Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

"ΧΡΕΗ" ΑΛΕΚΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ





ΧΡΕΗ


O κόσμος έκρυβε από παλιά
δυο μέτρα γης
μια ελιά
και ένα σπόρο στάρι

Λίγο κρασί
το χρόνο κέρναγε κρυφά
για ένα φιλί
και ένα χάδι

Δεν ήξερε ότι είναι παράνομα αυτά
δεν ήξερε ότι χρεώνονται μες το σκοτάδι

Πάρετε είπε τη γη
και την ελιά
και ένα σπόρο στάρι

Δώστε μου χρόνο
για φιλί
και ένα χάδι

Δεν ήξερε ότι είναι παράνομα αυτά
δεν ήξερε ότι φωτίζουν το σκοτάδι.


ΑΛΕΚΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

"Διάλογος μεταξύ Εκείνου κι Εκείνης" Βάσια Αργέντη - Χαράλαμπος Κοκκινίδης


Tο σκίτσο είναι της Αριστέας Μετοχιανάκη για τους ποιητές της G.A.P.



"Διάλογος μεταξύ Εκείνου κι Εκείνης"


Εκείνη: "Σε είχα μέσα μου πριν σε γνωρίσω. Κι εσύ.
Εκείνος: Και εγώ αυτό πιστεύω...Ήταν δυνατό, γι' αυτό κάτι είχα αρχίσει να καταλαβαίνω...
Εκείνη: Σε ερωτεύτηκα πριν σε αγγίξω. Κι εσύ.
Εκείνος: Εγώ...Εγώ απλά σε έψαχνα παντού...Και σε βρήκα... Μέσα σ' όνειρο...
Εκείνη: Τώρα το μόνο που μένει είναι να αναπλεχτούμε για να ζήσουμε μαζί ό,τι ονειρευτήκαμε χώρια. Κι εμείς.
Εκείνος: Θα χαθούμε μέσα στο πιο όμορφο ταξίδι, στο πιο όμορφο όνειρο...Θυμάσαι;Πρόσεχε πως θα με ξυπνήσεις μόλις φθάσουμε...
Εκείνη: Θα φροντίσω η ανάσα που θα χαϊδέψει τα χείλη σου, να το κάνει με τρυφερότητα, ίσα που να νιώσεις την ανάγκη μου να ξυπνάω πλάι σου..
Εκείνος: Έστω κι έτσι, αγαπημένη μου, να νιώσω τη ζεστασιά των χειλιών σου...Κι η καρδιά μου να παγώσει την επόμενη στιγμή...
Εκείνη: κι εγώ πάλι θα στέλνω την ανάσα μου στα χείλη σου, να γεννιέσαι ξανά, μόνο και μόνο για να συναντιόμαστε στο φως και να ερωτευόμαστε σαν πρώτα...
Εκείνος: Και εγώ δεν θα θέλω να ξυπνήσω...Ποτέ...Γιατί εσύ είσαι το όνειρό μου...
Εκείνη: Γι'αυτό κράτα με σφιχτά....να ξημερώσει το "Αιώνια" μες στο όνειρο αυτό.
Εκείνος: Το "Αιώνια" είναι τεράστια λέξη...Όπως και η αγάπη μου για σένα...Δεν σε γνωρίζω κι όμως...Νομίζω πως σε λατρεύω...Σε λατρεύω όπως το κλάμα τη θλίψη, όπως το γέλιο τη χαρά, όπως τα αστέρια τη νύχτα...Έλα και απόψε...Θα σε περιμένω όπως κάθε νύχτα...Κάνε το όνειρο, γιορτή...Θα είμαι δικός σου για πάντα...
Εκείνη: Κάνω ν'αγγίξω τις λέξεις σου, τον ήχο της φωνής σου κι ο έρωτας που έχω για σένα μέσα μου δεν με αφήνει νηφάλια να γευτώ την αφή σου...Μέθη η έλξη μας, μέθη η ένωση μας.Θα είμαι δική σου για πάντα.Σου φωνάζω. Μην ξεχαστείς. Αύριο την ίδια ώρα, στο ίδιο σημείο.Να επαναλάβουμε τη βόλτα μας στη γλώσσα της αγάπης.Έτσι,για να θυμόμαστε τι μας κρατάει ζωντανούς. Καληνύχτα αγαπημένε μου.

Βάσια Αργέντη - Χαράλαμπος Κοκκινίδης

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

"Καφενείο ο πόθος" Ερατώ Καρδιοφίλου






Καφενείο ο πόθος


Είναι η καρδιά μου καφενείο

Μέσα της χωράν πολλοί

Κάποιοι με αξία στην ουσία

Κάποιοι απλοί περαστικοί


Στο εντευκτήριό της καπνίζουν πόθοι κρυφοί

Πριν ο ένας το κατώφλι διαβεί

Κάποιος άλλος είναι ήδη εκεί

Υπάρχουν τακτικοί θαμώνες

μα και διαβάτες της στιγμής


Είναι η ψυχή μου πανδοχείο

Μέσα της μπαινοβγαίνουνε πολλοί

Κάθε ταξιδιώτης και μια ιστορία

Κάθε πελάτης και μια πληγή


Κάποιοι γνωρίζουν και πονάνε

Άλλοι μεθάνε και ξερνάνε

Κύριοι και αλήτες, μεσήλικοι και θήτες

Όλοι τους παίρνουν και γλεντάνε

κάποιοι από αυτούς σκληρά χτυπάνε

                              
Είναι το μυαλό μου ψυχιατρείο

Μέσα του χωράν πολλοί τρελοί 

Κάποιοι σαπίζουν στην αφάνεια

Λίγοι χαράζουν τη σιωπή

Ερατώ Καρδιοφίλου



Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

"ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ" Γιάννης Καρτέρης



ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

Κοιμήθηκε για χρόνια τον ύπνο του δικαίου
όμορφα λόγια τον νανούριζαν
ζεστές αγκαλιές λίκνιζαν το κορμί του
έτσι δεν ένιωθε τις καρφίτσες
που έμπηγαν στη σάρκα του.
Κάθε κύκλος της ζωής που έκλεινε
είχε μια μοναξιά σαν επακόλουθο
Δεκάδες μοναξιές η μια καλύτερη από την άλλη
τον έπεισαν
τόσες που έγιναν συνήθεια
Έγινε εύκολος στόχος για τους σκοπευτές
άφησε να του σκοτώσουν τα όνειρα
απώλεσε συνείδηση
Στα παιδιά με τα πελώρια μάτια
και τις αδούλωτες ψυχές
τον πήγε ένας άγγελος
Άδραξε τα απλωμένα χέρια
και έκανε ένα βήμα παρακάτω
Πρωτοπορεία είπανε
Εκείνος άκουγε την καρδιά του να χτυπά
όλο και πιο δυνατά
στον αγώνα -φώναξε
έχουμε λέξεις για εφόδια
πολλές λέξεις
μια λέξη
        αγάπη........


Γιάννης Καρτέρης


Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012

"ΜΙΚΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ" Στάθης Σιώμος




ΜΙΚΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ


Αναπαράσταση……

Δεν κουράστηκες

να ανεβαίνεις Γολγοθάδες

Παρασκευές που αιμορραγούν

μοναξιά, θλίψη

και ναυάγια.

Στάθης Σιώμος

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

"Νυχτοθύελλα" Χατζησταματίου Ντανύ






Νυχτοθύελλα

Κι αν δε φοβάσαι
Κι αν το μπορείς
Χώρια από σκέψη να’ σαι
Σε προσκαλώ
Μια νυχτοθύελλα
Εσύ κι Εγώ
Δίχως όρια
Και φραγμούς
Να στενεύουν το μυαλό
Δίχως όρκους
Κι αγαπώ
Αναμονές του μάταιου
Με πρέπει και γιατί
Λόγια μελένια
Απωθημένα από παλιά
Με ψεύτικες αλήθειες
Τι νόημα έχει..

Κι αν το μπορείς
Κι αν δε φοβάσαι
Του εαυτού το καθαρό
Σε προκαλώ
Μια νυχτοθύελλα
Εσύ κι Εγώ
Σώμα εδώ, σώμα εκεί
Σώμα μαζί
Ορμή και Πάλη
Σαν δυο εχθροί μόνοι στη Γη
Τη νύχτα που η λέξη
Γυρίζει σε  κραυγή
Κι απλώνεται σα τούλι
Στις σάρκες που χορεύουν
Ποιος ξεχωρίζει την ευχή
Απ’ τη σιωπή;
Τι νόημα έχει..



Χατζησταματίου Ντανύ


Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

"Απρίλης" Πελαγία Μπότση



Απρίλης


Πόσο ψηλός
Και πόσο ερωτευμένος
Κι έπρεπε να πετάξεις για να τον φτάσεις
Σαν τη μαμά
Στους πίνακες του Chagall.

Είχε δυο έξυπνα καστανά μάτια
Που τα’χανες σαν ξάπλωνε στο χώμα.

Συνήθιζε να ντύνεται με μαύρα φαρδιά ρούχα
Μες στη νύχτα διάφανος και
Των ημερών τ’αρνητικό.

Τον θυμάμαι να μετράει με τα δάχτυλα
Χρόνια και δρόμους και γέλια τρανταχτά
Αθροίζοντας γροθιά στον ουρανό.

Ήταν Απρίλης
Κι ήτανε πεθαμένος
Κι έπρεπε να πετάξεις για να τον φτάσεις
Σαν τη μαμά
Στους πίνακες του Chagall.
 
 
Πελαγία Μπότση

Σάββατο, 7 Απριλίου 2012

"Τώρα" Πελαγία Μπότση






Τώρα

Τώρα
Θα διασπάσουμε το κενό σε άπειρες κραυγές υστερίας.
Θα στεγάσουμε την απελπισία στα δάχτυλά μας
ακόμη κι αν μας κόψουν τα χέρια.
Θα ζευγαρώσουμε τις ρίμες μας και
θα γεννήσουμε αδέσποτες ιδέες.
Θα τετραγωνίσουμε τον αυτιστικό κύκλο
του ειρηνικού λόγου.
Η λέξη πυρπολεί, η λέξη επιτίθεται, η λέξη γνωρίζει.

Τώρα πώς να μιλήσουμε αλλιώς;
Ο πόλεμος πρώτα καταγράφεται  στην ποίηση. 




Πελαγία Μπότση


Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

"ΤΟ ΜΠΙΣΚΟΤΑΚΙ" Μαργαρίτα Στεφάνου







Τ Ο     Μ Π Ι Σ Κ Ο Τ Α Κ Ι

Η εταιρεία  της τη δέσμευσε για ένα χρόνο , τα χρήματα ήταν ικανοποιητικά, ήθελε να γκρεμίσει  κάθε γέφυρα με το παρελθόν και η Ελένη είπε το ναι: ‘ Ένας χρόνος στη Νάξο, τι έχω να χάσω;’

Έφτασε εγκαίρως στο πλοίο. Εντόπισε τη θέση της, ωστόσο προτίμησε τη διπλανή γωνιακή και με εύκολη πρόσβαση στο διάδρομο. Τακτοποιήθηκε, έριξε μια ματιά γύρω της. Λάτρευε να ταξιδεύει μόνη…παρατηρούσε αποστασιοποιημένα  τους ανθρώπους ενώ την καταλάμβανε μια περίεργη αίσθηση ότι όλοι οι επιβάτες ταξιδεύουν στο χρόνο, στο άπειρο. Η πόλη της αναχώρησης  το παρελθόν,  ο προορισμός το μέλλον . Τις πιο βαθιές εξομολογήσεις στον εαυτό της τις έκανε πάντα καθ’ οδόν: λεωφορεία, τρένα , πλοία, αεροπλάνα υπήρξαν ανέκαθεν  φίλοι της.

Ήταν βυθισμένη στις σκέψεις της όταν την πλησίασε  ένα  μέλος του πληρώματος.  Συνόδευε ένα νεαρό γύρω στα τριάντα  με αθλητικό παράστημα και αμφίεση. ‘58 είναι αυτή, 59 η δική σας, εκεί που κάθεται η κυρία’, είπε δείχνοντας με το χέρι τη θέση που είχε καταλάβει η  Ελένη .Εκείνη ταράχτηκε , όχι τόσο επειδή καθόταν σε λάθος θέση, όσο κυρίως επειδή ο νεαρός ήταν πολύ του γούστου της. Με μεγάλη   σβελτάδα  παραχώρησε τη θέση στο γοητευτικό συνταξιδιώτη.

Ωραία…και τώρα τι κάνουμε; Ήταν αμήχανη αλλά προσποιούνταν την ανέμελη, όλη την ώρα ασχολούνταν με το κινητό της. Αφουγκραζόταν την αύρα  του, ενώ το βλέμμα της είχε πρόσβαση μόνο στο κάτω μέρος του σώματός του: φορούσε βερμούδα που επέτρεπε να  φανούν οι καλογυμνασμένοι του μηροί και οι αρρενωπές του γάμπες. Εκείνος πάλι –λες και το ‘κανε επίτηδες- τεντωνόταν πού και πού νωχελικά και οι πλατάρες του ξεχείλιζαν στο κάθισμα. Τι άνδρας! Μέσα στην  επόμενη μισή ώρα μέχρι την αναχώρηση του πλοίου, το κεφάλι της εθεάθη να γυρνά πίσω δύο με τρεις φορές, ώστε για κλάσματα δευτερολέπτου να τσακώνει η ματιά της το διπλανό της. Κάθε φορά που το τολμούσε, ενθουσιαζόταν όλο  και περισσότερο με το θέαμα. ‘ Ένας Θεός…, μονολογούσε, …και σιγά μην πηγαίνει στη Νάξο. Μάλλον για Πάρο τον κόβω…αλλά και Νάξο να πηγαίνει σιγά μην είναι λεύτερος! Όλους τους καλούς τους βουτάνε μερικές καπάτσες. Αλλά και ελεύθερος να είναι , αν ανοίξει το στοματάκι του ποιος ξέρει τι μαργαριτάρια θ’ ακούσουμε…’

Εκείνος το άνοιξε το στοματάκι του όταν τον κάλεσαν αργότερα στο κινητό. Έγειρε μπροστά και απάντησε χαμηλόφωνα. Ωχ! Τι ποθητός που έγινε τώρα ακόμη περισσότερο στα μάτια αλλά και στ’ αυτιά της! ‘Τι ζεστή φωνή… και από αυτά που λέει δε φαίνεται καθόλου μαλάκας….’ Δε θα συγχωρούσε ποτέ τον εαυτό της αν άφηνε αυτή την ευκαιρία  ανεκμετάλλευτη.

Εκείνη τη στιγμή περνούσε από το διάδρομο μια υπάλληλος σέρνοντας ένα καρότσι με σνακ και αναψυκτικά. Χωρίς δεύτερη σκέψη η Ελένη ζήτησε ένα πακέτο μπισκότα. Άνοιξε με βραδύτητα  το κουτί, άγγιξε με λεπτότητα  ένα μπισκοτάκι και την ώρα που ήταν έτοιμη να το βάλει στο στόμα της , αχ τι θυμήθηκε! Κάποιος κάθεται δίπλα της! Τι ντροπή να μην του προσφέρει ένα! Με μεγάλη φυσικότητα – Όσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου-  ‘Μήπως θέλεις;’, ρώτησε με ειλικρινές ενδιαφέρον το συνάνθρωπό της. ‘Ναι, ευχαριστώ, θα πάρω ένα’, απάντησε εκείνος. Και συνέχισε: ‘Πάρο  πας;’ ‘ Όχι, Νάξο. Εσύ;’ ‘Κι εγώ, είμαι δάσκαλος στη Νάξο, αγαπώ το νησί.’ ‘Πώς σε λένε;’  ‘Στέφανο’ ‘Είμαι η Ελένη’…

 Όλα τα λεφτά αυτό το μπισκοτάκι…αλίμονο σε μας τις άτολμες!

Έπρεπε να σε είχα καταλάβει… Τα σημάδια πολλά απ’ την αρχή κι εγώ τυφλός μέσα στα σκοτάδια του πάθους  μου. Πρώτα πρώτα τ’ όνομά σου…Ελένη…Ελένη δεν έλεγαν την πρώτη μου αγάπη στο δημοτικό που μου ζήτησε να κόψω για χάρη της εκείνες τις υπέροχες ανεμώνες κι εγώ έπεσα μέσα σε δάσος τσουκνίδες; Το όνομά σου η πρώτη παγίδα…ωραία Ελένη , για σένα σφάχτηκαν δυο λαοί, τώρα πάλι δυο άνδρες…πόσο τυφλός ήμουν Θεέ μου, όταν ζήτησες το τηλέφωνό μου και αντιλήφθηκες ότι δεν υπήρχε άλλη κενή θέση στο κινητό σου, με τι ευκολία, πόσο αβίαστα, έσβησες απ’ τη λίστα κάποιο άλλο θύμα σου. Όπως τώρα, αγάπη μου, ήρθε η ώρα να σβήσεις εμένα…

Και να σκεφτείς ότι από ευγένεια πήρα αυτό το παλιομπισκότο!
 
Μαργαρίτα Στεφάνου

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

"Αντίδωρο" Άννα Σωτρίνη





Αντίδωρο


Κόψε τις σάρκες μου
κι άπλωσέ τες σε μια
ταράτσα.
Σου μένει
το κρέας για τροφή
το δέρμα για να ζεσταθείς.
Κι  αν  κάπου  ανάμεσα
εκεί,βρεις
το μικρούλι μαύρο ζάρι
με τα ντόρτια,
μην το ρίξεις.
 Άννα Σωτρίνη