Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

"Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται" Δανάη Χατζή

Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται
 

Υπάρχει ένα πτώμα στο δωμάτιο μου.
Όχι κάτω από το κρεβάτι
ή ίσως μέσα στην ντουλάπα
όπως συνηθίζεται.
Είναι μια πεταλούδα
εγκλωβισμένη με φτερό σπασμένο.
Είναι μια πεταλούδα
με ρημαγμένο το φτερό
δεν την ενόχλησα
δεν είχα το δικαίωμα.

Υπάρχει ένα πτώμα μέσα μου.
Όχι ένα σώμα μές στο σώμα μου, άλλο
ή ίσως η ιδέα ενός σώματος νεκρού
όπως συνηθίζεται.
Δανάη Χατζή


"Η καινουρια αυγή που ξεθυμαίνει" Δανάη Χατζή





"Η καινουρια αυγή που ξεθυμαίνει"
Μέλι τα χείλη σου και τρέχω να σε γευτώ. Δες.
Σαν τις ακρίδες που ισοπεδώνουν τις αχανείς φυτείες θα χορτάσω από σένα.

Kι ύστερα περπάτησα άτσαλα πάνω σε μια σανίδα,
πόνεσαν οι πατούσες μου απ'την επιθυμία.
Ζαλάδα και αναταραχή από την έξαψη.
Επιμένω να κοιτώ εκστατικά τη λάμπα στη βεράντα σου, με όλα τα κουνούπια
που μαζεύει γύρω της. Για δες.
Αρπάζω ένα αστέρι και του χαρίζω την ευχή μου.
Χάνεται η φωνή σου μαζί με τα φορτηγά που χάνονται σε ατέλειωτες λεωφόρους.
Δεν έχεις φύγει όμως μακριά μου.
Δεν είσαι φίλος μου, ούτε είμαστε συγγενείς, ούτε ξαδέρφια.
Είσαι ο εαυτός μου, είσαι εγώ.
Τόση χαρά μου φέρνει πονοκέφαλο.
Ξαπλωμένοι πάνω στο καπό του κόκκινου αυτοκινήτου σου να μιλάμε για το θάνατο.
Είχες πει, είναι κι αυτό ακόμα ένα ταξίδι.
Όχι σαν τα άλλα τα μεγάλα, εκείνα που διασχίζουμε ωκεανούς.
Είναι μικρό και σύντομο.
Παιχνίδι παιδικό σε μια αλάνα και ο θάνατος είναι η σκόνη που σιγά σιγά καταλαγιάζει.
Είναι χρυσή απόψε η δύση μάτια μου. Δες.
Εσύ είσαι η μέλισσα και γω η αράχνη.
Ψηλαφίζω το στόμα σου. Πόσο καλά σε ξέρω.
Αγγίζω ένα δόντι σου, τα χείλη σου μετά και πάλι ένα δόντι.
Απόλαυση.
Η ηδονή που καμιά σχέση δεν έχει με το δέρμα μας, το πέος ή τα δάχτυλα.
Μοσχοβόλησε ο τόπος γιασεμί λευκό και κρίνο.
Ένα κορίτσι μόνο του να τριγυρνώ εδώ κι εκεί
και το φόρεμα μου μια δαντέλα να στολίζει. Δες.
Είμαι αράχνη, μέλισσα μου, και η δαντέλα είναι το περίτεχνο δίχτυ μου.
Ο πιο μεγάλος πειρασμός είναι αυτός.
Λύρα μεθυστική που με παρασέρνει στο ρυθμό σου.
Γυμνή να αναζητώ το άγριο χάδι σου.
Πόσο χλωμό είναι απόψε το φεγγάρι! Δες.
Δεν είναι η λέξη χρήμα μέσα στην ευχή μου. Στο υπόσχομαι.
Θα το κατάλαβες κιόλας από τη λάμψη στη ματιά μου.
Πως είναι κάτι πιο ανώτερο και πιο ψηλό.
Χαίρεται η πόλη ολόκληρη με τη χαρά μας. Κάθε σοκάκι της και μια γιορτή. Δες.
Συγχώρα με που απ'το χέρι δεν σε κράτησα.
Μα δεν έχουμε εμείς ανάγκη από τέτοια. Ας το παραβλέψουμε.
Είμαστε τώρα εσύ και γω, ότι κοροιδέψαμε κατά καιρούς.
Χωρίς τις μάσκες μας γυμνοί. Και άσχημοι.
Μα πόσο μας ομόρφυνε αυτή η κρυφή χαρά και πώς μας άλλαξε. Δες.
Ακόμα και μέσα στο σκοτάδι λέω πως φαινόμαστε από τη σπίθα των ματιών μας.
Και θα ουρλιάξουν τα σκυλιά με δέος,
με τα κεφάλια τους στραμμένα προς τον ουρανό.
Εκεί που ανοίγονται παράθυρα αλλιώτικα.
Και αν είναι ακόμα η ψυχή λίγο βαριά
και λες πως ούτε γερανός δεν την σηκώνει.
Αν σου θυμίζει απαίσια τουρμπίνα ο θόρυβος απ' τον χτύπο της καρδιάς σου.
Άκου το τρίξιμο αυτό το ανεπαίσθητο. Τι να' ναι?



Δανάη Χατζή

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

"Overture to a drama" Π. Μπότση


"Overture to a drama"

Καθρεφτίζομαι στο πιάτο του μεσημεριανού
μετά την καθιερωμένη ταφή μου στα συντηρητικά.

   Μπορεί να έχω ήδη πεθάνει.   

Απόμεινα γη.
Ένα εξηνταεννιά λάσπη κάθετη στη βροχή.
Όρθιος τάφος γεμάτος νερό.
Νεκρά φύση σε εξέλιξη.

Προσέξτε το παιδί που χάνεται...
Είναι πια νεκρή με μακριά μαύρα μαλλιά
Είμαι μια μικρή με μακριά μαύρα μαλλιά.

Έχει μουδιάσει το στόμα μου.

Τελευταίες λέξεις φύκια κάτω από τη γλώσσα.  
Κακές λέξεις
"αναμονή", "απορριπτέα", "αποχωρισμός".
"αναμονή", "απορριπτέα", "αποχωρισμός".
"αναμονή", "απορριπτέα", "αποχωρισμός".
"αναμονή", "απορριπτέα", "αποχωρισμός".
"αναμονή", "απορριπτέα", "αποχωρισμός".
"αναμονή", "απορριπτέα", "αποχωρισμός".
"αναμονή", "απορριπτέα", "αποχωρισμός".
 
Κακές λέξεις ως το τέλος.
Τέλος καλό.
 



  
 ( Απόσπασμα από το έργο "Κ/Π" )
Πελαγία Μπότση

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

"Αξίες ζωής" Χαράλαμπος Κοκκινίδης

 

Αξίες ζωής


Μετα από κάθε
τέλος,
υπάρχει μια αρχή...

Μια αρχή που κάνει
αισθητή
την παρουσία της
μόνο αν αυτό το τέλος
είναι πολύ
δυνατό...

Αυτό το τέλος είναι που
θα σου θυμίζει
πάντα
πως για να πετάξεις
πρέπει πρώτα
να μάθεις να
περπατάς...

Χαράλαμπος Κοκκινίδης


"Χάθηκε η μπάλα" Χαράλαμπος Κοκκινίδης

Χάθηκε η μπάλα...



Ο Πρωθυπουργός πασάρει
στον υπουργό Άμυνας και αυτός με τη σειρά του
σεντράρει προς τον υπουργό Προστασίας (Δικαιωμάτων)
του Πολίτη,
όπου με εξαίσια κεφαλιά στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα.

Ακολουθεί πανικός
με κρατική καταστολή, δακρυγόνα και βομβίδες κρότου-λάμψης.

Πάλι σκόραρε στο 90ο λεπτό η Κυβέρνηση,
αλλά όχι ‘’βία στα γήπεδα’’ ρε παιδιά...


Χαράλαμπος Κοκκινίδης
Αθήνα, Ιούνιος 2011.






"Παιχνίδια, άνθρωποι..." Χαράλαμπος Κοκκινίδης


 
Παιχνίδια, άνθρωποι...



Μας έκαναν σκιάχτρα,
στα χωράφια που σπείραν
τη φτώχεια μας...

Με τον ιδρώτα μας θερίζουν,
τον πλούτο τους...

Γίναμε σκλάβοι αρχόντων που δεν κλωτσούν μπάλες
στα παιχνίδια τους,
αλλά τη γη...

Όλους μας...


Χαράλαμπος Κοκκινίδης

"Φόβος" Χαράλαμπος Κοκκινίδης

Φόβος


Μας πνίγουν...
Και λένε πως μας βοηθούν ρίχνοντάς μας
τρύπια σωσίβια...

Φοβούνται το λόγο μας,
γι’ αυτό μας κλείνουν
το στόμα...

Μας φιμώνουν,
αλλά εμείς δεν το βάζουμε κάτω...

Είμαστε δυνατοί εμείς,
καρδιά μου...

Ακόμη και έτσι,
είμαστε δυνατοί
εμείς...

Χαράλαμπος Κοκκινίδης


Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

"ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ" Στάθης Σιώμος

ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ
 
 
 
 
 
Χρόνο το χρόνο
μέρα τη μέρα
στιγμή τη στιγμή
είπες πως θα με ταξιδέψεις.
 
Σου χάρισα τη ζωή μου φυλαχτό
καρφίτσωσα τα χρόνια μου στο πέτο σου
κι ακόμη περιμένω την αναχώρηση.
 
 
 
Στάθης Σιώμος

(...) Βάσια Αργέντη

(...)

Αποζητώ ένα παγκάκι
να ξεκουράσω τα χρόνια μου.
Βάρυναν με τόση βροχή
που ποτίστηκαν
κι από τη σπονδυλική μου στήλη
αφαιρέθηκε ολοσχερώς
κάθε μακρόλαιμο κουράγιο.
Τα πόδια μου από την άλλη
κουράστηκαν,
ζητούν αντικατάσταση
κι αυτή η ραγδαία απομάκρυνση
από το όνειρο
με κάνει καταθλιπτικό.
Η μανική μου αναζήτηση
όμως δεν το βάζει κάτω.
Δεν διατίθεται να εγκαταλείψει
ακόμα κι αν δεν βρει παγκάκι
να ανασυρθεί.
Το πολύ-πολύ, αν δεν συμμορφωθεί
η έκσταση της επιμελούς εκζήτησης,
θα παραδώσω το χρόνο
στα αποσιωπητικά της αοριστίας,
ίσως βρει στο δρόμο του
κανένα θαυμαστικό
και λάβει τέλος αυτή
η φλεγματική πραγματικότητα.

 Βάσια Αργέντη

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

"Οι ποιητές στις 19/10/2011" Πελαγία Μπότση

Οι ποιητές στις 19/10/2011


Οι ποιητές- επαναστάτες, κλεισμένοι στα δωμάτιά τους αγγίζουν κουμπιά με γεύσεις και αφή και άλλα προς αμφίβολη επαφή. Οι ποιητές-επαναστάτες, σαν κοράκια καραδοκούν μήπως αυτοκτονήσει κάποιος, καταστραφεί κάποιος για να βρουν την ομοιοκαταληξία στο «είμαι αθάνατος» κι ύστερα τρώνε τα νύχια τους- υποψία θηρίου καμιά. Οι ποιητές είναι άχρηστοι. Ένας στίχος κατά της εξουσίας δε ρίχνει την εξουσία. Ένα ποίημα κατά της εξαθλίωσης δεν ταΐζει τα βρέφη. Μία λέξη για την πρέζα δεν επουλώνει τα τρύπια σώματα. Μία ρίμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν ανοίγει σχολεία, δεν κλείνει φυλακές, δεν καίει τράπεζες, δεν ντύνει άστεγους και δε λήγει πολέμους. Οι ποιητές- επαναστάτες, παρακολουθούν τις εξελίξεις από το Mega, από το everest στο Σύνταγμα κι απ’ το πιο trendy στέκι διανοούμενων του κέντρου. Άχρηστοι λόγιοι, και να πέθαιναν μια μέρα μαζικά κανείς δε θα βρισκόταν να πει «αυτός μάτωσε στην τάδε μάχη», ή «εκείνος πνίγηκε από τα χημικά σ’ εκείνη την πορεία». Γράφουν, γράφουν φράσεις- μολότοφ παραγεμισμένες με έννοιες- στουπί, που σκάνε σε κάθε ανάγνωση στις νευροσυνδέσεις των ανυποψίαστων βιβλιοφάγων. Άχρηστοι- το λέω ξανά- κι ανεπαρκείς σύμφωνα με τις ανάγκες αυτού του κόσμου περνούν τις νύχτες μπροστά από laptop νομίζοντας πως θ’ αλλάξουν τον κόσμο και παράλληλα φλερτάροντας με αιθέριες υπάρξεις του διαδικτύου προς ξορκισμό του προσφιλούς τους θανάτου. Οι ποιητές ανάβουν τσιγάρο, πίνουν μια τζούρα κονιάκ και ξενυχτάνε μυρίζοντας μπλούζες παλιών ερώτων, αλλά οι ποιητές δεν ερωτεύονται. Αφιερώνουν Καβάφη, κάνουν παθιασμένο sex, κλαίνε από ευχαρίστηση στη θέα ενός ωραίου προσώπου αλλά πάντα το διώχνουν. Οι ποιητές μένουν πίσω. Μόνοι, κατάμονοι, δίχως αγάπες- για – πάντα. Το «πάντα» δεν είναι λέξη, είναι χτύπος.



Πελαγία Μπότση

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

"ΠΡΟΣΜΟΝΗ" Στάθης Σιώμος

ΠΡΟΣΜΟΝΗ


Μικρό παιδί χάζευα
    τις βιτρίνες του κόσμου.

Σήμερα τις στολίζω.

Αύριο !!!

Αύριο ελπίζω να τις σπάσω.


Στάθης Σιώμος

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

"ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΓΩ" Ερατώ Καρδιοφίλου

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΓΩ


Θέλω να γράψω ένα ποίημα σοκαριστικό
για χασίσια, ωμό σεξ, εμετούς, τίτλους ειδήσεων

Θέλω να γράψω ένα ποίημα εκστατικό
να θυμίζει έφηβα καλοκαίρια
τρελά ξενύχτια, κεραυνοβόλους έρωτες,
ηλιόλουστες εξορμήσεις και βροχερά απογεύματα

Θέλω να γράψω ένα ποίημα μελαγχολικό
να συγκεντρώνει μέσα του όλη την μαυρίλα ποιητών,
την κρυφή θλίψη του ανθρώπινου είδους

Θέλω να γράψω ένα ποίημα φιλοσοφικό
μέσα του να καιροφυλαχτούν χιλιάδες νοήματα
να μην ξεφλουδιστεί ποτέ η πεμπτουσία της σοφίας του

Θέλω να γράψω ένα ποίημα αλήτικο
για τη μεγαλειώδη μελαγχολία των ανυπόταχτων φοιτητών

Θέλω να γράψω ένα στιχάκι μαγικό
να εκπληρώνει κάθε ευχή και πόθο κρυφό

Θέλω να γράψω ένα τραγούδι φοβερό
ο χρόνος να σταματήσει σε αυτό
σύνθημα να’ ναι σύγχρονων επαναστατών
σε πλακάτ να καθηλώνει ματιές σταματημένων οδηγών
σε ραδιόφωνα να ακουστεί
στις καρδιές των νέων να καρφωθεί

Ένα ποίημα που να είμαι εγώ
να πουν πως γεννήθηκα γι’ αυτό
την αθανασία να κερδίσω
ξεγελώντας το χρόνο τις δάφνες να ακουμπήσω
σε αυτές να αποκοιμηθώ
και να ονειρευτώ
έναν κόσμο αθώα ποιητικό
. . . σαν διαφήμιση
Ερατώ Καρδιοφίλου

"Μετρό" Φωτεινή Μαρκάκη



ΜΕΤΡΟ

Ανάσα βαριά, μυρωδιά καπνού
Περιμένοντας στο σταθμό
 τη χαμένη σου νεότητα
Ποτέ δε θα σε επισκεφτεί η απάντηση
Η στιγμή σε προσπέρασε
Χάνεσαι στα μάτια περαστικών
Κουρασμένη ατμόσφαιρα από διασκέδαση κενή
Διασκέδασες για μια ακόμη φορά  το κενό σου
«ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΚΕΝΟ»
το κενό μέσα σου 
το κενό μες τους άλλους
το κενό ανάμεσά σε σένα και τους άλλους
ιδίως το κενό αντίληψης
Πρέζα/ η υπνωτική αφήγηση του κόσμου
Παραισθησιογόνα γλυκιά  διαφυγή
Συνταξιδιώτες  του απατηλού  χαμένοι στο κενό
Πόσες ονειροπόλες πραγματικότητες  χωράνε μεταξύ δύο σταθμών ;


                                                                                                                 Φωτεινή Μαρκάκη

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

"ΠΕΝΘΟΣ" Αναστάσιος Δρακόπουλος

ΠΕΝΘΟΣ


Ονειρεύομαι
λευκό βράδυ·
την ίαση της τυφλότητας·
την Υπηρέτρια να συνεορτάζει
τα γενέθλια του
απαγχονισμένου πατέρα·
την απουσία του
νοσηρού κηροπηγίου
από την αμφιλύκη.

Μετά τ’ όνειρο, η όψη του παγανιστικού
ειδώλου
κ’ η φοβερή ιαχή τής απαρηγόρητης καταιγίδας.

Πενθώ,
μ’ αυτό το ιξώδες πένθος
που εμείς οι ίδιοι εγκαθιδρύουμε
στη ζωή.
 
 
Αναστάσιος Δρακόπουλος
 

"ΥΜΕΝΟΠΤΕΡΟ" Αναστάσιος Δρακόπουλος

ΥΜΕΝΟΠΤΕΡΟ


Η βροχή βλασφημά
την ανηδονία του
Δημιουργού.
Η σκόνη αιμορραγεί,
γι’ αυτό δεν ξεραίνεται.

Μνήματα με κερματισμένα
οστά.
Ονειρώδεις ακτές σε μάτια
τρίτων.
Στέρφες άλικες αγκάλες
μητέρων.

Όλοι οι κύκλοι
δημιουργούνται με πρόθεση,
χωρίς οίκτο.
Ένας ωκεανός αλλάζει
χρώμα κ’ υφή.
Καταπραΰνει το
υγρό μάτι.
 
Αναστάσιος Δρακόπουλος
 

"Λεύτερη" Γιώτα Βούζνα

Λεύτερη


Ανάσα αγέρωχη, πνοή περήφανη

ταξίδεψε μες το νεκρό κουφάρι.

Μοίρασε μόνο τα σπόρια σου και πότισε

μα, μη θερίσεις.

Ας τον καρπό θα πέσει μόνος.

Ναι, θα’ χει τη δύναμη.

Κι ύστερα χάσου όπως ζύγωσες

αγέρωχη, περήφανη, λεύτερη.
 

Γιώτα Βούζνα

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Gathered


Γιατί να θελήσει κάποιος να γίνει μέλος της ομάδας μας

Σκοπός της G.A.P. είναι να αγκαλιάσει όσο το δυνατόν περισσότερους πρωτοεμφανιζόμενους κι εκκολαπτόμενους λογοτέχνες, δίνοντάς τους βήμα έκφρασης. Μέχρι στιγμής στο χώρο υπάρχουν διάφοροι σύλλογοι ή ομάδες και αρκετοί απ’ τους δημιουργούς που ήδη συμμετείχαν σε αυτούς νιώθουν διαψευσμένοι. Εμείς επιδιώκουμε να διαφοροποιηθούμε απ’ αυτού του είδους το μοντέλο των απρόσωπων συλλόγων. Στόχος μας είναι να διοργανώσουμε παρουσιάσεις ομαδικών έργων υψηλής αισθητικής και να προσπαθήσουμε να αλληλοβοηθηθούμε. Αρκετοί πιστεύουν πως η δημιουργία αποτελεί μια μοναχική διαδικασία. Όμως, όταν έρχεται κανείς σε επαφή με το έργο ομότεχνων «τρέφεται» πνευματικώς κι εμπλουτίζει την έμπνευσή του. Έπειτα, μία ομάδα ανθρώπων μπορεί να πετύχει πολλά περισσότερα απ’ ό,τι θα πετύχαινε ο καθένας μόνος του. Η συνεισφορά του καθενός στην περίπτωση της ομαδικής δράσης δεν αθροίζεται αλλά πολλαπλασιάζεται. Ο καθένας νιώθει πιο δυνατός όντας μέλος ενός δικτύου αλληλουποστήριξης, και εμείς αυτό ακριβώς προσπαθούμε να πετύχουμε.

Πρόγραμμα Συνεκδόσεων




Η ανά καιρούς έκδοση ανθολογιών ποίησης και συλλογών διηγημάτων επιλέχθηκε ως μία από τις δράσεις προώθησης νεοεμφανιζόμενων λογοτεχνών για διάφορους λόγους. Ένας απ’ αυτούς είναι ότι εξομαλύνει τη διαδικασία της έκθεσης. Πολλοί, αν και γράφουν χρόνια, αποφεύγουν να εκδώσουν κάτι δικό τους γιατί αποθαρρύνονται από το κατεστημένο του χώρου. «Άτομα της τέχνης», έτοιμα να ακονίσουν τα μαχαίρια τους μπροστά σ’έναν πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη δημιουργούν μια κλειστή κλίκα δυσκόλως προσπελάσιμη καθώς κι ένα δυσβάσταχτο άγχος στους νέους δημιουργούς, με αποτέλεσμα να αρνούνται να κοινωνήσουν τα πνευματικά τους τέκνα. Μέσα σε μια ανθολογία ή μια συλλογή διηγημάτων το άγχος αυτό μειώνεται κατά πολύ διότι οι δημιουργοί παρουσιάζονται ως ένα ενωμένο σύνολο. Ένας άλλος λόγος που επιλέχθηκε μια τέτοιου είδους πρωτοβουλία είναι καθαρά πρακτικός - οικονομικός, γιατί μέσω του επιμερισμού του κόστους έκδοσης σε περισσότερα άτομα, φτάνει να γίνεται από μηδαμινό έως ασήμαντο. Τέλος, ένας ακόμη λόγος αφορά στην κυκλοφορία της ανθολογίας. Όσο περισσότεροι είναι οι συμμετέχοντες σε μια έκδοση τόσο αυξάνονται και οι πωλήσεις του εκάστοτε βιβλίου. Πέρα απ’ ότι μια τέτοιου είδους δικαιοπολιτική επιλογή φαντάζει περισσότερο ελκυστική στους εκδοτικούς οίκους, έχει και άλλου είδους παράπλευρα οφέλη. Όταν η κυκλοφορία ενός οποιουδήποτε βιβλίου αυξάνεται, όλο και περισσότερα άτομα λαμβάνουν γνώση του περιεχομένου του κι έτσι τα μέλη της ομάδας γίνονται γνωστά έστω και σε έναν περιορισμένο κύκλο προσώπων. Αυτό θα τους βοηθήσει αργότερα στην περίπτωση που θελήσουν να αποτολμήσουν ένα δικό τους προσωπικό διάβημα.

Mind the G.A.P.


Please mind the G.A.P.

Η ομάδα “G.A.P.” μπαίνει δυναμικά στον κόσμο της λογοτεχνίας. Στόχος μας είναι η δημιουργία μιας ανθρώπινης αλυσίδας, ενός δικτύου καλλιτεχνών, οι οποίοι εμπνέουν κι εμπνέονται, δημιουργούν, συμμετέχουν σε δρώμενα, συνεκδίδουν ανθολογίες ποιημάτων και συλλογές διηγημάτων, αλληλοϋποστηρίζονται. Ειδικά, σε αυτή την δύσκολη εποχή οι άνθρωποι μπορούν να βρουν καταφύγιο στην έμπνευση, τη δημιουργία, την τέχνη. Οι δύσκολες συγκυρίες του εξωτερικού κόσμου πάντοτε έσπειραν εσωτερικές διεργασίες προβληματισμού πάνω στις οποίες άνθιζαν άξια λόγου έργα. Άλλωστε η έννοια της μετουσίωσης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με κάθε είδους καλλιτεχνικό δημιούργημα.
Ένας από τους βασικούς στόχους του συλλόγου είναι η αρωγή νεοεμφανιζόμενων λογοτεχνών και η αυτοπροώθησή τους μέσω συνεκδόσεων ανθολογιών ποιημάτων και συλλογών διηγημάτων. Μια τέτοια πρωτοβουλία φαίνεται ενδιαφέρουσα, ωστόσο ο χώρος της γραπτής έκφρασης είναι συνηθισμένος σε άλλους είδους ιεροτελεστίες μύησης. Μέχρι σήμερα, η συμβουλή προς έναν νέο λογοτέχνη από μυημένους του χώρου ήταν ότι θα πρέπει να προσπαθήσει να δημοσιοποιήσει υλικό του σε κάποιο ποιητικό περιοδικό, να ψάξει να βρει εκδοτικό οίκο και έπειτα να ξοδέψει μια μικρή περιουσία για την έκδοση της συλλογής του. Όπως διατείνονται λοιπόν κάποιοι «δεν είναι απαραίτητο να εκδίδουν όλοι» ή «δεν είναι όλα τα κείμενα άξια δημοσίευσης». Άμεσος όμως στόχος κάθε μορφής έκφρασης είναι η επικοινωνία. Άλλωστε, αυτοί που γράφουν έχουν ανάγκη να κοινωνούν το έργο τους και να λαμβάνουν ανταπόκριση. Για αυτόν τον λόγο η G.A.P. προτίθεται να προσφέρει βήμα σε όσους επιθυμούν να μοιραστούν έναν ψίθυρο ή μια κραυγή. Σκοπός μας είναι αφενός να μη χαθεί αξιόλογο υλικό από μοναχικούς ταπεινόφρονες δημιουργούς, αφετέρου να διευκολυνθεί η πορεία κάποιου ταλαντούχου νεοεμφανιζόμενου, ο οποίος επιθυμεί να εκφραστεί μέσω του γραπτού λόγου και να το μοιραστεί.