Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

"ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ" Αγγελική Βασιλοπούλου

 
 
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
 
 
Ξεκίνησε ένα ταξίδι δίχως να ερωτηθεί. Το ξεκίνησε υπό φαινομενικά ιδανικές συνθήκες, παρόλο που όσο αποκτούσε εμπειρίες διαπίστωνε ότι οι συνθήκες ήταν ύπουλα τρωτές. Κλήθηκε να συνεχίσει . Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης βλέπετε _ αυτό το ένστικτο, το οποίο μας ωθεί να μεταλλάξουμε τα χαρακτηριστικά μας, να "χαμαιλεοντίσουμε" τα γνωρίσματά μας. Εφοδιασμένη με το δικό της γενετικό υλικό και το επίκτητο "ιδανικό", πορεύτηκε αρχικά με δισταγμό, έτσι δοκιμαστικά. Ο δρόμος δύσκολος μα συνάμα ενδιαφέρων, την καλούσε σε ακόμα πιο δύσβατα μονοπάτια. Συχνά πυκνά σε στάσεις της, γευόταν τους καρπούς της επιτυχίας. Παράλληλα, όμως, στα νυχτέρια της πάλευε με δαίμονες, οι οποίοι άρχισαν από νωρίς να στοιχειώνουν τα όνειρά της. Αυτοί οι δαίμονες με το πέρασμα του χρόνου την επισκέπτονταν δίχως πρόγραμμα, πότε σε στρωτά μονοπάτια και πότε σε κακοτράχαλα βουνά. Αναγκασμένη να συνεχίσει με τις δυνατές λιγότερες απώλειες, βρήκε τρόπο να τους αγνοεί, να στρέφει το βλέμμα της κόντρα στον άνεμο, μην αφήνοντας χώρο για τίποτα άλλο. Η περιέργεια και η λαχτάρα της για νέους προορισμούς την πήγαν μακριά. Για πολλούς, η ταξιδεύτρια, ένας γεμάτος, πλήρης άνθρωπος. Ευπροσάρμοστη σε εξωγενείς παράγοντες έμαθε να ανταπεξέρχεται στις καθημερινές αλήθειες, αλλά να πολεμά τους δαίμονες δεν ήθελε να μάθει. Απόπειρες μόνο, με εφήμερα αποτελέσματα.  Όσο περισσότερο αγνοούσε αυτούς τους δαίμονες, τόσο τους ενδυνάμωνε.Τους άφησε να επηρεάσουν τη διάπλαση της πορείας της. Η επιρροή τους αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητάς της. Άραγε μπορούσε να τους αντιμετωπίσει νωρίτερα; Μόνη ή με βοήθεια; Κι αν τους αντιμετώπιζε ποιά θα ήταν σήμερα; Τον τελευταίο καιρό ρισκάρισε, δεν υπολόγισε τις συνέπειες. Παράλληλα, ξεχασμένοι και μη δαίμονες εμφανίστηκαν πάλι στη ζωή της. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, μια γριά τσιγγάνα που συνάντησε τυχαία στο δρόμο, την προειδοποίησε για την δυσοίωνη έκβαση των ταξιδιών της. Λύγισε. Συνέχισε με λιγότερο σθένος, με πεσμένα φτερά, αλλά συνέχισε!Θα μου πεις και πώς να σταματήσει κανείς. Τα μάτια της γεμάτα μελαγχολία πια, αποθάρρυναν τους πιθανούς συνομιλητές της. Η ψυχή της γεμάτη απογοήτευση απέτρεψε πιθανή ψυχολογική προσέγγιση. Κάτι τέτοιες ώρες είμαστε μόνοι. Έτσι και αυτή, μπορεί καθημερινά να περιτριγυρίζεται από πολλούς συνταξιδιώτες, μα αισθάνεται και είναι μόνη... Μα όλα είναι στη μίζα του δικού μας μυαλού. Αποφασίζει λοιπόν, να κάνει μια μεγάλη στάση. Να ταξιδέψει σε εσωτερικά μονοπάτια. Να συναντήσει τους δαίμονές της και να τους αγκαλιάσει. Δίχως αυτό, μέλλον δεν υπάρχει. Μπορεί να γελά, να δείχνει πρόσχαρη και οικεία αν την προσεγγίσεις, αλλά μέσα της υπάρχει τόση απρόσμενη αναστάτωση. Προσέχει σαν τη φωτιά την αναστάτωση αυτή, της αθωότητας. Πάνω σε αρχαία μάρμαρα θα αφήνει το σημάδι της.
 
 
Αγγελική Βασιλοπούλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου