Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

"Οι ποιητές στις 19/10/2011" Πελαγία Μπότση

Οι ποιητές στις 19/10/2011


Οι ποιητές- επαναστάτες, κλεισμένοι στα δωμάτιά τους αγγίζουν κουμπιά με γεύσεις και αφή και άλλα προς αμφίβολη επαφή. Οι ποιητές-επαναστάτες, σαν κοράκια καραδοκούν μήπως αυτοκτονήσει κάποιος, καταστραφεί κάποιος για να βρουν την ομοιοκαταληξία στο «είμαι αθάνατος» κι ύστερα τρώνε τα νύχια τους- υποψία θηρίου καμιά. Οι ποιητές είναι άχρηστοι. Ένας στίχος κατά της εξουσίας δε ρίχνει την εξουσία. Ένα ποίημα κατά της εξαθλίωσης δεν ταΐζει τα βρέφη. Μία λέξη για την πρέζα δεν επουλώνει τα τρύπια σώματα. Μία ρίμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν ανοίγει σχολεία, δεν κλείνει φυλακές, δεν καίει τράπεζες, δεν ντύνει άστεγους και δε λήγει πολέμους. Οι ποιητές- επαναστάτες, παρακολουθούν τις εξελίξεις από το Mega, από το everest στο Σύνταγμα κι απ’ το πιο trendy στέκι διανοούμενων του κέντρου. Άχρηστοι λόγιοι, και να πέθαιναν μια μέρα μαζικά κανείς δε θα βρισκόταν να πει «αυτός μάτωσε στην τάδε μάχη», ή «εκείνος πνίγηκε από τα χημικά σ’ εκείνη την πορεία». Γράφουν, γράφουν φράσεις- μολότοφ παραγεμισμένες με έννοιες- στουπί, που σκάνε σε κάθε ανάγνωση στις νευροσυνδέσεις των ανυποψίαστων βιβλιοφάγων. Άχρηστοι- το λέω ξανά- κι ανεπαρκείς σύμφωνα με τις ανάγκες αυτού του κόσμου περνούν τις νύχτες μπροστά από laptop νομίζοντας πως θ’ αλλάξουν τον κόσμο και παράλληλα φλερτάροντας με αιθέριες υπάρξεις του διαδικτύου προς ξορκισμό του προσφιλούς τους θανάτου. Οι ποιητές ανάβουν τσιγάρο, πίνουν μια τζούρα κονιάκ και ξενυχτάνε μυρίζοντας μπλούζες παλιών ερώτων, αλλά οι ποιητές δεν ερωτεύονται. Αφιερώνουν Καβάφη, κάνουν παθιασμένο sex, κλαίνε από ευχαρίστηση στη θέα ενός ωραίου προσώπου αλλά πάντα το διώχνουν. Οι ποιητές μένουν πίσω. Μόνοι, κατάμονοι, δίχως αγάπες- για – πάντα. Το «πάντα» δεν είναι λέξη, είναι χτύπος.



Πελαγία Μπότση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου