Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

"ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ" Στάθης Σιώμος

ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ
 
 
 
 
 
Χρόνο το χρόνο
μέρα τη μέρα
στιγμή τη στιγμή
είπες πως θα με ταξιδέψεις.
 
Σου χάρισα τη ζωή μου φυλαχτό
καρφίτσωσα τα χρόνια μου στο πέτο σου
κι ακόμη περιμένω την αναχώρηση.
 
 
 
Στάθης Σιώμος

(...) Βάσια Αργέντη

(...)

Αποζητώ ένα παγκάκι
να ξεκουράσω τα χρόνια μου.
Βάρυναν με τόση βροχή
που ποτίστηκαν
κι από τη σπονδυλική μου στήλη
αφαιρέθηκε ολοσχερώς
κάθε μακρόλαιμο κουράγιο.
Τα πόδια μου από την άλλη
κουράστηκαν,
ζητούν αντικατάσταση
κι αυτή η ραγδαία απομάκρυνση
από το όνειρο
με κάνει καταθλιπτικό.
Η μανική μου αναζήτηση
όμως δεν το βάζει κάτω.
Δεν διατίθεται να εγκαταλείψει
ακόμα κι αν δεν βρει παγκάκι
να ανασυρθεί.
Το πολύ-πολύ, αν δεν συμμορφωθεί
η έκσταση της επιμελούς εκζήτησης,
θα παραδώσω το χρόνο
στα αποσιωπητικά της αοριστίας,
ίσως βρει στο δρόμο του
κανένα θαυμαστικό
και λάβει τέλος αυτή
η φλεγματική πραγματικότητα.

 Βάσια Αργέντη

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

"Οι ποιητές στις 19/10/2011" Πελαγία Μπότση

Οι ποιητές στις 19/10/2011


Οι ποιητές- επαναστάτες, κλεισμένοι στα δωμάτιά τους αγγίζουν κουμπιά με γεύσεις και αφή και άλλα προς αμφίβολη επαφή. Οι ποιητές-επαναστάτες, σαν κοράκια καραδοκούν μήπως αυτοκτονήσει κάποιος, καταστραφεί κάποιος για να βρουν την ομοιοκαταληξία στο «είμαι αθάνατος» κι ύστερα τρώνε τα νύχια τους- υποψία θηρίου καμιά. Οι ποιητές είναι άχρηστοι. Ένας στίχος κατά της εξουσίας δε ρίχνει την εξουσία. Ένα ποίημα κατά της εξαθλίωσης δεν ταΐζει τα βρέφη. Μία λέξη για την πρέζα δεν επουλώνει τα τρύπια σώματα. Μία ρίμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν ανοίγει σχολεία, δεν κλείνει φυλακές, δεν καίει τράπεζες, δεν ντύνει άστεγους και δε λήγει πολέμους. Οι ποιητές- επαναστάτες, παρακολουθούν τις εξελίξεις από το Mega, από το everest στο Σύνταγμα κι απ’ το πιο trendy στέκι διανοούμενων του κέντρου. Άχρηστοι λόγιοι, και να πέθαιναν μια μέρα μαζικά κανείς δε θα βρισκόταν να πει «αυτός μάτωσε στην τάδε μάχη», ή «εκείνος πνίγηκε από τα χημικά σ’ εκείνη την πορεία». Γράφουν, γράφουν φράσεις- μολότοφ παραγεμισμένες με έννοιες- στουπί, που σκάνε σε κάθε ανάγνωση στις νευροσυνδέσεις των ανυποψίαστων βιβλιοφάγων. Άχρηστοι- το λέω ξανά- κι ανεπαρκείς σύμφωνα με τις ανάγκες αυτού του κόσμου περνούν τις νύχτες μπροστά από laptop νομίζοντας πως θ’ αλλάξουν τον κόσμο και παράλληλα φλερτάροντας με αιθέριες υπάρξεις του διαδικτύου προς ξορκισμό του προσφιλούς τους θανάτου. Οι ποιητές ανάβουν τσιγάρο, πίνουν μια τζούρα κονιάκ και ξενυχτάνε μυρίζοντας μπλούζες παλιών ερώτων, αλλά οι ποιητές δεν ερωτεύονται. Αφιερώνουν Καβάφη, κάνουν παθιασμένο sex, κλαίνε από ευχαρίστηση στη θέα ενός ωραίου προσώπου αλλά πάντα το διώχνουν. Οι ποιητές μένουν πίσω. Μόνοι, κατάμονοι, δίχως αγάπες- για – πάντα. Το «πάντα» δεν είναι λέξη, είναι χτύπος.



Πελαγία Μπότση

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

"ΠΡΟΣΜΟΝΗ" Στάθης Σιώμος

ΠΡΟΣΜΟΝΗ


Μικρό παιδί χάζευα
    τις βιτρίνες του κόσμου.

Σήμερα τις στολίζω.

Αύριο !!!

Αύριο ελπίζω να τις σπάσω.


Στάθης Σιώμος

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

"ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΓΩ" Ερατώ Καρδιοφίλου

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΓΩ


Θέλω να γράψω ένα ποίημα σοκαριστικό
για χασίσια, ωμό σεξ, εμετούς, τίτλους ειδήσεων

Θέλω να γράψω ένα ποίημα εκστατικό
να θυμίζει έφηβα καλοκαίρια
τρελά ξενύχτια, κεραυνοβόλους έρωτες,
ηλιόλουστες εξορμήσεις και βροχερά απογεύματα

Θέλω να γράψω ένα ποίημα μελαγχολικό
να συγκεντρώνει μέσα του όλη την μαυρίλα ποιητών,
την κρυφή θλίψη του ανθρώπινου είδους

Θέλω να γράψω ένα ποίημα φιλοσοφικό
μέσα του να καιροφυλαχτούν χιλιάδες νοήματα
να μην ξεφλουδιστεί ποτέ η πεμπτουσία της σοφίας του

Θέλω να γράψω ένα ποίημα αλήτικο
για τη μεγαλειώδη μελαγχολία των ανυπόταχτων φοιτητών

Θέλω να γράψω ένα στιχάκι μαγικό
να εκπληρώνει κάθε ευχή και πόθο κρυφό

Θέλω να γράψω ένα τραγούδι φοβερό
ο χρόνος να σταματήσει σε αυτό
σύνθημα να’ ναι σύγχρονων επαναστατών
σε πλακάτ να καθηλώνει ματιές σταματημένων οδηγών
σε ραδιόφωνα να ακουστεί
στις καρδιές των νέων να καρφωθεί

Ένα ποίημα που να είμαι εγώ
να πουν πως γεννήθηκα γι’ αυτό
την αθανασία να κερδίσω
ξεγελώντας το χρόνο τις δάφνες να ακουμπήσω
σε αυτές να αποκοιμηθώ
και να ονειρευτώ
έναν κόσμο αθώα ποιητικό
. . . σαν διαφήμιση
Ερατώ Καρδιοφίλου

"Μετρό" Φωτεινή Μαρκάκη



ΜΕΤΡΟ

Ανάσα βαριά, μυρωδιά καπνού
Περιμένοντας στο σταθμό
 τη χαμένη σου νεότητα
Ποτέ δε θα σε επισκεφτεί η απάντηση
Η στιγμή σε προσπέρασε
Χάνεσαι στα μάτια περαστικών
Κουρασμένη ατμόσφαιρα από διασκέδαση κενή
Διασκέδασες για μια ακόμη φορά  το κενό σου
«ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΚΕΝΟ»
το κενό μέσα σου 
το κενό μες τους άλλους
το κενό ανάμεσά σε σένα και τους άλλους
ιδίως το κενό αντίληψης
Πρέζα/ η υπνωτική αφήγηση του κόσμου
Παραισθησιογόνα γλυκιά  διαφυγή
Συνταξιδιώτες  του απατηλού  χαμένοι στο κενό
Πόσες ονειροπόλες πραγματικότητες  χωράνε μεταξύ δύο σταθμών ;


                                                                                                                 Φωτεινή Μαρκάκη

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

"ΠΕΝΘΟΣ" Αναστάσιος Δρακόπουλος

ΠΕΝΘΟΣ


Ονειρεύομαι
λευκό βράδυ·
την ίαση της τυφλότητας·
την Υπηρέτρια να συνεορτάζει
τα γενέθλια του
απαγχονισμένου πατέρα·
την απουσία του
νοσηρού κηροπηγίου
από την αμφιλύκη.

Μετά τ’ όνειρο, η όψη του παγανιστικού
ειδώλου
κ’ η φοβερή ιαχή τής απαρηγόρητης καταιγίδας.

Πενθώ,
μ’ αυτό το ιξώδες πένθος
που εμείς οι ίδιοι εγκαθιδρύουμε
στη ζωή.
 
 
Αναστάσιος Δρακόπουλος
 

"ΥΜΕΝΟΠΤΕΡΟ" Αναστάσιος Δρακόπουλος

ΥΜΕΝΟΠΤΕΡΟ


Η βροχή βλασφημά
την ανηδονία του
Δημιουργού.
Η σκόνη αιμορραγεί,
γι’ αυτό δεν ξεραίνεται.

Μνήματα με κερματισμένα
οστά.
Ονειρώδεις ακτές σε μάτια
τρίτων.
Στέρφες άλικες αγκάλες
μητέρων.

Όλοι οι κύκλοι
δημιουργούνται με πρόθεση,
χωρίς οίκτο.
Ένας ωκεανός αλλάζει
χρώμα κ’ υφή.
Καταπραΰνει το
υγρό μάτι.
 
Αναστάσιος Δρακόπουλος
 

"Λεύτερη" Γιώτα Βούζνα

Λεύτερη


Ανάσα αγέρωχη, πνοή περήφανη

ταξίδεψε μες το νεκρό κουφάρι.

Μοίρασε μόνο τα σπόρια σου και πότισε

μα, μη θερίσεις.

Ας τον καρπό θα πέσει μόνος.

Ναι, θα’ χει τη δύναμη.

Κι ύστερα χάσου όπως ζύγωσες

αγέρωχη, περήφανη, λεύτερη.
 

Γιώτα Βούζνα