχροκίτρινο φεγγάρι,
 που κατέβασα μέχρι το παράθυρό σου
   Θα τυλίξω στον αριστερό καρπό σου, άλυτη κλωστή, ξετυλιγμένη απ'την ανέμη,
 που πέρασα κατόπιν στο δεξί δικό μου
   Στη μέση της θα στριφογυρνά ένας ξαναχρησιμοποιημένος άσος κούπα,
 αλλά σου υπόσχομαι:
   Μόλις μ'επιθυμήσεις μάζεψε το νήμα σιγά-σιγά,
 και φώναξε το όνομά μου 8 φορές
                    
                          -Όταν βέβαια το μάθεις σωστά-

  Στο ξέσκεπο είδωλο θα σου αφήνω κάθε φορά
 μια φρέσκια τουλίπα από καπνό
 
                         -Αυτήν όμως ποτέ μη την υπολογίσεις-

 Όταν το 8 εκπέσει στα ανάσκελα και μπρούμυτα μαζί,αυτή θα 'ναι το εξόδιο προς την 1,
αλλά και μοναδική σου ευκαιρία,να μη ζεις κι εσύ για πάντα,
μέσα στη θύμηση της ανθισμένης φθινοπωρινής καμέλιας...

 Ευχήσου ως τότε να έχεις προσέξει πως όλα τα δικαιώματα τέλειωσαν,
και πως με κάθε επόμενο άγγιγμα,
θα σε κλέβω στο μέτρημα.


Ευριπίδης Δρατσέλος