Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

"Διάφανη" Πελαγία Μπότση



 Διάφανη


Πρωί
Καταπίνω την Αθήνα κάθε που χτυπούν τα ξυπνητήρια.Κοιμισμένοι διαμαρτυρόμενοι πνίγονται σε μια κουταλιά καφέ. "Να μη γεννιόμουν ποτέ, να πέθαινα, αχ, να πέθαινα τώρα" και δένουν τις γραβάτες πιο σφιχτά.
Μεσημέρι
Σχοινοβατώ σε σύρματα ηλεκτροφόρα. Χασκογελώντας, ξέρω τα σπουργίτια να τρομοκρατώ. "Την άνοιξη γίνομαι διάφανη" κι εκείνα χάνονται κολυμπώντας στον παγωμένο αέρα. Θέμα χρόνου κι η άνοιξη και ο χειμώνας.
Βράδυ
Πετώ κατακόρυφα. Τα πόδια μου βαστούν τον ουρανό. Τα χέρια μου ξεθάβουν νεκρούς. Ξεκινώ ανάσταση.

(Υπό εξέλιξη μέχρι να δω πως θα διαχειριστούν οι αναστημένοι το ξημέρωμα)

Πελαγία Μπότση

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

"ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ" Γιάννης Καρτέρης





ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ

Λάμπες καμένες.
Πεζοδρόμια σπασμένα.
Τα ρείθρα στα κεφάλια μας.
Πλατεία Καραϊσκάκη.
 
Σύριγγες.
Η πρέζα ανταλλάσσεται
κάτω απ' τα μανίκια.
Συναλλαγή θανάτου.
Πάρκινγκ μηδέν.
Η ζωή δεν μένει πια εδώ.

Κυνηγημένοι μετανάστες.
Κυνηγοί μετανάστες.
Κλειστά παράθυρα.
Πληρωμένοι έρωτες
στις σκοτεινές γωνίες.
Η ζωή δεν μένει πια εδώ.

Να πέσει ένα χιόνι.
Όλα να τα σκεπάσει.
Να γίνουν άσπρα.
Φοβάμαι πως άργησε...

Γιάννης Καρτέρης

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

"Μετέωρο βλέμμα" Αφιερωμένο στο Θεόδωρο Αγγελόπουλο. Χαράλαμπος Κοκκινίδης




Μετέωρο βλέμμα


Νεαρός,
με το βλέμμα μετέωρο...
Θα' ναι
δε θα' ναι 22 χρονών.

Σκεπτικός,
με τα χέρια στις τσέπες...
Ψάχνει να βρει την
Οδύσσειά του!

- Κάπου εκεί είναι,
μου λέει.

- Τώρα την είδα.

Και χάθηκε μες την
ομίχλη...



Αφιερωμένο στο Θεόδωρο Αγγελόπουλο (1935-2012).
Χαράλαμπος Κοκκινίδης

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

"Πλατεία Ομονοίας – Το Πέρασμα" Χριστίνα Σκαρπέλη

 
 
 
 
Πλατεία Ομονοίας – Το Πέρασμα


Γκρίζα τετράγωνα, κολώνες της ΔΕΗ,
καταστηματάρχες, ασθενείς και εγκληματίες
ο καθένας στον δικό του εθισμό

Αυτός ο έρωτας δεν είναι σαν τους άλλους

Δείγματα φύσης χωνεμένα απ’το τσιμέντο
Σε εμπνέουν

Και προχωράς…

Και πας δεξιά
Στη φωταγωγημένη Κοτζιά των διατηρητέων
Στο Μοναστηράκι των τουριστών και των κραχτών
Στο Θησείο του Κυριακάτικου μεσημεριού

Κι αριστερά
Στην Πατησίων της Γώγου
Στα Εξάρχεια του Άσημου
Στα Πατήσια της εφηβείας μου

Έρωτας αναπόφευκτος
Κι αιώνιο ουρλιαχτό αυτό « Το Πέρασμα »

Αυτή είναι η πόλη μου
- η πόλη μας

Που μας μεγάλωσε στο γκρίζο
Κι έτσι νιώθουμε πιο έντονα τα χρώματα

Που με τις κόρνες και τις μούτζες
Φτιάχνουμε μουσική

Που το βουητό της μας ταξιδεύει
Και η σκληράδα της μας κάνει δυνατούς ( ; )

Χριστίνα Σκαρπέλη

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

"ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ" Γιάννης Καρτέρης





ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ

Τους ακούω κάθε μέρα να χτυπάνε
Όσοι δεν υποτάσσονται δολοφονούνται.
Είναι μαύροι σε μαύρο φόντο
Κι όμως τους βλέπω
Τους προδίδει η μυρωδιά του αίματος
Στοχεύουν την αξιοπρέπεια μας
Φορούν σοσιαλιστικές μάσκες 
Μα υπηρετούν τους προστάτες τους.
 Αντισταθείτε σύντροφοι
Αφήστε τους νεκρούς διαδρόμους
Ακολουθείστε τον αγέρα που φυσάει κόντρα
'Εξω είναι ελεύθεροι οι δρόμοι.


Γιάννης Καρτέρης
 

"H AΓΑΠΗΜΕΝΗ" Mαργαρίτα Στεφάνου

 
 
 
 
 
H    A Γ Α Π Η Μ Ε Ν Η
 
 
Η ταπετσαρία της μικρής ζεστής κάμαρης είναι κόκκινη. Κόκκινη από πόθο και η ματιά του Τζόσουα, που κείτεται αποκαμωμένος και μακάριος από την ερωτική πάλη. Η Ζοζεφίν σηκώνεται νωχελικά από το κρεβάτι, τεντώνεται σαν γάτα και κατευθύνεται προς το μικρό ξύλινο μπουντουάρ. Αργά και βασανιστικά πήρε να φοράει τις λεπτές μαύρες κάλτσες της που αγκαλιάζουν τις μακριές θηλυκές της γάμπες και τους αισθησιακούς της γλουτούς. Ο Τζόσουα γίνεται ολόκληρος αυτές οι κάλτσες. Έπειτα φοράει με ιεροτελεστία την κόκκινη, στενή, μακριά της φούστα, που αφήνει να διαγραφούν οι πιο θελκτικοί αστράγαλοι που ζάλισαν ποτέ ανδρικά μάτια, ενώ το υπέροχο μπούστο της αναδεικνύεται μέσα από μια μαύρη διαφανή μουσελίνα. Στέκεται  απέναντι στον καθρέφτη και αρχίζει να ξεμπλέκει το μαύρο χείμαρρο από μπούκλες που τόσο γενναιόδωρα ο Θεός της χάρισε.
 
Με έχεις ολοκληρωτικά μαγεμένο…πώς το κάνεις αυτό; Ποια είσαι στ’ αλήθεια Ζοζεφίν Ντουπιέ; Τρέμω στην ιδέα πως θα καταλάβεις τι μου έχεις κάνει…Κάθε φορά λέω θα είναι η τελευταία , μα δεν αντέχω πολύ μακριά σου. Και τώρα, που χτενίζεσαι τόσο ηδονικά, νιώθω θα σπάσει η καρδιά μου από τον πόνο. Πονάω να σε βλέπω, μέσα στις κατάμαυρες μπούκλες σου, είσαι μια θεά, Ζοζεφίν- και το κόκκινο κραγιόν στα χείλη σου- ναι, είσαι μια μάγισσα. Και –ξέρω, γίνομαι ανόητος- μα νιώθω να μ’ αγαπάς. Όταν είσαι μαζί μου είσαι ολoδικιά μου, αγαπημένη. Το νιώθω, ανήκεις σε μένα, μου δίνεσαι, σε κανέναν άλλο δε θα μπορούσες να δίνεσαι όπως δίνεσαι σε μένα…
 
Η Ζοζεφίν πλησιάζει προς το παράθυρο της κόκκινης ζεστής κάμαρης. Το ανοίγει διάπλατα. Ξημέρωσε! Ένα ανάλαφρο δροσερό αεράκι εισβάλλει κεφάτο στο δωμάτιο και ένας πορτοκαλής χαμογελαστός ήλιος μόλις ξεμύτισε πάνω από τις καμινάδες στις κεραμιδένιες στέγες αντίκρυ. Άρχισε να παρατηρεί τους λιγοστούς βιαστικούς διαβάτες, τους αμαξάδες και τους εμπόρους που ήδη στήνουν στους πάγκους τις πραμάτειές τους, ενώ δε χορταίνει να αφουγκράζεται την πρωινή αύρα. Απόλυτη γαλήνη δονεί την  ψυχή της αυτή την ώρα της ημέρας. Νιώθει να ξαναγεννιέται κάθε αυγή.
 
Γλυκέ μου Τζόσουα! Μάλλον μ’ έχεις αγαπήσει, αν το βλέμμα σου δε μ’ απατά. Δεν έρχεται μαζί μου μόνο το κορμί σου, νιώθω την ψυχή σου να μ’ ακουμπά. Είσαι τόσο αθώος…μόλις είκοσι δύο χρονών! Κι εγώ σ’ αγαπώ, με τον τρόπο μου… Σου προσφέρω απλόχερα ευχαρίστηση, δε θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο καλύτερα. Τόσα χρόνια στο Βερολίνο, πάνω από βαριά βιβλία φιλοσοφίας γεμάτα μούχλα και σκόνη, ένα πράγμα τουλάχιστον άξιζε…μια αποκάλυψη για μένα. Γεννηθήκαμε σ’ αυτή τη ζωή για να γευόμαστε ηδονές. Πάσης φύσεως ηδονές…περιβαλλόμενοι από καλούς φίλους. Ο πόνος δεν έχει θέση στη ζωή μας, ο θεός δεν ανακατεύεται , ο θάνατος δε μας αφορά. Πόσο λατρεύω την επικούρεια φιλοσοφία, γλυκέ μου, μικρέ μου Τζόσουα! Αυτό πασχίζω μια ζωή, να της δώσω σάρκα και οστά. Αλλιώς, τι νόημα έχουν οι θεωρίες; Λόγια, λόγια, λόγια, στεγνά από πάθος και ζωή!
 
Παραδομένη στους στοχασμούς της δεν αντιλήφθηκε τον Τζόσουα να την πλησιάζει. Όπως ήταν γερμένη στο παράθυρο, εκείνος την  αρπάζει με τα δυο του χέρια από τη μέση και τη φιλά  περιπαθώς στο λαιμό. Η Ζοζεφίν γυρνά, συναντά το φλογισμένο βλέμμα του, του χαμογελά…Νομίζω πως ήρθε η ώρα να φύγω, του ψιθύρισε παιχνιδιάρικα  στο αυτί, μετά από μισό λεπτό κατανυκτικής -θα έλεγες -σιωπής. Αύριο; Την ίδια ώρα; Ο Τζόσουα επιβεβαίωσε με ένα νεύμα του κεφαλιού. Εκείνη τον φιλά απαλά στο στόμα και κατευθύνεται προς την πόρτα. Κοντοστέκεται στο κρεβάτι, βάζει βιαστικά στον κόρφο της το αντίτιμο της έξαψης και του πάθους που αφειδώς  προσέφερε και αποχωρεί με βήμα γοργό.
 
 
Mαργαρίτα Στεφάνου

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

(Άτιτλο) Βάσια Αργέντη



(Άτιτλο)


Θα ήθελα να κλείσω 
στις χούφτες μου το χθες
και να το πνίξω με τη δύναμη 
του μυαλού μου. 

Το παραμύθι 
πρέπει να αλλάξει τέλος σκέφτηκα
μα ο χρόνος μου αντιστέκεται
και αποστρέφεται 
την όποια αδυσώπητη εξοργιστική μου ανάγκη 
για την πλήρη του καταστολή.

Σταμάτα να αρνείσαι, φώναξα.
Παραδώσου, μου απάντησε.
Θόλωσα.
Συνέρχομαι και επανέρχομαι την ίδια στιγμή.
Μα τι αδηφάγο ον που είναι η μνήμη.

Συνειδητοποιώ.
Και δίνω κι άλλο χώρο να αναπνεύσει η σκέψη μου
μες στη νέα μου αυτή ανακάλυψη.
Πόρνη. 

Αυτό είναι η μνήμη. Κι οι στιγμές της συμπληγάδες,
λουσμένες με τη νηφαλιότητα κάποιων τυχαίων
εραστών.

Βάσια Αργέντη

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

"Όλα στραβά" Χαράλαμπος Κοκκινίδης




Όλα στραβά

Ξύπνησα με όμορφη διάθεση...
Στις δέκα και μισή!
Μας κυβερνούσαν όμως ηλίθιοι...
Ακόμα!
Μέχρι τις έντεκα παρά,
είχα προλάβει να στραβομουτσουνιάσω...
Και πολύ που κράτησε
το ηλίθιο αυτό αστείο...
Άντε Πελαγία, άνοιξέ μας...
Άνοιξε την καρδούλα σου!
Μπας και μας σώσεις...


Χαράλαμπος Κοκκινίδης

"Μείνε" Σωτήρης Αγαπάκης






Μείνε

Φεύγεις και φεύγουνε τα αστέρια από τη γή,
να ταξιδέψουν σε έναν άλλο γαλαξία.
Ξέρω δεν θα ‘μαστε ποτέ εμείς μαζί,
Μα μια στιγμή μες τον νοτιά σου έχει αξία.

Ένας στιγνός διαχωρισμός του φεγγαριού,
που είναι πανσέληνος και κόβεται στα δύο,
ήλιος θα γίνει το μισό όταν είσαι αλλού,
και το άλλο πόνος να θυμίζει το αντίο.

Φεύγεις σαν άνεμος και αφήνεις αυπνία,
και άπνια στα χείλη βασιλεύει,
Έχω ανάγκη να σου πώ μείνε εδώ,
μα ένας δήμιος τις λέξεις παγιδεύει.

Πας σ' άλλα μέρη σκοτεινά για την ψυχή
που η ματιά μου δεν μπορεί να σε προσέχει
οι αλυσίδες που μου βάζεις στο κορμί,
για να λυθούν θέλουν αγάπη που δεν έχει.

Τα δύο μου μάτια σου ΄χαν πεί πως διαταγή
κάθε σου λέξη για τα σχέδια μου είναι.
Μου έδειξες τρόπο να σκοτώσω την αυγή,
μα στο σκοτάδι μόνος λιώνω γιαυτό μείνε.

Σωτήρης Αγαπάκης

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

"ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΗΣΕΙΣ" Γιάννης Καρτέρης

 

ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΗΣΕΙΣ....

Αυτό που μας κρατά δεμένους
είναι ο φόβος.
Συμβιβαζόμαστε σε ένα μελλοντικό θάνατο
από συνήθεια.

Στα καθημερινά που μας χωρίζουν
συναντιόμαστε στην ίδια πάντα διαδρομή
στου χρόνου το ελάχιστο σημείο.

Και ο θλιμμένος ουρανός
σκεπάζει από πάνω μας
χιλιάδες αναστεναγμούς
στην πάλη μας με το τυχαίο.

Μην ξεστομίζεις τη λέξη "ελπίδα"
δείχνει την αδυναμία μας.
Μάσα τα λόγια σου.
Βγάλε το δέρμα σου
και περπάτα στην ομίχλη.

Η ζωή είναι ωραία γιατί τελειώνει.
Και η ομίχλη επίσης.
Ο έρωτας έρχεται και ποτέ δεν έρχεται.
Ο έρωτας φεύγει και ποτέ δεν φεύγει.
 Φτάνει να το θελήσεις.

Γιάννης Καρτέρης

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

"Ελεύθερος" Δανάη Χατζή



Ελεύθερος




06 Απριλίου 2003




"Δεν έχω την παραμικρή ιδέα πώς γράφεται ένα γράμμα, ούτε που σκοτίστηκα ποτέ μου να γράψω κάποιο. Δεν ξέρω καν πως να ξεκινήσω. Ίσως θα έπρεπε να βάλω μια προσφώνηση όπως "Αγαπημένη μου" ή κάτι τέτοιο. Ξέρω βέβαια πως εσύ δεν θα τα κοιτούσες αυτά, δεν θα με κακοχαρακτήριζες αν λόγου χάρη δεν είχα κάνει τα επίσημα γράμματά μου ή δεν χρησιμοποιούσα ευγενικά και προσεγμένα λόγια. Θ' αναρωτιέσαι φυσικά τι μ' έπιασε και σου γράφω, θα παραξενεύτηκες πολύ. Ελπίζω μόνο να πήγαν όλα ρολόι και να σου παρέδωσαν το γράμμα μου τη σωστή στιγμή. Ξέρεις, το πρόσεξα πολύ αυτό. Το μελέτησα, το σκέφτηκα από δω, το σκέφτηκα από κει και αποφάσισα πως σήμερα είναι η μέρα η σωστή για να φτάσει στα χέρια σου. Καμιά ουσία δεν έχει να σου πω τα υποτιθέμενα νέα μου μιας και νέα εδώ μέσα δεν υπάρχουν, εκτός βέβαια αν θέλεις να σου πω αν ήταν νόστιμο το φαγητό σήμερα ή αν βγήκα αρκετή ώρα στο προαύλιο -που δεν σε ενδιαφέρει, οπότε γιατί να σε κουράσω με ανοησίες; Θα το έμαθες φαντάζομαι πως σύντομα αποφυλακίζομαι. Τι σύντομα δηλαδή, πιο σύντομα κι από σύντομα. Και αν έλεγα ένα από αυτά τα χαριτωμένα "ούτε που κατάλαβα πως πέρασε ο καιρός" θα ήταν ψέμα και αστείο. Γιατί δε γίνεται να περάσουν τόσα χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες από πάνω σου και να μην τις καταλάβεις. Θα ήμουν λοιπόν ψεύτης, καταλαβαίνεις. Ο κάθε χρόνος, η κάθε μέρα ξεχωριστά εδώ μέσα χαράχτηκαν πάνω στο δέρμα μου και τα σημάδια είναι φίλοι μου πια. Ίσως να είναι αυτά οι μόνοι φίλοι που μου απέμειναν, αφού όλοι οι άλλοι με ξέγραψαν. Είχα στ' αλήθεια άπειρο χρόνο για τον εαυτό μου. Θυμάσαι που πάντα γκρίνιαζα ότι δεν είχα χρόνο; Την έφαγα στη μάπα τη γκρίνια μου και καλά να πάθω. Τόσο χρόνο πια, τι να τον έκανα; Διάβασα για τις ζωές άλλων, έγραψα και για τη δική μου τη ζωή -ποια ζωή δηλαδή; κάτι χαζομάρες εκεί πέρα, ας το πούμε ημερολόγιο- και σκέφτηκα. Σκέφτηκα πολύ, ατελείωτα. Τον τελευταίο καιρό όμως, πιο πολύ απ' όλα συλλογιζόμουν πώς θα ήταν όταν θα σε ξανάβλεπα μετά από τόσα χρόνια που θα μας είχαν αλλάξει ολότελα και τους δυο. Σκέφτηκα ακόμα και το ενδεχόμενο να μη σε έβλεπα ποτέ ξανά, γιατί ξέρεις και εσύ ότι η ζωή τα φέρνει άσχημα καμιά φορά και αυτή η σκέψη με φόβισε. Πολύ με φόβισε. Μέσα σε όλα αυτά που σκεφτόμουν λοιπόν, άρχισε να με ενοχλεί η ιδέα του "έξω". Πού θα βρεθώ ξαφνικά, μετά από δω, που έμαθα να ζω μέσα σε τέσσερις τοίχους; Που θα πάω; Τί θα κάνω; Τίποτα δεν θα' ναι ίδιο και τίποτα δεν θα βρω έτσι όπως το άφησα. Ούτε και η ζωή που είχα -που είχαμε- τότε. Εσύ δεν θα είσαι ίδια, μιας και έχω να σε δω τόσα χρόνια αφού ποτέ δεν ήρθες να με επισκεφθείς. Όχι, μη σκεφτείς ότι σου κρατώ κακία. Αντιθέτως. Σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ που συνέχισες να ζεις και προχώρησες μπροστά χωρίς εμένα. Βλέπεις, η σκέψη πως σε τράβηξα πίσω μαζί μου θα με σκότωνε. Έκανες πολύ καλά που με ξέχασες. Άριστα έκανες και σε ευχαριστώ που μου έδωσες αυτή τη χαρά και την ανακούφιση. Και τώρα βέβαια θ' αναρωτιέσαι για ποιο λόγο κάθισα και σου τα έγραψα όλα αυτά. Κοίταξε να δεις καλή μου, πώς έχουν τα πράγματα. Εγώ έζησα εδώ μέσα πιστεύοντας πως εδώ θα τελειώσει και η ζωή μου. Όταν μου είπαν τη λέξη "αποφυλάκιση" δείλιασα. Πάντα μου έλεγες να μη φοβάμαι το διαφορετικό και να τολμάω. Σου ζητώ να με συγχωρέσεις, όμως δεν θα μπορέσω. Και σου ζητώ να με συγχωρέσεις - πιο πολύ στο ζητάω αυτό- που με τις πράξεις μου τότε σου χάλασα τη ζωή και τα όνειρά σου. Δεν είχα το δικαίωμα. Το μελέτησα το θέμα όπως σου είπα και κανόνησα να φτάσει στα χέρια σου το γράμμα μου, μια μέρα πριν απο την αποφυλάκιση. Μεσημεράκι μου είπαν θα το λάβεις. Εγώ, πολύτιμη αγάπη μου, θα έχω φύγει από αυτό τον κόσμο όταν θα το διαβάζεις αφού για μένα άλλος δρόμος δεν ανοίγεται πια. Σου ορκίζομαι πως σε αγάπησα και πως μετάνιωσα για όλα. Μόνο τη δική σου συγχώρεση ζητώ. Και επειδή ξέρω καλά τι είδους άνθρωπος είσαι, φεύγω ήσυχος και βέβαιος πως μου τη δίνεις. "
Δανάη Χατζή

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

"Τέλεια εικόνα" Χαράλαμπος Κοκκινίδης

Τέλεια εικόνα


Άραγε μπορεί αυτός ο τόσο αυστηρός κόσμος
να δώσει,
τουλάχιστον αγάπη,
εύκολα;

Να κάνει τα δυστυχισμένα σκιάχτρα
να γελάσουν πάνω
στα ξύλινα πόδια τους;

Να κάνει πουλιά
με κατεστραμένες φτερούγες
να πετάξουν ξανά;

Όλα θα ήταν τόσο όμορφα!

Τόσο,
που δεν μπορώ
να τα φανταστώ καν.

Χαράλαμπος Κοκκινίδης


Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

"Φίλε" Φωτεινή Μαρκάκη


ΦΙΛΕ. .


«Αλήθεια, φίλε, για πες. .
στο τέλος τι μένει απ’ το χθες
Μια ιστορία, μια διαδρομή
καθένας έχει σ’ αυτή τη ζωή
Όμως ο ίδιος προορισμός
Για όλους το τέρμα είναι κοινό

Για πες μου, αλήθεια, πως μπορείς
γνωρίζοντας τη φρίκη να σηκωθείς
Να φτάνεις στόχους, να ανεβαίνεις βουνά
και στο ενδιάμεσο να νιώθεις καλά

Ματαιότης μοιάζει η ζωή
Ματαιοπονία, μια φυλακή
Ένα ταξίδι χωρίς προορισμό
ποιά η αξία στον πόλεμο αυτό;

Μες τη μαυρίλα και τη βροχή
μια ηλιαχτίδα μοιάζει γιορτή
Μικροί, μεγάλοι, ωραίοι, σκυθρωποί
Όλοι στο δρόμο θέλοντας και μη»

έγραψε ένα μελαγχολικό απόγευμα στο γραφείο. .
μετά αυτοκτόνησε. .

Η βαριά ψυχή της επιτέλους ελευθερώθηκε.
Έγινε ανάλαφρη.

Την επόμενη φορά που θα ξαναγεννηθεί
δε θα ψάχνεται με τέτοια «σοβαρά» θέματα.

Η ιλαρότητα δεν έβλαψε ποτέ κανένα
(τουλάχιστον σε σημείο αυτοκτονίας)
-Εξαίρεση οι καθημερινοί σκοτωμοί
μέσω εκπομπής τηλεοπτικών ριπών-

Τί είναι προτιμότερο;

Να ζεις σκεφτόμενος το θάνατο ή να ζεις το θάνατο;

«ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΖΕΙΣ;»

το σύνθημα γραμμένο σε τοίχο

 
Φωτεινή Μαρκάκη