Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

"Ελεύθερος" Δανάη Χατζή



Ελεύθερος




06 Απριλίου 2003




"Δεν έχω την παραμικρή ιδέα πώς γράφεται ένα γράμμα, ούτε που σκοτίστηκα ποτέ μου να γράψω κάποιο. Δεν ξέρω καν πως να ξεκινήσω. Ίσως θα έπρεπε να βάλω μια προσφώνηση όπως "Αγαπημένη μου" ή κάτι τέτοιο. Ξέρω βέβαια πως εσύ δεν θα τα κοιτούσες αυτά, δεν θα με κακοχαρακτήριζες αν λόγου χάρη δεν είχα κάνει τα επίσημα γράμματά μου ή δεν χρησιμοποιούσα ευγενικά και προσεγμένα λόγια. Θ' αναρωτιέσαι φυσικά τι μ' έπιασε και σου γράφω, θα παραξενεύτηκες πολύ. Ελπίζω μόνο να πήγαν όλα ρολόι και να σου παρέδωσαν το γράμμα μου τη σωστή στιγμή. Ξέρεις, το πρόσεξα πολύ αυτό. Το μελέτησα, το σκέφτηκα από δω, το σκέφτηκα από κει και αποφάσισα πως σήμερα είναι η μέρα η σωστή για να φτάσει στα χέρια σου. Καμιά ουσία δεν έχει να σου πω τα υποτιθέμενα νέα μου μιας και νέα εδώ μέσα δεν υπάρχουν, εκτός βέβαια αν θέλεις να σου πω αν ήταν νόστιμο το φαγητό σήμερα ή αν βγήκα αρκετή ώρα στο προαύλιο -που δεν σε ενδιαφέρει, οπότε γιατί να σε κουράσω με ανοησίες; Θα το έμαθες φαντάζομαι πως σύντομα αποφυλακίζομαι. Τι σύντομα δηλαδή, πιο σύντομα κι από σύντομα. Και αν έλεγα ένα από αυτά τα χαριτωμένα "ούτε που κατάλαβα πως πέρασε ο καιρός" θα ήταν ψέμα και αστείο. Γιατί δε γίνεται να περάσουν τόσα χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες από πάνω σου και να μην τις καταλάβεις. Θα ήμουν λοιπόν ψεύτης, καταλαβαίνεις. Ο κάθε χρόνος, η κάθε μέρα ξεχωριστά εδώ μέσα χαράχτηκαν πάνω στο δέρμα μου και τα σημάδια είναι φίλοι μου πια. Ίσως να είναι αυτά οι μόνοι φίλοι που μου απέμειναν, αφού όλοι οι άλλοι με ξέγραψαν. Είχα στ' αλήθεια άπειρο χρόνο για τον εαυτό μου. Θυμάσαι που πάντα γκρίνιαζα ότι δεν είχα χρόνο; Την έφαγα στη μάπα τη γκρίνια μου και καλά να πάθω. Τόσο χρόνο πια, τι να τον έκανα; Διάβασα για τις ζωές άλλων, έγραψα και για τη δική μου τη ζωή -ποια ζωή δηλαδή; κάτι χαζομάρες εκεί πέρα, ας το πούμε ημερολόγιο- και σκέφτηκα. Σκέφτηκα πολύ, ατελείωτα. Τον τελευταίο καιρό όμως, πιο πολύ απ' όλα συλλογιζόμουν πώς θα ήταν όταν θα σε ξανάβλεπα μετά από τόσα χρόνια που θα μας είχαν αλλάξει ολότελα και τους δυο. Σκέφτηκα ακόμα και το ενδεχόμενο να μη σε έβλεπα ποτέ ξανά, γιατί ξέρεις και εσύ ότι η ζωή τα φέρνει άσχημα καμιά φορά και αυτή η σκέψη με φόβισε. Πολύ με φόβισε. Μέσα σε όλα αυτά που σκεφτόμουν λοιπόν, άρχισε να με ενοχλεί η ιδέα του "έξω". Πού θα βρεθώ ξαφνικά, μετά από δω, που έμαθα να ζω μέσα σε τέσσερις τοίχους; Που θα πάω; Τί θα κάνω; Τίποτα δεν θα' ναι ίδιο και τίποτα δεν θα βρω έτσι όπως το άφησα. Ούτε και η ζωή που είχα -που είχαμε- τότε. Εσύ δεν θα είσαι ίδια, μιας και έχω να σε δω τόσα χρόνια αφού ποτέ δεν ήρθες να με επισκεφθείς. Όχι, μη σκεφτείς ότι σου κρατώ κακία. Αντιθέτως. Σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ που συνέχισες να ζεις και προχώρησες μπροστά χωρίς εμένα. Βλέπεις, η σκέψη πως σε τράβηξα πίσω μαζί μου θα με σκότωνε. Έκανες πολύ καλά που με ξέχασες. Άριστα έκανες και σε ευχαριστώ που μου έδωσες αυτή τη χαρά και την ανακούφιση. Και τώρα βέβαια θ' αναρωτιέσαι για ποιο λόγο κάθισα και σου τα έγραψα όλα αυτά. Κοίταξε να δεις καλή μου, πώς έχουν τα πράγματα. Εγώ έζησα εδώ μέσα πιστεύοντας πως εδώ θα τελειώσει και η ζωή μου. Όταν μου είπαν τη λέξη "αποφυλάκιση" δείλιασα. Πάντα μου έλεγες να μη φοβάμαι το διαφορετικό και να τολμάω. Σου ζητώ να με συγχωρέσεις, όμως δεν θα μπορέσω. Και σου ζητώ να με συγχωρέσεις - πιο πολύ στο ζητάω αυτό- που με τις πράξεις μου τότε σου χάλασα τη ζωή και τα όνειρά σου. Δεν είχα το δικαίωμα. Το μελέτησα το θέμα όπως σου είπα και κανόνησα να φτάσει στα χέρια σου το γράμμα μου, μια μέρα πριν απο την αποφυλάκιση. Μεσημεράκι μου είπαν θα το λάβεις. Εγώ, πολύτιμη αγάπη μου, θα έχω φύγει από αυτό τον κόσμο όταν θα το διαβάζεις αφού για μένα άλλος δρόμος δεν ανοίγεται πια. Σου ορκίζομαι πως σε αγάπησα και πως μετάνιωσα για όλα. Μόνο τη δική σου συγχώρεση ζητώ. Και επειδή ξέρω καλά τι είδους άνθρωπος είσαι, φεύγω ήσυχος και βέβαιος πως μου τη δίνεις. "
Δανάη Χατζή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου