Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Άτιτλο- Σπύρος Παρασκευάκος

(Άτιτλο)
Οι άνθρωποι διαλέγουν τους ηλίθιους .
Τους ξενέρωτους .
Τους λιγότερο επικίνδυνους συναισθηματικά.
Όχι εγώ .

Από μικρό μου είπαν ,προτιμούσα τα βαθιά
Τα ρηχά δεν τα αντέχω.

Να βρέχονται τα πόδια μόνο ;
Εδώ μιλάμε για ελευθερία, όχι για ποδόλουτρο.


Δεν θέλω να εξαλείψω κάλους.
Να ανακαλύψω το βυθό χρειάζομαι.
Τα κάλλη
Τα πλούτη.


Την φτώχια δεν την άντεξα ποτέ.
Νερό ως τον αστράγαλο σημαίνει φόβο
Δειλία
Αποανθρωπισμό

Τη φτώχεια δεν την άντεξα ποτέ.
Γεννήθηκα σε καθεστώς ειρήνης
Και καθιστός βαριέμαι να γνωρίσω τη ζωή.

Οι άνθρωποι διαλέγουν τους ηλίθιους.
Όχι εγώ.

Εγώ έχω πάντα ένα παράθυρο ανοιχτό
Και ας είναι η πόρτα κλειδωμένη με ασφαλείας.

Εγώ έχω πάντα ένα κρασί μες στο ψυγείο
Και αφού οι φίλοι μου απόψε εκκρεμούν
Κρεμάστηκα και πάλι στις ουσίες.

Γεμίζω το ποτήρι ως τη μέση
Να μη ξεχνάω τη καλή μου ανατροφή.
Μυρίζω πάντα το φελλό
Και ανυπομονώ για την ουσία.

Και όπως τελειώνει το μπουκάλι
Κάτι από την αρχή γυρίζει.

Επαναπατρισμός

Επιστροφή στη βρεφική σας ηλικία.

Αναπνεύστε από το διάφραγμα.

Πέστε στα τέσσερα.

Όχι για προσκύνημα.


Ούτε για γαμίσι.
Πέστε στα τέσσερα και πάρτε το από την αρχή.

Αυτή
είναι η ουσία !

Και όχι να παντρεύεσαι έναν φελλό..



Σπύρος Παρασκευάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου