Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

"Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται" Δανάη Χατζή

Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται
 

Υπάρχει ένα πτώμα στο δωμάτιο μου.
Όχι κάτω από το κρεβάτι
ή ίσως μέσα στην ντουλάπα
όπως συνηθίζεται.
Είναι μια πεταλούδα
εγκλωβισμένη με φτερό σπασμένο.
Είναι μια πεταλούδα
με ρημαγμένο το φτερό
δεν την ενόχλησα
δεν είχα το δικαίωμα.

Υπάρχει ένα πτώμα μέσα μου.
Όχι ένα σώμα μές στο σώμα μου, άλλο
ή ίσως η ιδέα ενός σώματος νεκρού
όπως συνηθίζεται.
Δανάη Χατζή


"Η καινουρια αυγή που ξεθυμαίνει" Δανάη Χατζή





"Η καινουρια αυγή που ξεθυμαίνει"
Μέλι τα χείλη σου και τρέχω να σε γευτώ. Δες.
Σαν τις ακρίδες που ισοπεδώνουν τις αχανείς φυτείες θα χορτάσω από σένα.

Kι ύστερα περπάτησα άτσαλα πάνω σε μια σανίδα,
πόνεσαν οι πατούσες μου απ'την επιθυμία.
Ζαλάδα και αναταραχή από την έξαψη.
Επιμένω να κοιτώ εκστατικά τη λάμπα στη βεράντα σου, με όλα τα κουνούπια
που μαζεύει γύρω της. Για δες.
Αρπάζω ένα αστέρι και του χαρίζω την ευχή μου.
Χάνεται η φωνή σου μαζί με τα φορτηγά που χάνονται σε ατέλειωτες λεωφόρους.
Δεν έχεις φύγει όμως μακριά μου.
Δεν είσαι φίλος μου, ούτε είμαστε συγγενείς, ούτε ξαδέρφια.
Είσαι ο εαυτός μου, είσαι εγώ.
Τόση χαρά μου φέρνει πονοκέφαλο.
Ξαπλωμένοι πάνω στο καπό του κόκκινου αυτοκινήτου σου να μιλάμε για το θάνατο.
Είχες πει, είναι κι αυτό ακόμα ένα ταξίδι.
Όχι σαν τα άλλα τα μεγάλα, εκείνα που διασχίζουμε ωκεανούς.
Είναι μικρό και σύντομο.
Παιχνίδι παιδικό σε μια αλάνα και ο θάνατος είναι η σκόνη που σιγά σιγά καταλαγιάζει.
Είναι χρυσή απόψε η δύση μάτια μου. Δες.
Εσύ είσαι η μέλισσα και γω η αράχνη.
Ψηλαφίζω το στόμα σου. Πόσο καλά σε ξέρω.
Αγγίζω ένα δόντι σου, τα χείλη σου μετά και πάλι ένα δόντι.
Απόλαυση.
Η ηδονή που καμιά σχέση δεν έχει με το δέρμα μας, το πέος ή τα δάχτυλα.
Μοσχοβόλησε ο τόπος γιασεμί λευκό και κρίνο.
Ένα κορίτσι μόνο του να τριγυρνώ εδώ κι εκεί
και το φόρεμα μου μια δαντέλα να στολίζει. Δες.
Είμαι αράχνη, μέλισσα μου, και η δαντέλα είναι το περίτεχνο δίχτυ μου.
Ο πιο μεγάλος πειρασμός είναι αυτός.
Λύρα μεθυστική που με παρασέρνει στο ρυθμό σου.
Γυμνή να αναζητώ το άγριο χάδι σου.
Πόσο χλωμό είναι απόψε το φεγγάρι! Δες.
Δεν είναι η λέξη χρήμα μέσα στην ευχή μου. Στο υπόσχομαι.
Θα το κατάλαβες κιόλας από τη λάμψη στη ματιά μου.
Πως είναι κάτι πιο ανώτερο και πιο ψηλό.
Χαίρεται η πόλη ολόκληρη με τη χαρά μας. Κάθε σοκάκι της και μια γιορτή. Δες.
Συγχώρα με που απ'το χέρι δεν σε κράτησα.
Μα δεν έχουμε εμείς ανάγκη από τέτοια. Ας το παραβλέψουμε.
Είμαστε τώρα εσύ και γω, ότι κοροιδέψαμε κατά καιρούς.
Χωρίς τις μάσκες μας γυμνοί. Και άσχημοι.
Μα πόσο μας ομόρφυνε αυτή η κρυφή χαρά και πώς μας άλλαξε. Δες.
Ακόμα και μέσα στο σκοτάδι λέω πως φαινόμαστε από τη σπίθα των ματιών μας.
Και θα ουρλιάξουν τα σκυλιά με δέος,
με τα κεφάλια τους στραμμένα προς τον ουρανό.
Εκεί που ανοίγονται παράθυρα αλλιώτικα.
Και αν είναι ακόμα η ψυχή λίγο βαριά
και λες πως ούτε γερανός δεν την σηκώνει.
Αν σου θυμίζει απαίσια τουρμπίνα ο θόρυβος απ' τον χτύπο της καρδιάς σου.
Άκου το τρίξιμο αυτό το ανεπαίσθητο. Τι να' ναι?



Δανάη Χατζή

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

"Overture to a drama" Π. Μπότση


"Overture to a drama"

Καθρεφτίζομαι στο πιάτο του μεσημεριανού
μετά την καθιερωμένη ταφή μου στα συντηρητικά.

   Μπορεί να έχω ήδη πεθάνει.   

Απόμεινα γη.
Ένα εξηνταεννιά λάσπη κάθετη στη βροχή.
Όρθιος τάφος γεμάτος νερό.
Νεκρά φύση σε εξέλιξη.

Προσέξτε το παιδί που χάνεται...
Είναι πια νεκρή με μακριά μαύρα μαλλιά
Είμαι μια μικρή με μακριά μαύρα μαλλιά.

Έχει μουδιάσει το στόμα μου.

Τελευταίες λέξεις φύκια κάτω από τη γλώσσα.  
Κακές λέξεις
"αναμονή", "απορριπτέα", "αποχωρισμός".
"αναμονή", "απορριπτέα", "αποχωρισμός".
"αναμονή", "απορριπτέα", "αποχωρισμός".
"αναμονή", "απορριπτέα", "αποχωρισμός".
"αναμονή", "απορριπτέα", "αποχωρισμός".
"αναμονή", "απορριπτέα", "αποχωρισμός".
"αναμονή", "απορριπτέα", "αποχωρισμός".
 
Κακές λέξεις ως το τέλος.
Τέλος καλό.
 



  
 ( Απόσπασμα από το έργο "Κ/Π" )
Πελαγία Μπότση

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

"Αξίες ζωής" Χαράλαμπος Κοκκινίδης

 

Αξίες ζωής


Μετα από κάθε
τέλος,
υπάρχει μια αρχή...

Μια αρχή που κάνει
αισθητή
την παρουσία της
μόνο αν αυτό το τέλος
είναι πολύ
δυνατό...

Αυτό το τέλος είναι που
θα σου θυμίζει
πάντα
πως για να πετάξεις
πρέπει πρώτα
να μάθεις να
περπατάς...

Χαράλαμπος Κοκκινίδης


"Χάθηκε η μπάλα" Χαράλαμπος Κοκκινίδης

Χάθηκε η μπάλα...



Ο Πρωθυπουργός πασάρει
στον υπουργό Άμυνας και αυτός με τη σειρά του
σεντράρει προς τον υπουργό Προστασίας (Δικαιωμάτων)
του Πολίτη,
όπου με εξαίσια κεφαλιά στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα.

Ακολουθεί πανικός
με κρατική καταστολή, δακρυγόνα και βομβίδες κρότου-λάμψης.

Πάλι σκόραρε στο 90ο λεπτό η Κυβέρνηση,
αλλά όχι ‘’βία στα γήπεδα’’ ρε παιδιά...


Χαράλαμπος Κοκκινίδης
Αθήνα, Ιούνιος 2011.






"Παιχνίδια, άνθρωποι..." Χαράλαμπος Κοκκινίδης


 
Παιχνίδια, άνθρωποι...



Μας έκαναν σκιάχτρα,
στα χωράφια που σπείραν
τη φτώχεια μας...

Με τον ιδρώτα μας θερίζουν,
τον πλούτο τους...

Γίναμε σκλάβοι αρχόντων που δεν κλωτσούν μπάλες
στα παιχνίδια τους,
αλλά τη γη...

Όλους μας...


Χαράλαμπος Κοκκινίδης

"Φόβος" Χαράλαμπος Κοκκινίδης

Φόβος


Μας πνίγουν...
Και λένε πως μας βοηθούν ρίχνοντάς μας
τρύπια σωσίβια...

Φοβούνται το λόγο μας,
γι’ αυτό μας κλείνουν
το στόμα...

Μας φιμώνουν,
αλλά εμείς δεν το βάζουμε κάτω...

Είμαστε δυνατοί εμείς,
καρδιά μου...

Ακόμη και έτσι,
είμαστε δυνατοί
εμείς...

Χαράλαμπος Κοκκινίδης