Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

"Η καινουρια αυγή που ξεθυμαίνει" Δανάη Χατζή





"Η καινουρια αυγή που ξεθυμαίνει"
Μέλι τα χείλη σου και τρέχω να σε γευτώ. Δες.
Σαν τις ακρίδες που ισοπεδώνουν τις αχανείς φυτείες θα χορτάσω από σένα.

Kι ύστερα περπάτησα άτσαλα πάνω σε μια σανίδα,
πόνεσαν οι πατούσες μου απ'την επιθυμία.
Ζαλάδα και αναταραχή από την έξαψη.
Επιμένω να κοιτώ εκστατικά τη λάμπα στη βεράντα σου, με όλα τα κουνούπια
που μαζεύει γύρω της. Για δες.
Αρπάζω ένα αστέρι και του χαρίζω την ευχή μου.
Χάνεται η φωνή σου μαζί με τα φορτηγά που χάνονται σε ατέλειωτες λεωφόρους.
Δεν έχεις φύγει όμως μακριά μου.
Δεν είσαι φίλος μου, ούτε είμαστε συγγενείς, ούτε ξαδέρφια.
Είσαι ο εαυτός μου, είσαι εγώ.
Τόση χαρά μου φέρνει πονοκέφαλο.
Ξαπλωμένοι πάνω στο καπό του κόκκινου αυτοκινήτου σου να μιλάμε για το θάνατο.
Είχες πει, είναι κι αυτό ακόμα ένα ταξίδι.
Όχι σαν τα άλλα τα μεγάλα, εκείνα που διασχίζουμε ωκεανούς.
Είναι μικρό και σύντομο.
Παιχνίδι παιδικό σε μια αλάνα και ο θάνατος είναι η σκόνη που σιγά σιγά καταλαγιάζει.
Είναι χρυσή απόψε η δύση μάτια μου. Δες.
Εσύ είσαι η μέλισσα και γω η αράχνη.
Ψηλαφίζω το στόμα σου. Πόσο καλά σε ξέρω.
Αγγίζω ένα δόντι σου, τα χείλη σου μετά και πάλι ένα δόντι.
Απόλαυση.
Η ηδονή που καμιά σχέση δεν έχει με το δέρμα μας, το πέος ή τα δάχτυλα.
Μοσχοβόλησε ο τόπος γιασεμί λευκό και κρίνο.
Ένα κορίτσι μόνο του να τριγυρνώ εδώ κι εκεί
και το φόρεμα μου μια δαντέλα να στολίζει. Δες.
Είμαι αράχνη, μέλισσα μου, και η δαντέλα είναι το περίτεχνο δίχτυ μου.
Ο πιο μεγάλος πειρασμός είναι αυτός.
Λύρα μεθυστική που με παρασέρνει στο ρυθμό σου.
Γυμνή να αναζητώ το άγριο χάδι σου.
Πόσο χλωμό είναι απόψε το φεγγάρι! Δες.
Δεν είναι η λέξη χρήμα μέσα στην ευχή μου. Στο υπόσχομαι.
Θα το κατάλαβες κιόλας από τη λάμψη στη ματιά μου.
Πως είναι κάτι πιο ανώτερο και πιο ψηλό.
Χαίρεται η πόλη ολόκληρη με τη χαρά μας. Κάθε σοκάκι της και μια γιορτή. Δες.
Συγχώρα με που απ'το χέρι δεν σε κράτησα.
Μα δεν έχουμε εμείς ανάγκη από τέτοια. Ας το παραβλέψουμε.
Είμαστε τώρα εσύ και γω, ότι κοροιδέψαμε κατά καιρούς.
Χωρίς τις μάσκες μας γυμνοί. Και άσχημοι.
Μα πόσο μας ομόρφυνε αυτή η κρυφή χαρά και πώς μας άλλαξε. Δες.
Ακόμα και μέσα στο σκοτάδι λέω πως φαινόμαστε από τη σπίθα των ματιών μας.
Και θα ουρλιάξουν τα σκυλιά με δέος,
με τα κεφάλια τους στραμμένα προς τον ουρανό.
Εκεί που ανοίγονται παράθυρα αλλιώτικα.
Και αν είναι ακόμα η ψυχή λίγο βαριά
και λες πως ούτε γερανός δεν την σηκώνει.
Αν σου θυμίζει απαίσια τουρμπίνα ο θόρυβος απ' τον χτύπο της καρδιάς σου.
Άκου το τρίξιμο αυτό το ανεπαίσθητο. Τι να' ναι?



Δανάη Χατζή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου