Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

"Διάφανη" Πελαγία Μπότση



 Διάφανη


Πρωί
Καταπίνω την Αθήνα κάθε που χτυπούν τα ξυπνητήρια.Κοιμισμένοι διαμαρτυρόμενοι πνίγονται σε μια κουταλιά καφέ. "Να μη γεννιόμουν ποτέ, να πέθαινα, αχ, να πέθαινα τώρα" και δένουν τις γραβάτες πιο σφιχτά.
Μεσημέρι
Σχοινοβατώ σε σύρματα ηλεκτροφόρα. Χασκογελώντας, ξέρω τα σπουργίτια να τρομοκρατώ. "Την άνοιξη γίνομαι διάφανη" κι εκείνα χάνονται κολυμπώντας στον παγωμένο αέρα. Θέμα χρόνου κι η άνοιξη και ο χειμώνας.
Βράδυ
Πετώ κατακόρυφα. Τα πόδια μου βαστούν τον ουρανό. Τα χέρια μου ξεθάβουν νεκρούς. Ξεκινώ ανάσταση.

(Υπό εξέλιξη μέχρι να δω πως θα διαχειριστούν οι αναστημένοι το ξημέρωμα)

Πελαγία Μπότση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου