Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

"Φίλε" Φωτεινή Μαρκάκη


ΦΙΛΕ. .


«Αλήθεια, φίλε, για πες. .
στο τέλος τι μένει απ’ το χθες
Μια ιστορία, μια διαδρομή
καθένας έχει σ’ αυτή τη ζωή
Όμως ο ίδιος προορισμός
Για όλους το τέρμα είναι κοινό

Για πες μου, αλήθεια, πως μπορείς
γνωρίζοντας τη φρίκη να σηκωθείς
Να φτάνεις στόχους, να ανεβαίνεις βουνά
και στο ενδιάμεσο να νιώθεις καλά

Ματαιότης μοιάζει η ζωή
Ματαιοπονία, μια φυλακή
Ένα ταξίδι χωρίς προορισμό
ποιά η αξία στον πόλεμο αυτό;

Μες τη μαυρίλα και τη βροχή
μια ηλιαχτίδα μοιάζει γιορτή
Μικροί, μεγάλοι, ωραίοι, σκυθρωποί
Όλοι στο δρόμο θέλοντας και μη»

έγραψε ένα μελαγχολικό απόγευμα στο γραφείο. .
μετά αυτοκτόνησε. .

Η βαριά ψυχή της επιτέλους ελευθερώθηκε.
Έγινε ανάλαφρη.

Την επόμενη φορά που θα ξαναγεννηθεί
δε θα ψάχνεται με τέτοια «σοβαρά» θέματα.

Η ιλαρότητα δεν έβλαψε ποτέ κανένα
(τουλάχιστον σε σημείο αυτοκτονίας)
-Εξαίρεση οι καθημερινοί σκοτωμοί
μέσω εκπομπής τηλεοπτικών ριπών-

Τί είναι προτιμότερο;

Να ζεις σκεφτόμενος το θάνατο ή να ζεις το θάνατο;

«ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΖΕΙΣ;»

το σύνθημα γραμμένο σε τοίχο

 
Φωτεινή Μαρκάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου