Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

"H AΓΑΠΗΜΕΝΗ" Mαργαρίτα Στεφάνου

 
 
 
 
 
H    A Γ Α Π Η Μ Ε Ν Η
 
 
Η ταπετσαρία της μικρής ζεστής κάμαρης είναι κόκκινη. Κόκκινη από πόθο και η ματιά του Τζόσουα, που κείτεται αποκαμωμένος και μακάριος από την ερωτική πάλη. Η Ζοζεφίν σηκώνεται νωχελικά από το κρεβάτι, τεντώνεται σαν γάτα και κατευθύνεται προς το μικρό ξύλινο μπουντουάρ. Αργά και βασανιστικά πήρε να φοράει τις λεπτές μαύρες κάλτσες της που αγκαλιάζουν τις μακριές θηλυκές της γάμπες και τους αισθησιακούς της γλουτούς. Ο Τζόσουα γίνεται ολόκληρος αυτές οι κάλτσες. Έπειτα φοράει με ιεροτελεστία την κόκκινη, στενή, μακριά της φούστα, που αφήνει να διαγραφούν οι πιο θελκτικοί αστράγαλοι που ζάλισαν ποτέ ανδρικά μάτια, ενώ το υπέροχο μπούστο της αναδεικνύεται μέσα από μια μαύρη διαφανή μουσελίνα. Στέκεται  απέναντι στον καθρέφτη και αρχίζει να ξεμπλέκει το μαύρο χείμαρρο από μπούκλες που τόσο γενναιόδωρα ο Θεός της χάρισε.
 
Με έχεις ολοκληρωτικά μαγεμένο…πώς το κάνεις αυτό; Ποια είσαι στ’ αλήθεια Ζοζεφίν Ντουπιέ; Τρέμω στην ιδέα πως θα καταλάβεις τι μου έχεις κάνει…Κάθε φορά λέω θα είναι η τελευταία , μα δεν αντέχω πολύ μακριά σου. Και τώρα, που χτενίζεσαι τόσο ηδονικά, νιώθω θα σπάσει η καρδιά μου από τον πόνο. Πονάω να σε βλέπω, μέσα στις κατάμαυρες μπούκλες σου, είσαι μια θεά, Ζοζεφίν- και το κόκκινο κραγιόν στα χείλη σου- ναι, είσαι μια μάγισσα. Και –ξέρω, γίνομαι ανόητος- μα νιώθω να μ’ αγαπάς. Όταν είσαι μαζί μου είσαι ολoδικιά μου, αγαπημένη. Το νιώθω, ανήκεις σε μένα, μου δίνεσαι, σε κανέναν άλλο δε θα μπορούσες να δίνεσαι όπως δίνεσαι σε μένα…
 
Η Ζοζεφίν πλησιάζει προς το παράθυρο της κόκκινης ζεστής κάμαρης. Το ανοίγει διάπλατα. Ξημέρωσε! Ένα ανάλαφρο δροσερό αεράκι εισβάλλει κεφάτο στο δωμάτιο και ένας πορτοκαλής χαμογελαστός ήλιος μόλις ξεμύτισε πάνω από τις καμινάδες στις κεραμιδένιες στέγες αντίκρυ. Άρχισε να παρατηρεί τους λιγοστούς βιαστικούς διαβάτες, τους αμαξάδες και τους εμπόρους που ήδη στήνουν στους πάγκους τις πραμάτειές τους, ενώ δε χορταίνει να αφουγκράζεται την πρωινή αύρα. Απόλυτη γαλήνη δονεί την  ψυχή της αυτή την ώρα της ημέρας. Νιώθει να ξαναγεννιέται κάθε αυγή.
 
Γλυκέ μου Τζόσουα! Μάλλον μ’ έχεις αγαπήσει, αν το βλέμμα σου δε μ’ απατά. Δεν έρχεται μαζί μου μόνο το κορμί σου, νιώθω την ψυχή σου να μ’ ακουμπά. Είσαι τόσο αθώος…μόλις είκοσι δύο χρονών! Κι εγώ σ’ αγαπώ, με τον τρόπο μου… Σου προσφέρω απλόχερα ευχαρίστηση, δε θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο καλύτερα. Τόσα χρόνια στο Βερολίνο, πάνω από βαριά βιβλία φιλοσοφίας γεμάτα μούχλα και σκόνη, ένα πράγμα τουλάχιστον άξιζε…μια αποκάλυψη για μένα. Γεννηθήκαμε σ’ αυτή τη ζωή για να γευόμαστε ηδονές. Πάσης φύσεως ηδονές…περιβαλλόμενοι από καλούς φίλους. Ο πόνος δεν έχει θέση στη ζωή μας, ο θεός δεν ανακατεύεται , ο θάνατος δε μας αφορά. Πόσο λατρεύω την επικούρεια φιλοσοφία, γλυκέ μου, μικρέ μου Τζόσουα! Αυτό πασχίζω μια ζωή, να της δώσω σάρκα και οστά. Αλλιώς, τι νόημα έχουν οι θεωρίες; Λόγια, λόγια, λόγια, στεγνά από πάθος και ζωή!
 
Παραδομένη στους στοχασμούς της δεν αντιλήφθηκε τον Τζόσουα να την πλησιάζει. Όπως ήταν γερμένη στο παράθυρο, εκείνος την  αρπάζει με τα δυο του χέρια από τη μέση και τη φιλά  περιπαθώς στο λαιμό. Η Ζοζεφίν γυρνά, συναντά το φλογισμένο βλέμμα του, του χαμογελά…Νομίζω πως ήρθε η ώρα να φύγω, του ψιθύρισε παιχνιδιάρικα  στο αυτί, μετά από μισό λεπτό κατανυκτικής -θα έλεγες -σιωπής. Αύριο; Την ίδια ώρα; Ο Τζόσουα επιβεβαίωσε με ένα νεύμα του κεφαλιού. Εκείνη τον φιλά απαλά στο στόμα και κατευθύνεται προς την πόρτα. Κοντοστέκεται στο κρεβάτι, βάζει βιαστικά στον κόρφο της το αντίτιμο της έξαψης και του πάθους που αφειδώς  προσέφερε και αποχωρεί με βήμα γοργό.
 
 
Mαργαρίτα Στεφάνου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου