Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

"ΛΗΘΗ" Αγγελική Βασιλοπούλου

 
 
 
 
 
 
ΛΗΘΗ
 

Ο πόνος μου αβάσταχτος σαν ψέλλιζες ''φοβάμαι''
και πως να σ'αρνηθώ, παρήγορο λιμάνι της γιορτινής σου μέρας.
Στα μαλλιά σου τώρα ανόητε, φυτρώνουν φύκια,
φίδια αγκαλιάζουν το ζεστό σου κορμί.

Ο μόνος τρόπος να σκοτώσεις μιαν ανάμνηση είναι το νερό.

Τρένα περνούν βουβά και πνίγουν τις θύμησες,
ήρθες απ'το πουθενά και στο τίποτα επιστρέφεις.
Πάνω σε ράγες η προσμονή γδάρθηκε, η βουή...
Θεέ μου, αυτή η βουή μες στο κεφάλι δε σιωπά!
Η βουή των γραμμών που ξυπνά τους πόνους ενός έγγυου έρωτα
που δεν γεννήθηκε ποτέ!

Κατάρα σ'ό,τι αγαπάς,
σύμμαχοί μου οι Μοίρες και τ'αγάλματα.
Απόκτημα μιας φαντασμένης λήθης,
τα μαγικά σου ακροδάχτυλα που έκοψα με έρωτα,
κι είναι η μέθη σου εκστατική
'πεφωτισμένη' παραλυσία,
κι εγώ μεθώ μαζί της σαν Μήδεια που σκότωσε το αγαπημένο της παιδί.
 
 
Αγγελική Βασιλοπούλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου