Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Vakxikon - Δ' μέρος παρουσίασης

Με το τέταρτο μέρος της παρουσίασης της ομάδας Gathered Avant Garde Poets (GAP) ολοκληρώνεται ο κύκλος μιας πολύ ωραίας συνεργασίας με το περιοδικό Βακχικόν. Ευχαριστούμε από καρδιάς τους ανθρώπους του Βακχικόν για την υποστήριξη και ελπίζουμε να συμπλεύσουμε και στο μέλλον σε πελάγη ποιητικής συνεργασίας.

http://www.vakxikon.gr/content/view/1434/8005/lang,el/

Image

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

"Σ' ευχαριστώ Λεό Φερρέ" (Μεταφράσεις ποιημάτων: Φωτεινή Μαρκάκη)






 Σ' ευχαριστώ Λεό Φερρέ


Εδώ κι ένα χρόνο ασχολούμαστε σχολαστικά, σχεδόν μ' ερωτικό ενδιαφέρον, με τον καλλιτέχνη που συνδέει το χάος με το λυρισμό, τον έρωτα με τον αναρχισμό, την ποίηση με την πολιτική. Αν και ο Λεό Φερρέ μπορεί να σε συνεπάρει στο πάθος του, με το πρώτο άκουσμα ενός τραγουδιού ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνεις τους στίχους, θα θέλαμε να προσπαθήσουμε να συμβάλλουμε στη διάδοση της αριστουργηματικής του ποίησης με τις μεταφράσεις μας.


Λίγα λόγια για το Λεό Φερρέ

Ο Λεό Φερρέ γεννήθηκε στο Μονακό στις 24 Αυγούστου 1916 από Γάλλο πατέρα και Ιταλίδα μητέρα. Ο πατέρας του ήταν προσωπάρχης του διάσημου καζίνο του Μονακό. Ο Λεό έλαβε αυστηρή χριστιανική παιδεία αλλά μετά τον πρώτο του γάμο το 1943 έκοψε τον ομφάλιο λώρο του θρήσκου και συντηρητικού περιβάλλοντος των γονέων του. Σπούδασε νομική και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι. Επιστρέφοντας στο Μονακό άρχισε να συνθέτει τα πρώτα του τραγούδια με το ψευδώνυμο ‘Forlane’.
Ύστερα από πρόσκληση του Σαρλ Τρενέ πήγε στο Παρίσι όπου έγραψε τραγούδια για σημαντικούς καλλιτέχνες (Εντίθ Πιάφ, Ζυλιέτ Γκρεκό κ.ά.) και γνώρισε μεταξύ άλλων τον Πρεβέρ και τον Λουί Αραγκόν, των οποίων ποιήματα αργότερα και μελοποίησε. Το πρώτο του αναρχικό τραγούδι με τίτλο ‘Mon général’ το γράφει βαθιά συγκινημένος για όσα είχε διαβάσει κι ακούσει για τον ισπανικό εμφύλιο. Το τραγούδι αυτό πολύ αργότερα λογοκρίθηκε ως αντιμιλιταριστικό. Το 1950 πήρε το πρώτο του διαζύγιο κι έκτοτε ηχογραφούσε με το αληθινό του όνομα.
Ο Λεό Φερρέ μελοποίησε καταραμένους ποιητές, αφιέρωσε το 1967 ένα τραγούδι του στους Μπιτνικς και στη δική του γραφή πάντρεψε μοναδικά το λυρισμό με τη γλώσσα του δρόμου, την τρυφερότητα με τον αναρχισμό. Για το Λεό Φερρέ ο αναρχισμός δε βρισκόταν μόνο στους στίχους του, στα μαύρα του ρούχα και στους θεωρητικούς που αγαπούσε να διαβάζει όπως ο Κροπότκιν. Το 1983 έδωσε μια συναυλία στο Παρίσι για την οικονομική στήριξη του ραδιοσταθμού Radio Libertaire της Γαλλικής Αναρχικής Ομοσπονδίας (F.A.F.) της οποίας ήταν ενεργό μέλος και την παρακολούθησαν 6.500 θεατές. Το 1981 και το 1988 αρνήθηκε να υποστηρίξει με τη μουσική του την υποψηφιότητα του Μιτεράν (Francois Mitterrand), αρνήθηκε το 1985 να αναλάβει το πόστο του «Commandeur des Arts et Lettres», αρνήθηκε το 1987 να παραλάβει το βραβείο «Victoires de la Musique». Έγραψε το τραγούδι «Thank you Satan» υπέρ των ένοπλων Ιρλανδών του IRA και το 1991 ήταν ανάμεσα στους καλλιτέχνες που κατήγγειλαν τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου.




Ο ποιητής και συνθέτης συντηρούσε πάντα κατοικίδια ζώα και πίστευε ότι είναι ισάξια των ανθρώπων. Η υπερβολή της πεποίθησης αυτής ήταν και ο λόγος που σκότωσε τον  χιμπατζή Πέπε, ‘είχε ζωώδη συμπεριφορά’. Η πράξη του οδήγησε τη δεύτερη γυναίκα του να ζητήσει άμεσα διαζύγιο.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από σοβαρά προβλήματα υγείας. Στην Castellina της Τοσκάνης απεβίωσε την Τετάρτη 14 Ιουλίου 1993, σε ηλικία 76 ετών και θάφτηκε στη γενέτειρά του, το Μονακό. 


Μεταφράσεις



Οι ποιητές

Είναι τρελοί, απ’ τους τύπους που ζουν απ’ την πένα τους
Ή που δε ζουν, ανάλογα με την εποχή
Είναι τρελοί, απ’ τους τύπους που διασχίζουν την ομίχλη
Μ’ ένα σωρό πουλιά κάτω απ’ τα φτερά των τραγουδιών

Η ψυχή τους κρυώνει κάτω από τη στάθμη του Σηκουάνα
Οι κάτω απ’ τα μπουκέτα τους που δεν πουλήσαν ποτέ
Η γυναίκα τους είναι μέρος στην άκρη ενός τροπαρίου
Αυτοί που μας μιλούν για αγάπη και για απαγορευμένους καρπούς

Φέρνουν χρώματα στο γκρίζο πλακόστρωτο
Όταν προχωράνε από κάτω νομίζουν πως είναι στη θάλασσα
Βάζουν κορδέλες γύρω από το αλφάβητο
και βγάζουν στο δρόμο τις λέξεις τους για να αεριστούν

Έχουν σκύλους μερικές φορές συντρόφους στη μιζέρια
Και γλείφουν τα χέρια από το μελάνι και τη φιλία
Με το ρύγχος της φωτεινής πίστης τους
που τους οδηγεί σε χώρες του παραλόγου

Είναι τρελοί, είναι τύποι που κοιτάζουν τα λουλούδια τους
και στις πτυχώσεις τους βλέπουν χαμόγελα γυναικών
Είναι τρελοί, είναι τύποι που τραγουδούν τη δυστυχία
με το πιάνο της καρδιάς τους και τα βιολιά της ψυχής τους

Τα μπράτσα τους κατάμαδημένα θυμίζουν φτερά
στα οποία η λογοτεχνία θα σκαλώσει αργότερα
Στο κατεψυγμένο φάσμα τους κάτω από τα σκουπίδια
όπου θα ξαναπεθάνουν σαν παρενέργεια της τέχνης

Προχωράνε με το κεφάλι μέσα σε μπλε πόλεις
Και ξέρουν να σταματούν για να ευλογούν τα μαλλιά τους
Προχωράνε με το κεφάλι μέσα σε τρομακτικά νησιά
όπου δε συναντάνε ποτέ τις ψυχές των γραφειοκρατών

Έχουν παραδείσους που θα τους έλεγες πυροτέχνημα
Και θα έβαζες στη φυλακή τους τέσσερις από τους δέκα στίχους τους
όπως θα έβαζες σίδερα σ’ ένα οικοδόμημα
με τη δικαιολογία πως οι αστοί έχουν γούστο


 
Les poets- Οι ποιητές



Οι αναρχικοί

Δεν υπάρχουν παρά μόνο ένας στους εκατό κι όμως υπάρχουν
Οι περισσότεροι απ’ αυτούς Ισπανοί, θα γνωρίζετε γιατί
Πρέπει να πιστεύετε πως στην Ισπανία δεν τους αντιλαμβάνονται
Οι αναρχικοί

Τα έχουν όλα ρημάξει
Χαστούκια και πέτρες
Φώναξαν τόσο δυνατά που δεν μπορούν πλέον να φωνάξουν
Έχουν την καρδιά μπροστά και τα όνειρά τους στη μέση
Και έπειτα ακολουθεί η καταφαγωμένη από τις τρελές ιδέες τους ψυχή

Δεν υπάρχουν παρά μόνο ένας στους εκατό και όμως υπάρχουν
Οι περισσότεροι γιοι του πουθενά ή κόρες του τόσο λίγου
Δεν τους βλέπουμε ποτέ ενώ τους φοβόμαστε
Οι αναρχικοί

Πέθαναν εκατόν δέκα φορές για πλάκα και γιατί;
Με την αγάπη γροθιά πάνω στο τραπέζι ή πάνω στο τίποτα
Με αγέρωχο αέρα που κάνει το αίμα να κυλά
Χτυπήθηκαν τόσο δυνατά που δεν μπορούν πλέον να χτυπηθούν

Δεν υπάρχουν παρά μόνο ένας στους εκατό και όμως υπάρχουν
Κι αν πρέπει να αρχίσουμε με μια κλωτσιά στον κώλο
Δε θα πρέπει να ξεχνάμε όποιον κατέβηκε στο δρόμο
Οι αναρχικοί

Έχουν μια μαύρη σημαία μεσίστια πάνω στην Ελπίδα
Και η μελαγχολία σέρνει τη ζωή τους
Έχουν μαχαίρια για να πετσοκόβουν τον άρτο της φιλίας
Και σκουριασμένα όπλα για να μην ξεχνάμε ότι
Δεν υπάρχουν παρά μόνο ένας στους εκατό και όμως υπάρχουν
Και ότι κρατιούνται σφικτά χέρι με χέρι
Χαρούμενοι και είναι γι’ αυτό που στέκονται πάντα όρθιοι
Οι αναρχικοί


Les Anarchistes- Οι Αναρχικοί



Σε ευχαριστώ Σατανά

Σε ευχαριστώ Σατανά
Για τη γυναίκα που ανάβεις
στο βαθούλωμα ενός φτωχού ή αρχοντικού κρεβατιού
Για την απόλαυση που αναλώνεται
στη λινάτσα ή στο σατέν ύφασμα
Για τα παιδιά που αναβιώνεις
στο βάθος κοιτώνων χερουβίμ
Για τα ανώνυμα πέταλα
Όπως αυτά του ρόδου του πρωινού

Σε ευχαριστώ Σατανά
Για τον κλέφτη που καλύπτεις
στο μαλακό και ζωηρό σου πανωφόρι
Για τις πόρτες που του ανοίγεις
στις τρώγλες των πλουσίων
Για την περιφρόνηση που εσύ φυλάς
στον αέρα για το μοναστήρι του κόσμου
Για το ρούμι που εσύ του προσφέρεις
και για το αποτσίγαρο που του σερβίρεις

Σε ευχαριστώ Σατανά
Για τα αστέρια που σπέρνεις
στις ερινύες των δολοφόνων
Και γι’ αυτή την καρδιά που μάχεται ακόμη
στο στήθος των πουτάνων
Για τις ιδέες που μακιγιάρεις
στα κεφάλια των αστών
Για την κατάληψη της Βαστίλης
ακόμη και αν αυτή δεν ωφέλησε σε τίποτα

Σε ευχαριστώ Σατανά
Για τον παπά που εξοργίζεται
για να βρει το ήμερο αρνί
Για το στοιχειώδες κρασί
που περνιέται για Château Margaux
Για τον αναρχικό στον οποίο εσύ δίνεις
τα δύο χρώματα της χώρας του
Το κόκκινο που γεννιέται στη Βαρκελώνη
Και το μαύρο που θρηνείται στο Παρίσι

Σε ευχαριστώ Σατανά
Για την ανώνυμη ταφή
που εσύ προσέφερες στον Mozart
χωρίς σταυρό χωρίς τίποτε για επίδειξη
από έναν σκύλο τυχαίο νεκρακόλουθο
Για τους ποιητές που εσύ ψιθυρίζεις
στο προσκέφαλο των εφήβων
όταν σπρώχνονται στη σκιά της συνενοχής
Λουλούδια κακού δεκαεφτά ετών

Σε ευχαριστώ Σατανά
Για την αμαρτία που εσύ έκανες να γεννηθεί
στους κόλπους των πιο απότομων αρετών
Και για την ανία που θα εμφανιστεί
στη γωνία των κλινών που δεν βρίσκεσαι πλέον
Για τα ψηφοδέλτια που εσύ κάνεις να βόσκουν
στο λιβάδι όπως τα πρόβατα
Για την τιμή που μας έκανες
να μην εμφανιστείς ποτέ στην τηλεόραση

Σε ευχαριστώ Σατανά
Για όλα αυτά και για πολλά ακόμη
Για τη μοναξιά των βασιλέων
Το γέλιο στα πρόσωπα των νεκρών
Το μέσο να στρίβεις το νόμο
Και για το ότι δεν μου βάζουν τελεία να σιωπώ
Και για το ότι τραγουδώ για το καλό σου
Σε αυτόν τον κόσμο όπου τα φίμωτρα
δε γίνονται πλέον για τους σκύλους

Σε ευχαριστώ Σατανά

Thank you satan-  Σε ευχαριστώ Σατανά




Μετάφραση ποιημάτων: Φωτεινή Μαρκάκη 
Εισαγωγικό- βιογραφικό κείμενο: Πελαγία Μπότση

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

"Τρύπια Στέγη" Δημήτρης Τρωαδίτης

 
Τρύπια Στέγη

Ουρανέ, είσαι το ανάστροφο
κρεβάτι ενός πορνείου,
είσαι το άχρηστο πια
κρανίο του νεκρού,
η στέγη σου τρύπησε,
τα κεραμίδια της
γκρεμίστηκαν με κρότο,
οι απελπισίες σου
σφαδάζουν στο πάτωμα
ουρλιάζοντας με στριγκές φωνές.

 Δημήτρης Τρωαδίτης


Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Η Ρώμη της ΡΩΜΗΣ (ΑΝΤΡΕΑ) Νίκος Κυριακίδης




Ένα ποίημα για το αγόρι με το ροζ παντελόνι, που το σκότωσε η ομοφοβία


 Η Ρώμη της ΡΩΜΗΣ (ΑΝΤΡΕΑ)
 

Δεν προλαβαίνω να παντρευτώ.
Γυρίζοντας κάθε βράδυ σπίτι να περνάω απ΄το πάρκο
Τις μέλισσες του μυαλού μου να βάζω στις κυψέλες
Να υπάρχει σαν τα ουρητήρια
μια πόρτα τρυφερότητας
μια πόρτα πόθου.
Διπολισμός, αυτό επιτρέπεται.
Να κάνω ένα παιδί αγόρι
Σαν μεγαλώσει να παθαίνω πανικό για τους συμμαθητές του
Μπορεί και τίποτε από αυτά......
Ίσως αρρωστήσω απ΄ την αρρώστεια της καταστολής
Να μου δώσουν στο νοσοκομείο έναν πρωκτό, δυο πέη κι ένα μυαλό
Κι εγω να τα κρύβω στην αριστερή τσέπη, δίπλα στα τσιγάρα,
καταταγμένος.
Δεν το γουστάρω σαν αστέρι
-πολύ γλυκερό-
προτιμάω να είναι στενό να μ΄ακουμπάει, να ερεθιζόμαστε μαζί.
Το χρώμα...ροζ-δεν το γουστάρω
Αλλά το γουστάρουν τ΄αγόρια, οι άντρες.
Τώρα θα με πάνε φυλακή
Μετά θα μου μιλήσουν για την ελευθερία, θα με πάνε σινεμά
Θα δούμε μίκυ μάους,
γουστάρω τον μαύρο Πητ.

Νίκος Κυριακίδης


Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

"Το Κουδούνι" Αλέξης Αντωνόπουλος




 


Το Κουδούνι


Διαλέγω την πολυκατοικία, τυχαία.
Διαλέγω τ’ όνομα, τυχαία.
Πατάω το κουδούνι.

‘‘Ποιος είναι;’’
Η χροιά του γέρικη, εξασθενημένη.
Έχω καλύψει την κάμερα με το χέρι μου.
‘‘Ποιος είναι;’’

Χτυπάω το κουδούνι.
‘‘Γιατί δεν μιλάς;’’
Χτυπάω το κουδούνι.
‘‘Ποιος είναι μωρέ;!’’

Έχει θυμώσει˙ τα φλέγματα τον εμποδίζουν να φωνάξει.
‘‘Βρε μαλακισμένο, άλλη δουλειά δεν έχεις;’’
Χτυπάω το κουδούνι.
‘‘Φύγε! Λάθος άνθρωπο βρήκες γι αυτά.’’
Χτυπάω το κουδούνι.
‘‘Φύγε είπα! Θα καλέσω την αστυνομία!’’
Έχει αρχίσει να φοβάται.

Χτυπάω το κουδούνι.
Χτυπάω το κουδούνι.
Χτυπάω το κουδούνι.
‘‘Φύγε είπα φύγε άσε με μόνο
ούτε στο σπίτι μου δεν μπορώ
να μείνω μόνος
φύγετε
θέλω
να μείνω μόνος!’’
Προλαβαίνω ν’ ακούσω τους λυγμούς του
πριν αφήσει το κουμπί,
και το θυροτηλέφωνο σωπάσει.

Χτυπάω το κουδούνι.
Το κλάμα του επιστρέφει˙ είναι απελπισμένος.
‘‘Άκου…
Όποιος…
Όποια…
Κι αν είσαι…
Είμαι κουρασμένος.
Πεθαίνω.
Έχω καρκίνο.
Και πονάω.
Πονάω πολύ.
Οι κόρες μου
μ’ έχουν ξεχάσει
οι φίλοι μου
έχουν φύγει
κι είμαι εδώ
και περιμένω την ώρα μου να φτάσει.
Ξέρεις πως περνάει η κάθε μέρα;
Με χάπια, τόσα πολλά χάπια,
ενέσεις- δεν έχω να πληρώσω νοσοκόμα,
κι ένα πικάπ.
Το τελευταίο είναι η μόνη μου-
δεν μπορώ να βρω τη λέξη-
το κεφάλι μου έχει κουραστεί.
Βάζω εκεί τους δίσκους
που ακούγαμε με τη γυναίκα μου
και προσπαθώ να ονειρευτώ.
Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να ονειρευτώ.
Να την ονειρευτώ.
Μερικές φορές τα καταφέρνω.
Και τότε
τότε…’’
Τα δάκρυα του κρατάνε τη φωνή.

‘‘Γι αυτό παιδί μου
δεν έχει νόημα να παίζεις εδώ.
Ό,τι αστείο κι αν ψάχνεις
εδώ δεν θα το βρεις.
Καλό σου βράδυ.’’
 
Σιωπή.
Από το ηχείο
ξανά σιωπή.

Χτυπάω το κουδούνι.
Χτυπάω το κουδούνι.
Χτυπάω το κουδούνι.
Χτυπάω το κουδούνι.
Χτυπάω το κουδούνι.
Χτυπάω το κουδούνι.
Χτυπάω το κουδούνι.

Χτυπάω το κουδούνι.
Χτυπάω το κουδούνι.
Χτυπάω το κουδούνι.

Κι από τις βλαστήμιες του
τις κατάρες του
τις εκκλήσεις του να πεθάνει,
προσπαθώ.

Να νιώσω κάτι.


 Αλέξης Αντωνόπουλος


Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

"Απώλεια" Ναταλία Μπουλαφέντη





Απώλεια

Σαν μια φωλιά πουλιού
που το κέντρο της έχασε
και η θερμότητα έφυγε
και επικράτησε η σιωπή
σαν ένα τζάκι κατακκόκινο
που το χρώμα του έχασε
και η φωτιά του έσβησε
στο έλεος του νερού
σαν μια καρδιά ολοζώντανη
που ο παλμός της σταμάτησε
Έτσι είναι η απώλεια
των ανθρώπων
των συναισθημάτων
του σκοπού
του εαυτού σου.

Ναταλία Μπουλαφέντη

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Άτιτλο Αντώνης Ανδριόπουλος

Μια ζωή δύο εικόνες
κομμάτια σπασμένα
σκόρπια χωρίς ειρμό
θα παρακολουθούμε μέχρι το τίποτα
κι έπειτα . . .
Αντώνης Ανδριόπουλος


Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

"Niespełnione Marzenie / Ανεκπλήρωτο Όνειρο" Tadeusz Robert Bialek

 
 

  
Niespełnione Marzenie
 
Przyjedź białym mustangiem
wymaż całe to wydarzenie
proszę bo tylko w kirach legło.
 
Zapomnijmy czarnym tangiem
o niespełnione marzenie
na polu bitewnym poległo.
 
 
Ανεκπλήρωτο Όνειρο
 
"Ελάτε σε λευκό Mustang" 
Επίχρισμα αυτό το γεγονός.
Παρακαλώ! Παρέμεινε στο πένθος.
"Ξεχάστε το μαύρο ταγκό."
Το ανεκπλήρωτο όνειρο
σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης.






 
Tadeusz Robert Bialek



 
(Η μετάφραση από τα πολωνικά στα ελληνικά έγινε από τον 
Tadeusz Robert Bialek) 

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

"ΠΑΣΤΙΤΣΙΟ-424 Σ.Ν" Νίκος Κυριακίδης



ΠΑΣΤΙΤΣΙΟ-424 Σ.Ν


Εμείς του ψυχιατρικού-
Συνήθως μικρή η παραμονή
Μετά ερώτηση :
‘’ Άδεια ή ασθένεια ;’’
Καμιά φορά στα ολόγυμνα νοσοκομεία της σιωπής,
κάποιος θάλαμος γέμιζε.
‘’Κύπρος’’.....
Τότε, περίεργο πράγμα -
το ίδιο φεγγάρι, είχεν αρχίσει βόλτες ένας εφεδρικός θάνατος
Παρέα με τον έρωτα, λέγαν.
Ποιόν έρωτα ;
Με τα υγρά του έρωτα, να πεις.
Το αίμα σα βρίσκει αίμα ;
Άγνωστο……
Η συνουσία σκότωνε
Η αμαρτία πληρωνόταν
Σε τούτη δω,
την παρουσία την πρώτη.
Λεμφαδένες, βουβώνες-μνήμη πανούκλας-
πυρετός, αδυνάτισμα, διάρροια.
‘’Κυρίως να κοιτάμε ομοφυλόφιλους’’
Και δεν είναι λίγοι -
Στις κακές μονάδες των ‘’ανεπιθύμητων’’ τουλάχιστον,
κάθε θάλαμος και η παρτούζα του
(ειδικά άμα και σκάσει μύτη ‘’καλύτερος και από γκόμινα’’)
Αυτούς τους φέρναν, δεν αιτούνταν........
Άμα και ‘’ήταν’’, θα ζούσαν λίγο
-Ανώνυμοι.
Εδώ και οι επώνυμοι ξεσάλωτοι, λίγο ζούσαν.
Φόβος παιδικός
Σαλτάρισμα παιδικό
Γεύμα Σαββάτου, μας βάλαν δίπλα-δίπλα.
Το ταψί,
το ένα πιρούνι,
το ξερό ψωμί,
το παστίτσιο.
ΕΛΔΥΚ -πολύ παλιοί
Αδελφές στα σίγουρα
Έχει κρίσεις πανικού
Τρυπημένος και πόρνος
Τα παιδιά του Άδη ,της μουτσούνας του Πάνα,
γευματίζουν.
Κανένα κενό χρόνου
Κανένα χαμένο λεπτό
Κανένας να κιοτέψει............
Όλοι
-τσιγαριλίκι θαρρείς-
το πιρούνι από χέρι,σε χέρι.
Κανείς
δεν έκανε καν νεύμα.
Αυτόματα :
Σαν την άφιξη του πανικού
Όπως το ξεκίνημα της παρτούζας.
Στο όνομα-όχι της πείνας-της κλωτσιάς,
σ΄όλα τα ανοιγμένα τσίγκινα κουτάκια
που χάσκουν, που απειλούν,
που θα διορθώσουν, λέει.
Ήμουν εκεί
Στο ‘’θαύμα’’ μου
-ελάχιστος
-άνθρωπος χλωμός
Μαζί μ΄ελάχιστους άλλους.
Μεγάλη η χάρη μας!

Νίκος Κυριακίδης

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2012

"Ποιητική βραδιά μαζί με τον Τίτο Πατρίκιο"

Την Πέμπτη 4 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε μια ποιητική συνομιλία ανάμεσα στα παιδιά της G.A.P. και τον Τίτο Πατρίκιο. Τα μέλη της ομάδας παρουσίασαν καινούρια ποιήματά τους αλλά έκαναν και αναφορά στην πρώτη ποίηση του Πατρίκιου, απ' όταν ήταν εικοσιπέντε περίπου χρόνων. Ο Τίτος Πατρίκιος μας έκανε την τιμή να διαβάσει για πρώτη φορά δημόσια την τελευταία ανέκδοτη συλλογή του. Μετά τα μεσάνυχτα, απήγγειλε κι άλλα παλαιότερα ποιήματά του. Ο Σπύρος Παρασκευάκος έπαιξε στο πιάνο τη μουσική που έγραψε αποκλειστικά για τη βραδιά, ενώ με το πέρασμα της ώρας άλλοι κάθισαν στο σκαμνί του πιάνου και διάβασαν ποιήματά τους καινούριοι φίλοι, προσκείμενοι στην ομάδα.
Απαγγελία: Τίτος Πατρίκιος και μέλη της ομάδας G.A.P. Gathered Avant garde Poets
Μουσική: Σπύρος Παρασκευάκος
Οργάνωση: Πελαγία Μπότση
Επιμέλεια: Thinkinfresh
Η ποιητική βραδιά έγινε στη λέσχη Orfeu Negro

Ο Τίτος Πατρίκιος διαβάζει ποιήματά του

Ο Ν. Κυριακίδης και η Γ. Βούζνα απαγγέλλουν ποιήματα παιδιών της G.A.P.

Η Π. Μπότση, ο Ν. Κυριακίδης και η Γ. Βούζνα διαβάζουν ποιήματα του Τ. Πατρίκιου από τα νεανικά του χρόνια

Ο Τίτος Πατρίκιος διαβάζει το νέο αδημοσίευτο έργο του στην ομάδα

Ο Σ. Παρασκευάκος μαζί με φίλο της ομάδας παίζουν στο πιάνο με τέσσερα χέρια

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

"ΔΟΣΙΜΟ" Ερατώ Καρδιοφίλου


ΔΟΣΙΜΟ

          Θέλω να είμαι το δοχείο της ηδονής σου
          Μέσα μου να μεταγγίζεις μελοντική ζωή
          Να νιώθω την ανάσα σου να τρέχει
          Σε βουβή ονείρου πτώση πριν το παρόν συντριβεί


          Άδειασε πάνω μου το τσουβάλι της ορμής σου
          Πάρε το σώμα και την ψυχή
          Κάνε ό,τι θες δηλώνω υποταγή
          Σου χαρίζω απλόχερα αυτή τη στιγμή



          Άσε με να σου δοθώ
          Το έχω τόσο ανάγκη αυτό
          Για εσένα μα και για μένα
          Μέσω της προσφοράς να εξαϋλωθώ



          Μπες βαθιά μες τη ψυχή μου
          Καθώς οι φλέβες στο σώμα δυνατά θα χτυπούν
          Θα σαι το δέντρο και γω το χώμα
          Κραυγές τρεμάμενες που αιμορραγούν


          Μετά ησυχία επικρατεί
          Απέραντη γαλήνη θα απλωθεί
          Εν αρμονία και εν ορμεί
          Έκσταση και νιρβάνα σε απόλυτη εναλλαγή



          Και μες το σκοτάδι μ' ανάβεις με φως
          Σαν πυροτέχνημα στην αγκαλιά σου αδημονώ να εκραγώ
          Και μες του ιδρώτα τη σιγαλιά
          Θεέ μου μη ζήσω άλλο
          Ας πεθάνω απo αυτή τη φωτιά



 Ερατώ Καρδιοφίλου

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Ποιητική βραδιά με τον Τίτο Πατρίκιο - 4 Οκτώβρη 2012



















Η ποιητική ομάδα G.A.P. μαζί με τον Τίτο Πατρίκιο. 
 
Πέμπτη 4 Οκτώβρη και ώρα 21:00 στο Orfeu Negro 
Παραμυθίας 36 και Μυκάλης 49 στο Μεταξουργείο. 

Μελοποίηση, σύνθεση, πιάνο: Σπύρος Παρασκευάκος
Απαγγελία: Πελαγία Μπότση, Νίκος Κυριακίδης. 
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Thinkinfresh
http://thinkinfresh.com/

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

"Ερωτικό" Άγγελος Σπύρος Παρασκευάκος







Ερωτικό


Τι ωραία που η μοίρα τα είχε φέρει,
Να έχεις ξεχάσει τα κλειδιά και εγώ στο πλάι σου.
Και αυτό το απεγνωσμένο χέρι σου,
Που , που και που , άγγιζε λίγο το δικό μου
και ύστερα χανόταν στον αέρα με φιγούρες ,
θυμάσαι;
Δε θυμάμαι πολλά από τότε .
Θυμάμαι κάτι χείλη στο χείλος ενός ποτηριού κολλημένα όλο το βράδυ,
και μία μυρωδιά ,πατημένου από άξεστους εργάτες, σταφυλιού
που με το φυσικό σου άρωμα αναμιγνυόταν συνεχώς .
Είχες δεν είχες δυο μέρες να πλυθείς,
να λέμε αλήθειες μεταξύ μας
μην κοροϊδευόμαστε.

Και όλος αυτός ο σαματάς από οσμές και ήχους
με ξύπναγε κάθε λίγο και λιγάκι από τη ζαλάδα μου.
Δεν θυμάμαι πολλά.
Θυμάμαι τα απαραίτητα.
Εσύ ας πούμε μπροστά από έναν τοίχο
 και κάτι σαλιωμένα χείλη που πήγαιναν να χαμογελάσουν .
Και θα το έκαναν αν δεν ήσουν τόσο ευφυής
Και αν δεν είχες τόσα να σκέπτεσαι πριν από κάθε σου χαμόγελο .
Αν πάλι δεν ήσουν τόσο ευφυής ,δε θα θυμόμουν τίποτα απόψε.
Ούτε τα απαραίτητα.

Παραιτήθηκα για μια στιγμή να σε κοιτάω και ύστερα βαρέθηκα.
Μερικά βράδια είναι τόσο βαριά που αν δεν έχεις κάτι να στηρίζεσαι ξεχνιούνται .

Και αυτό που σε άγγιζα μια φορά στο τόσο
Που οι άλλοι θα το έλεγαν επαφή ,εγώ το είπα στήριγμα.

Δεν είναι, μωρέ, η αγάπη μου για σένα
Ούτε η φύση μου η καλλιτεχνική
Που τις αρέσει να σε βλέπει μπροστά από το λευκό
Με λίγο φως στα βλέφαρα για αντίθεση .
Είναι που ήθελα ένα στήριγμα
Και όχι επειδή είμαι αδύναμη
 Ή που τα πόδια μου λυγίζουνε με το παραμικρό
Είναι η ανάγκη
Που δεν είχα λεφτά για ένα ταξί
Και έπρεπε μόνος μου να περπατήσω ως το σπίτι
Και τι καλύτερο από σένα θα έβρισκα
Να με κρατάει όρθιο τόσο δρόμο.


Άγγελος Σπύρος Παρασκευάκος

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Το λογοτεχνικό περιοδικό Βακχικόν συνεχίζει το αφιέρωμα στην ποιητική μας ομάδα GAP . .
http://www.vakxikon.gr/content/view/1315/6518/lang,el/


Image
 
Ευχαριστούμε τους ανθρώπους του Βακχικόν  . .

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

"Χωρίς" Γιάννης Καρτέρης



Χωρίς 


Όταν σταμάτησε
του κέρματος ο ήχος
μας άφησαν ένα άταφο κουφάρι
σαν φτωχοί συγγενείς
να το μοιρολογήσουμε.
Ούτε οδυρμοί ακούστηκαν
ούτε δάκρυα νότισαν το χώμα.
Σκάβουμε με νύχια και με δόντια
όχι για να θάψουμε το πτώμα
αλλά για να ξεθάψουμε τα όπλα.

Γιάννης Καρτέρης 
 
 
 
 
 
 
 

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

"Ένας ξένος που μου μοιάζει" Στράτος Τρογκάνης







Ένας ξένος που μου μοιάζει


Κοιτάω το είδωλό μου στο τζάμι του τρένου
και αντικρίζω την όψη ενός ξένου,
ποιος είναι αυτός που κρυφά μ’ ακολουθεί
ποιον θέλει να μου υποκριθεί;


Γυρίζω από μια μάχη που δεν ξέρω αν με έχρησε
επιτέλους νικητή ή ηττημένο,
μα νοιώθω τώρα που η αυγή το φως της έχυσε,
πως πάλι εμφύλιο στο διάβα μου προσμένω.

 
Οι εμπειρίες άσβηστες στα γκρίζα βλέμματά μας,
μαρτυρούν πότε αλήθειες και πότε τα ψέματά μας,
αυτά τα βλέμματα είναι τα πιο βαριά δεσμά μας,
πώς θ’ αντικρύσουμε μ’ αυτά τ’ αθώα τα παιδιά μας;
Για πόσο ακόμα θα μας καιν τα μαύρα δάκρυά μας;


Σε ρωτώ πώς να αφήσω τον ιδιωτικό μου βίο
και απαντάς: «η χαρά είναι για να μοιράζεται στα δύο…»
σου λέω δεν μπορώ ν’ ακούσω τον καθάριο του σύμπαντος ήχο,
όταν η μορφή σου παρεμβάλλεται
και μου λες: «νοιώσε της καρδιά σου τον αδύναμο χτύπο
και άσε το σώμα σου να πάλλεται…»

 
Άλλη μια νύχτα ξάγρυπνος,
προσκέφαλο ζεστό γυρεύω,
όσο θα είμαι ψεύτης κι άδικος,
γαλήνη να μην εύρω…

Στράτος Τρογκάνης